Εδώ και πόσες εβδομάδες (έχω χάσει το μέτρημα) οι αγρότες έχουν αποκλείσει διάφορα σημεία εθνικών και επαρχιακών δρόμων στη Βόρεια (κυρίως) Ελλάδα. Η κίνησή τους αυτή (όσο δίκαιο και αν έχουν στα αιτήματά τους και στις θέσεις τους απέναντι στο κράτος), δημιουργεί τεράστια προβλήματα στις συγκινονίες. Τόσο τις οδικές όσο και στη μεταφορά προϊόντων και αγαθών προς διάφορα μέρη της χώρας αλλά και προς το εξωτερικό.
Ωστόσο εδώ υπάρχει ένα πολύ λεπτό αλλά συνάμα πολύ απλό πρόβλημα. Η κατάληψη δρόμων (πόσο μάλλον όταν αυτή γίνεται μόνιμη και όχι συμβολική πχ στην επαιτειο της 1ης Μαϊου ή κάποιας άλλης ημερομηνίας) αποτελεί αδίκημα και παράβαση του Κ.Ο.Κ.!!! Πως όταν κάποιος καβαλάει πεζοδρόμιο εμποδίζοντας το βάδισμα σε πεζούς ή όταν εμποδίζει την ομαλή ροή της κυκλοφορίας; Κάπως έτσι και με τα τρακτέρ. Ή -πιο σωστά- ακριβώς έτσι!!
To γελοίο της υπόθεσης όμως δεν είναι οτι το κράτος δεν κάνει κάτι. Ενδεχομένως σκόπιμα να μην κάνει κάτι για να μην ρίξει λάδι στη φωτιά, ξεχνώντας όμως οτι μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά. Το γελοίο έχει να κάνει με το οτι οι διαδηλωτές αγρότες, οι οργισμένοι και απογοητευμένοι αγρότες, αυτοί που έχουν στήσει μπλόκα και οδοφράγματα, δεν είναι εκεί!! Σε πάρα πολλές περιπτώσεις ρεπορτάζ των καναλιών, έχουν ακουστεί από τους τσιλιαδώρους και τους φύλακες της εκάστοτε βάρδιας οτι “οι αγρότες είναι στα καφενεία ή τα σπίτια τους”!!!! Δηλαδή γαμούν τη χώρα και την αράζουν στη ζέστη του σπιτιού και τη θαλπωρή του καφενείου με το τζάκι, το τσίπουρο και τους μεζέδες…
Και σαν να μην έφτανε αυτό, το θράσος τους ξεπερνάει κάθε όριο όταν για να προστατέψουν τα αφύλακτα τρακτέρ τους από ληστρικές επιδρομές τσιγγάνων, ζητάνε τη συμβολή της πολιτείας και της Ελληνικής Αστυνομίας!!! Δηλαδή ο παραβάτης ζητάει ΕΠΙΣΗΜΑ τη συμβολή του κράτους για να συνεχίσει να παρανομεί!!
Αυτό που γίνεται όλον αυτόν τον καιρό με το αγροτικό, δεν είναι έκφραση δυσαρέσκειας προς την κυβέρνηση. Δεν είναι μάχη για διεκδίκηση χρημάτων ή άλλων παροχών από το κράτος. Είναι ένα πανηγύρι. Δεν με ενδιαφέρει να μάθω με λεπτομέρειες τι ζητάνε οι αγρότες, αν αυτά που ζητάνε είναι λογικά ή στη σφαίρα της φαντασίας ή αν όντως το κράτος δεν έχει να δώσει λεφτά. Μπορεί να έχουν χίλια δίκαια στα αιτήματά τους. Ωστόσο οι χειρισμοί τους είναι τέτοιοι που έχουν καταφέρει να μετατρέψουν τον αγώνα και τις καταλήψεις τους σε ένα τηλεοπτικό σόου κίτρινου τύπου και χάνουν όλο το δίκαιο που έχουν…
Από την Παρασκευή, άλλη δουλειά δεν είχε ο μέσος Έλληνας και άρχισε να ασχολείται σαν τρελός με το χωρισμό της Ελένης Μενεγάκη. Τα δελτία του Star απογειώθηκαν σε τηλεθέαση, οι εκπομπές της Ελένης το ίδιο. Η επισκεψιμότητα σε sites όπως το espressonews.gr και το yupi.gr έχει εκτιναχθεί. Όλα λογικά και όλα αναμενόμενα. Ένα διαζύγιο ενός επωνύμου είναι δεδομένο οτι θα δώσει δουλειά στα μίντια και τροφή στο κοινό. Όλα μέρος του παιχνιδιού είναι.
Το πρόβλημα όμως δεν είναι τα μίντια. Αυτά τη δουλειά τους κάνουν. Βρίσκουν και τα κάνουν. Το πρόβλημα είναι με πόση ευκολία οι Έλληνες τα αφομοιώνουν και τα αναπαράγουν. Ρίξτε μία ματιά στην αναζήτηση του twitter για το string menegaki και θα εκπλαγείτε πόσες συζητήσεις εντοπίζονται σχετικά με το θέμα. Άλλες πιο σοβαρές και άλλες ενελώς του χαβαλέ και χλευαστικές. Ψάξτε στο google και θα εντοπίσετε δεκάδες ποστ ανωνύμων και επωνύμων* bloggers, οι οποίοι όχι απλά αναμασούν την είδηση αλλά σε πολλές περιπτώσεις εκφράζουν τη λύπη τους για το γεγονός ή ακόμα αναπτύσουν θεωρίες για το τι μπορεί να έφταιξε κλπ!!
Έλεος δηλαδή με το θέμα. Αν είναι δυνατόν να υπάρχει απλός κόσμος που ασχολείται συνηδειτά , γράφει σε blogs και προωθεί στα social κανάλια, το θέμα ενός…χωρισμού κάποιου ο οποίος (οποία) απλά τυγχάνει να είναι επώνυμος/η. Ήμαρτον… Νομίζω οτι υπάρχουν πολύ πιο σοβαρά θέματα να ασχοληθεί κανείς από το ξεκατίνιασμα της όποιας Μενεγάκη. Αλλά δυστυχώς στην Ελλάδα, το τηλεοπτικό προϊόν συμβαδίζει απόλυτα με το προφίλ του τηλεοπτικού κοινού. Δεν ξέρω αν η τηλεόραση δημιούργησε το κοινό ή αν το αντίστροφο, ωστόσο η κατάσταση είναι απλά κατάντια…
* o διαχωρισμός δεν είναι σε καμία περίπτωση ταξικός αλλά αναφέρεται αυστηρά στο αν ο εκάστοτε συντάκτης γράφει επώνυμα ή ανώνυμα τα κείμενά του…
Λάθος τρόπο έχει βρει και πανηγυρίζει ο Μήτρογλου τα γκολ που πετυχαίνει. Οι κινήσεις τύπου πυροβολισμοί με πιστόλια ή καραμπίνες είναι κινήσεις που πολύ εύκολα αντιγράφονται από παιδάκια που βλέπουν τηλεόραση και απλά θαυμάζουν το είδωλό τους (αν υποθέσουμε οτι ο αδελφός του Λάκη Γαβαλά μπορεί να αποτελέσει είδωλο για κάποιο παιδί). Ιδίως σε ματς σαν το χθεσινό που και τεράστια τηλεθέαση είχαν αλλά και απέναντι στον Παναθηναϊκό ήταν.
Καλά κάνει και σκοράρει. Άλλωστε γι’ αυτό πληρώνεται. Καλά κάνει και τα πανηγυρίζει όπως νοιώθει. Ας βγάλει τη φανέλα, ας πάει να χορέψει στο κόρνερ, ας δείξει τον αριθμό της φανέλας στους οπαδούς του αντιπάλου. Ας, ας, ας… Ωστόσο κινήσεις που μπορούν πολύ εύκολα να παρεξηγηθούν και να παρερμηνευθούν, καλό θα ήταν να μην υπάρχουν. Αν λέμε οτι θέλουμε κάποια στιγμή να περιοριστεί η βία, πρέπει και οι ποδοσφαιριστές να συμβάλουν σε αυτό.
Εχθές αποφασίσαμε να πάμε σινεμά όλη η οικογένεια μαζί και να δούμε το 2012. Την πολυαναμενόμενη ταινία καταστροφής του Ρόλαντ Έμεριχ με θέμα την καταστροφή της γης, η οποία βγήκε στις Ελληνικές και διεθνείς αίθουσες στις 13 Νοεμβρίου.
Έτυχε να διαβάσω κριτικές από διάφορους κριτικούς κινηματογράφου σχετικά με την ταινία και όλοι τους (μαζί και ο Π. Τιμογιαννάκης με τον οποίο συνήθως οι γνώμες και τα γούστα μας ταυτίζονται) μιλούσαν για μία μετριότητα, ένα -έως και- κακό έργο που κάπου-κάπως το έχουμε ξαναδεί. Μιλούσαν για ένα έργο κλασσική Αμερικανιά, με αφελές έως και ανύπαρκτο σενάριο που δεν είχε να προσφέρει τίποτα απολύτως στο θεατή.
Μα αυτές οι ταινίες όχι μόνο έχουν να προσφέρουν στον θεατή, αλλά έχουν να το προσφέρουν και με τρόπο που άλλες ταινίες δεν μπορούν. Ταινίες όπως το 2012 προσφέρουν αγωνία, προσφέρουν δράση και σασπένς. Προσφέρουν την αδρεναλίνη στα ύψη και την καρδιά να χτυπάει δυνατά. Προσφέρουν εκπληκτικά εφέ (οπτικά και ηχιτικά) και καταστάσεις που ενώ ξέρεις οτι δεν μπορούν να γίνουν ποτέ, ωστόσο τις απολαμβάνεις και τις ζεις λες και είσαι μέρος του παραμυθιού.
Ο Έμεριχ έχει μακρά παράδοση στις ταινίες καταστροφής και στις “αμερικανιές” (όπως αρέσκονται να αποκαλούν τέτοιες ταινίες οι κριτικοί κινηματογράφου). The Day After Tomorrow, Independence Day, Godzilla είναι ταινίες που φέρουν την υπογραφή του και με τις οποίες εγώ πέρασα εξαιρετικά. Ομοίως και εχθές με το 2012. Πέρασα θαυμάσια για 2 και πλέον ώρες και το καταδιασκέδασα. Ήξερα το στόρι και υποψιαζόμουν οτι η ταινία θα είναι γεμάτη από υπερβολές, δεν θα έχει σενάριο, δεν θα έχει ερμηνείες κλπ κλπ. Διόλου δεν με ενόχλησε όμως. Είδα εκπληκτικά εφέ τόσο στην εικόνα όσο και στον ήχο. Είδα τις περισσότερες καταστροφές αυτοκινήτων, αεροπλάνων και κτιρίων που έχουν περιληφθεί ποτέ σε ταινία. Είδα τη μεγαλύτερη έκρηξη ηφαιστείου και αεροπλάνα να απογειώνονται κινηγημένα από τόνους λάβας… Είδα μία ταινία με συνεχή δράση από σχεδόν το πρώτο και ως το τελευταίο λεπτό. Και ουδόλου με ενόχλησε οτι ο πρωταγωνιστής κολύμπησε για περίπου 5′ κάτω από το νερό χωρίς αέρα. Ή οτι ο συνπρωταγωνιστής ως δια μαγείας ήξερε να πετάει αεροπλάνο. Ή οτι ο πρόεδρος των ΗΠΑ (Ντάνι Γκλόβερ) πέθανε τελικά αφού του ήρθε ένα αεροπλανοφόρο στο κεφάλι!!!
Άλλωστε και οι προηγούμενες ταινίες καταστροφής του Έμεριχ γεμάτες υπερβολές ήταν, και όμως πολύ καλά περάσαμε. Ποιός θα ξεχάσει τους εξωγήινους που ξεφύτρωσαν στο LA και το γεγονός οτι ο πρόεδρος των ΗΠΑ ήξερε να πετάει μαχητικό αεροσκάφος; Ή οτι οι πυρηνικές δοκιμές των Γάλλων στον Ειρηνικό, μετέτρεψαν ένα Ιγκουάνα σε σαύρα μεγέθους δεινόσαυρου η οποία κατέστρεψε τη Νέα Υόρκη; Ποιός ασχολείται με σενάρια, και υπερβολές; Αντιθέτως, όσο πιο πολλές οι υπερβολές, τόσο πιο καλά και δυνατά και τα εφέ. Μήπως άλλωστε και το σενάριο του 2012 δεν πατάει εξ’΄αρχής σε μία…υπερβολή;
Να πάτε οπωσδήποτε να τη δείτε. Αν γουστάρετε ταινίες καταστροφής, μην την αφήσετε για dvd. Προτιμήστε μία καλή αίθουσα κινηματογράφου με DTS, πάρτε ποπ κορν και…καλή διασκέδαση!!
Λεωφόρος Μεσογείων στο ύψος του Πενταγώνου, γύρω στις 6.15μμ. Στην πρωπορευόμενη μοτοσυκλέτα κάθονται όχι ένας, ούτε δύο αλλά τρεις επιβάτες. Πιο συγεκριμένα ο εγκληματίας οδηγός με δύο ανήλικα (προφανώς τα παιδιά του). Το ένα παιδί μπροστά από τον οδηγό και το άλλο από πίσω. Όλοι τους φυσικά μη φορώντας κράνη. Ούτε ο οδηγός, ούτε τα παιδιά…
Έλεος δηλαδή με τον ασυνήδειτο εγκληματία. Πως θα μπορέσει να φρενάρει απότομα αν χρειαστεί να το κάνει; Πως θα κρατήσει τη μηχανή αν τύχει και πέσει σε νερά ή λάδια; Γιατί να παίρνει στο λαιμό του δύο μικρά παιδιά επειδή δεν θέλει τα κράνη, δεν έχει λεφτά να πάρει κράνη ή ενδεχομένως απλά δεν μπορεί να κατανοήσει τη σπουδαιότητα τους;
Και βέβαια δεν μπορώ παρά να σχολιάσω και τα περί ανυπαρξίας της αστυνομίας και του όποιου ελέγχου. Τον τύπο τον ακολουθώ από τα φανάρια της Κατεχάκη και μέχρι το Πεντάγωνο δεν βρέθηκε ούτε ένας αστυνομικός (τροχαίος ή απλός) να τον σταματήσει. Και η συγκεκριμένη παράβαση δεν είναι απλώς πρόστιμο αλλά κατ’ ευθείαν αυτόφορο, αφού εκτός από τη μη χρήση κράνους από μέρους του, έχουμε και έκθεση ανηλίκων σε κίνδυνο
