Λάθος τρόπο έχει βρει και πανηγυρίζει ο Μήτρογλου τα γκολ που πετυχαίνει. Οι κινήσεις τύπου πυροβολισμοί με πιστόλια ή καραμπίνες είναι κινήσεις που πολύ εύκολα αντιγράφονται από παιδάκια που βλέπουν τηλεόραση και απλά θαυμάζουν το είδωλό τους (αν υποθέσουμε οτι ο αδελφός του Λάκη Γαβαλά μπορεί να αποτελέσει είδωλο για κάποιο παιδί). Ιδίως σε ματς σαν το χθεσινό που και τεράστια τηλεθέαση είχαν αλλά και απέναντι στον Παναθηναϊκό ήταν.

Καλά κάνει και σκοράρει. Άλλωστε γι’ αυτό πληρώνεται. Καλά κάνει και τα πανηγυρίζει όπως νοιώθει. Ας βγάλει τη φανέλα, ας πάει να χορέψει στο κόρνερ, ας δείξει τον αριθμό της φανέλας στους οπαδούς του αντιπάλου. Ας, ας, ας… Ωστόσο κινήσεις που μπορούν πολύ εύκολα να παρεξηγηθούν και να παρερμηνευθούν, καλό θα ήταν να μην υπάρχουν. Αν λέμε οτι θέλουμε κάποια στιγμή να περιοριστεί η βία, πρέπει και οι ποδοσφαιριστές να συμβάλουν σε αυτό.

Εχθές αποφασίσαμε να πάμε σινεμά όλη η οικογένεια μαζί και να δούμε το 2012. Την πολυαναμενόμενη ταινία καταστροφής του Ρόλαντ Έμεριχ με θέμα την καταστροφή της γης, η οποία βγήκε στις Ελληνικές και διεθνείς αίθουσες στις 13 Νοεμβρίου.

Έτυχε να διαβάσω κριτικές από διάφορους κριτικούς κινηματογράφου σχετικά με την ταινία και όλοι τους (μαζί και ο Π. Τιμογιαννάκης με τον οποίο συνήθως οι γνώμες και τα γούστα μας ταυτίζονται) μιλούσαν για μία μετριότητα, ένα -έως και- κακό έργο που κάπου-κάπως το έχουμε ξαναδεί. Μιλούσαν για ένα έργο κλασσική Αμερικανιά, με αφελές έως και ανύπαρκτο σενάριο που δεν είχε να προσφέρει τίποτα απολύτως στο θεατή.

Μα αυτές οι ταινίες όχι μόνο έχουν να προσφέρουν στον θεατή, αλλά έχουν να το προσφέρουν και με τρόπο που άλλες ταινίες δεν μπορούν. Ταινίες όπως το 2012 προσφέρουν αγωνία, προσφέρουν δράση και σασπένς. Προσφέρουν την αδρεναλίνη στα ύψη και την καρδιά να χτυπάει δυνατά. Προσφέρουν εκπληκτικά εφέ (οπτικά και ηχιτικά) και καταστάσεις που ενώ ξέρεις οτι δεν μπορούν να γίνουν ποτέ, ωστόσο τις απολαμβάνεις και τις ζεις λες και είσαι μέρος του παραμυθιού.

Ο Έμεριχ έχει μακρά παράδοση στις ταινίες καταστροφής και στις “αμερικανιές” (όπως αρέσκονται να αποκαλούν τέτοιες ταινίες οι κριτικοί κινηματογράφου). The Day After Tomorrow, Independence Day, Godzilla είναι ταινίες που φέρουν την υπογραφή του και με τις οποίες εγώ πέρασα εξαιρετικά. Ομοίως και εχθές με το 2012. Πέρασα θαυμάσια για 2 και πλέον ώρες και το καταδιασκέδασα. Ήξερα το στόρι και υποψιαζόμουν οτι η ταινία θα είναι γεμάτη από υπερβολές, δεν θα έχει σενάριο, δεν θα έχει ερμηνείες κλπ κλπ. Διόλου δεν με ενόχλησε όμως. Είδα εκπληκτικά εφέ τόσο στην εικόνα όσο και στον ήχο. Είδα τις περισσότερες καταστροφές αυτοκινήτων, αεροπλάνων και κτιρίων που έχουν περιληφθεί ποτέ σε ταινία. Είδα τη μεγαλύτερη έκρηξη ηφαιστείου και αεροπλάνα να απογειώνονται κινηγημένα από τόνους λάβας… Είδα μία ταινία με συνεχή δράση από σχεδόν το πρώτο και ως το τελευταίο λεπτό. Και ουδόλου με ενόχλησε οτι ο πρωταγωνιστής κολύμπησε για περίπου 5′ κάτω από το νερό χωρίς αέρα. Ή οτι ο συνπρωταγωνιστής ως δια μαγείας ήξερε να πετάει αεροπλάνο. Ή οτι ο πρόεδρος των ΗΠΑ (Ντάνι Γκλόβερ) πέθανε τελικά αφού του ήρθε ένα αεροπλανοφόρο στο κεφάλι!!!

Άλλωστε και οι προηγούμενες ταινίες καταστροφής του Έμεριχ γεμάτες υπερβολές ήταν, και όμως πολύ καλά περάσαμε. Ποιός θα ξεχάσει τους εξωγήινους που ξεφύτρωσαν στο LA και το γεγονός οτι ο πρόεδρος των ΗΠΑ ήξερε να πετάει μαχητικό αεροσκάφος; Ή οτι οι πυρηνικές δοκιμές των Γάλλων στον Ειρηνικό, μετέτρεψαν ένα Ιγκουάνα σε σαύρα μεγέθους δεινόσαυρου η οποία κατέστρεψε τη Νέα Υόρκη; Ποιός ασχολείται με σενάρια, και υπερβολές; Αντιθέτως, όσο πιο πολλές οι υπερβολές, τόσο πιο καλά και δυνατά και τα εφέ. Μήπως άλλωστε και το σενάριο του 2012 δεν πατάει εξ’΄αρχής σε μία…υπερβολή;

Να πάτε οπωσδήποτε να τη δείτε. Αν γουστάρετε ταινίες καταστροφής, μην την αφήσετε για dvd. Προτιμήστε μία καλή αίθουσα κινηματογράφου με DTS, πάρτε ποπ κορν και…καλή διασκέδαση!!

Λεωφόρος Μεσογείων στο ύψος του Πενταγώνου, γύρω στις 6.15μμ. Στην πρωπορευόμενη μοτοσυκλέτα κάθονται όχι ένας, ούτε δύο αλλά τρεις επιβάτες. Πιο συγεκριμένα ο εγκληματίας οδηγός με δύο ανήλικα (προφανώς τα παιδιά του). Το ένα παιδί μπροστά από τον οδηγό και το άλλο από πίσω. Όλοι τους φυσικά μη φορώντας κράνη. Ούτε ο οδηγός, ούτε τα παιδιά…

Έλεος δηλαδή με τον ασυνήδειτο εγκληματία. Πως θα μπορέσει να φρενάρει απότομα αν χρειαστεί να το κάνει; Πως θα κρατήσει τη μηχανή αν τύχει και πέσει σε νερά ή λάδια; Γιατί να παίρνει στο λαιμό του δύο μικρά παιδιά επειδή δεν θέλει τα κράνη, δεν έχει λεφτά να πάρει κράνη ή ενδεχομένως απλά δεν μπορεί να κατανοήσει τη σπουδαιότητα τους;

Και βέβαια δεν μπορώ παρά να σχολιάσω και τα περί ανυπαρξίας της αστυνομίας και του όποιου ελέγχου. Τον τύπο τον ακολουθώ από τα φανάρια της Κατεχάκη και μέχρι το Πεντάγωνο δεν βρέθηκε ούτε ένας αστυνομικός (τροχαίος ή απλός) να τον σταματήσει. Και η συγκεκριμένη παράβαση δεν είναι απλώς πρόστιμο αλλά κατ’ ευθείαν αυτόφορο, αφού εκτός από τη μη χρήση κράνους από μέρους του, έχουμε και έκθεση ανηλίκων σε κίνδυνο

Εδώ και μερικές μέρες κυκλοφορεί στο διαδίκτυο το περίφημο βίντεο στο οποίο ο δημοσιογράφος(;;;) Γιώργος Αυτιάς παίρνει συνέντευξη και κάνει διάλογο με το βίντεο του Παναγιώτη Ψωμιάδη!!! Είναι πραγματικά ότι καλύτερο έχει μεταδωθεί εδώ και πάρα πολλά χρόνια στον ατελείωτο σκουπιδότοπο που ονομάζεται Ελληνική Ιδιωτική Τηλεόραση, και μπράβο στο Ράδιο Αρβύλα και το τιμ του που το ανακάλυψε και το έκανε ευρέως γνωστό στο Πανελλήνιο.

Πέραν όμως της πλάκας και του γέλιου, κρύβεται και μία άλλη όψη. Αυτή της κατάντιας και της ξεφτύλας για το πόσο χαμηλά έχουν πέσει τα ΜΜΕ κυνηγώντας την τηλεθέαση, την ακροαματικότητα και την αναγνωσιμότητα και -κατά συνέπεια- τον διαφημιστικό τζίρο. Πριν πέντε μήνες, οι εφημερίδες Βήμα και Έθνος δημοσίευσαν φανταστικά ρεπορτάζ για μία επίσκεψη του Ταγίπ Ερντογάν στην Αθήνα η οποία ουδέποτε είχε γίνει!!! Τώρα έχουμε τον Αυτιά να πρωτοπορεί στο Πανελλήνιο παίρνοντας συνέντευξη και κάνοντας διάλογο από το βίντεο του Παναγιώτη Ψωμιάδη.

Χωρίς να γνωρίζω που μπορεί να φτάσει η φαντασία των ΜΜΕ προκειμένου να εξασφαλιζονται πρωτιές και τζίροι, αυτό που με εξοργίζει είναι η προσπάθεια παντελούς υποβάθμισης των γεγονότων αυτών. Γαργάρα έγινε τον Ιούνιο το γεγονός οτι δύο πρωτοκλασάτες εφημερίδες δημοσίευσαν ψευδείς ειδήσεις. Αντ’ αυτού είχαμε απάντηση από το ΒΗΜΑ οτι “ε τι να κάνουμε, συνηθίζεται καμιά φορά κάτι τέτοιο”. Στο δε Έθνος, η είδηση να παραμένει ακόμα δημοσιευμένη στο site τους!!!

Γαργάρα και το γεγονός οτι ο Αυτιάς παραπλάνησε και εξαπάτησε το τηλεοπτικό κοινό. Απούσα και από τα δύο σκηνικά η ΕΣΗΕΑ που αντί να καταδικάσει τις παραπλανητικές αυτές ενέργειες, προτίμησε να …προστατέψει τα μέλη της και τους εργοδότες τους… Που είναι η ΕΣΗΕΑ να τιμωρήσει το μέλος της Γ. Αυτιά για διασπορά ψευδών ειδήσεων και παραπληροφόρηση; Που είναι το ΕΣΡ να επιβάλει πρόστιμο στο Alter ως συνένοχο; Για πόσο καιρό θα εκτειθέμεθα σε αμφιβόλου γνησιότητας ειδήσεις;

Είμαι ο πρώτος που έχω “κράξει” οδηγούς αυτοκινήτων και δικύκλων οι οποίοι δεν σέβονται τους πεζούς όταν μπλοκάρουν διαβάσεις και πεζοδρόμια ή όταν δεν τους αφήνουν να περάσουν. Ωστόσο οι πεζοί εκτός από δικαιώματα έχουν και υποχρεώσεις. Όπως πχ να διασχίζουν το δρόμο από ελεγχόμενες διαβάσεις πεζών και -το κυριότερο- την ώρα που το πεζοφάναρο είναι πράσινο (σταθερό ή αναβοσβήνον).

Όμως φαίνεται πως μεγάλη μερίδα πεζών στους δρόμους αδιαφορεί παντελώς και για τα δύο αυτά ζητήματα. Για τις διαβάσεις μεν, δείχνω τεράστια κατανόηση αφού οι περισσότεροι οδικοί κόμβοι και άξονες είναι τόσο κακά σχεδιασμένοι σε οτι αφορά τους πεζούς, που στις περισσότερες των περιπτώσεων, ο πεζός αναγκάζεται να διασχίσει το δρόμο όπου βρει αφού η πλησιέστερη διάβαση μπορεί να είναι και 500μ μακρυά!! Λόγου χάρην στην Κηφισίας από τα φανάρια του Φάρου στο Ψυχικό μέχρι τα επόμενα στο Π. Ψυχικό δεν υπάρχει καμία ενδιάμεση διάβαση, και η απόσταση είναι περίπου 800-1000μ!!! Αντίστοιχα και από το Π. Ψυχικό ως τη Φιλοθέη. Το κατανοώ το πρόβλημα αυτό και οφείλω να ομολογήσω οτι και εγώ διασχίζω -αν χρειαστεί- όπου μπορώ ή όπου χρειάζεται και όχι όπου πρέπει.

Σε οτι αφορά όμως τη χρήση των πεζοφάναρων, ο μέσος Έλληνας πεζός είναι επιεικώς απαράδεκτος. Ξαναθυμίζω τη ερμηνία των χρωμάτων των πεζοφάναρων.

Στο πρασινο περναμε, στο κοκκινο σταματαμε

Και τα ξαναθυμίζω αυτά γιατί δυστυχώς είναι πολύ σύνηθες το φαινόμενο, πεζοί να αρχίζουν να περπατάνε ακριβώς τη στιγμή που το πράσινο γίνεται κόκκινο, με αποτέλεσμα την ώρα που τα αμάξια πάνε να ξεκινήσουν αυτοί να στέκονται σαν το μαρμαρωμένο βασιλιά και χαζογελώντας σαν βλαμένα στη μέση του οδοστρώματος. Και να πει κανείς οτι αυτό συνήθως το κάνουν τρέχοντας, να πω “πάει στα κομμάτια, ο πεζός θα προλάβει να περάσει”. Συνήθως όμως η διαδρομή αυτή γίνεται σε ρυθμούς χελώνας, με αποτέλεσμα να αρχίζουν φρεναρίσματα, κολήματα, κορναρίσματα, διλήματα από πλευράς πεζού για το αν πρέπει να γυρίσει πίσω ή να ολοκληρώσει τη διαδρομή του και διάφορα άλλα κομικοτραγικά…

Αγαπητοί πεζοί. Έχετε κάθε δίκαιο με το μέρος σας σε οτι αφορά τη γενική συμπεριφορά των οδηγών απέναντί σας. Ωστόσο σεβαστείτε και τις λίγες υποχρεώσεις που έχετε. Για να γίνεται η καθημερινή μας κυλοφορία στους δρόμους λιγάκι πιο εύκολη….

Τις τελευταίες μέρες ασχολήθηκα με τη ρύθμιση λογαριασμών ηλεκτρικού, γκαζιού, νερού και τηλεφώνου για σπίτι στο Λονδίνο. Για το ηλεκτρικό και το γκάζι (κοινό πακέτο και όχι σε 2 εταιρείες όπως εδώ) καθώς και για το νερό έπρεπε να αλλάξω τα στοιχεία του παραλήπτη των λογαριασμών και να ρυθμίσω την αυτόμετη εξόφληση μέσω τραπεζικού λογαριασμού, ενώ για το τηλέφωνο έπρεπε να κάνω πλήρη αίτηση για νέα γραμμή. Για όλες αυτές τις υπηρεσίες επέλεξα τον εκάστοτε κρατικό φορέα. Και δυστυχώς η σύγρκιση με τους αντίστοιχους Ελληνικούς κρατικούς παρόχους είναι αναπόφευκτη…

Κατ’ αρχάς σε όλες τις περιπτώσεις οι διαδικασίες μπορούν να γίνουν είτε online είτε από τηλεφώνου. Ούτε επισκέψεις σε καταστήματα είναι απαραίτητες, ούτε συμπλήρωση και αποστολή φορμών με στοιχεία ούτε άλλα τριτοκοσμικά. Επιπλέον δε, οι εκάστοτε υπάλληλοι που με εξυπηρέτησαν ήταν ευγενέστατοι και εξυπηρετικότατοι και όχι δημόσιοι υπάλληλοι που κάποιος τους χάλασε τον πρωϊνό καφέ…

Σε κάθε περίπτωση επίσης, οι διαδικασίες είχαν ολοκληρωθεί το πολύ σε δέκα λεπτά. Ακόμα και στην περίπτωση της British Telecom που έπρεπε να γίνει πλήρης αίτηση για αριθμοδότηση, η διαδικασία δεν κράτησε πάνω από 15 λεπτά. Και με το νούμερο της γραμμής να είναι γνωστό εκ’ των προτέρων και χωρίς καθόλου παλαβομάρες σαν αυτές που εφαρμόζει ο οτέ του στυλ “θα σας καλέσουμε στο νούμερο τάδε να δούμε αν είστε εσείς που λέτε οτι είστε ο κάτοχος της γραμμής!!”… Ας μην μιλήσω για τους άλλους -πλην οτε- που για να κάνει κανείς οτι έκανα εγώ, πρέπει να πάει σε καταστήματα, να συμπληρώνει αιτήσεις και να συχτηρίζει…

Πολύ απλά…πολιτισμός. Και σε κάθε περίπτωση προς όφελος του τελικού καταναλωτή…

Όλα αυτά τα χρόνια, κάθε πρωί διασχίζω κάθε πρωί γύρω στις 8 το Νέο Ψυχικό, προκειμένου να περάσω απέναντι στο Π. Ψυχικό για να αφήσω τα παιδιά στο σχολείο τους. Και κάθε χρόνο στις 17 Σεπτεμβρίου έχουμε το ίδιο μπάχαλο με το πανηγύρι που στήνεται στην οδό Σικελιανού για την εκκλησία της Αγίας Σοφίας που γιορτάζει τέτοια μέρα.

Δεκάδες πάγκοι μικροπωλητών στημένοι στο οδόστρωμα, έχουν ουσιαστικά κλείσει εντελώς το ένα ρεύμα του δρόμου (αυτό από την πλατεία προς το Πεντάγωνο), αναγκάζοντας τα δύο ρεύματα να συμπτυχθούν σε ένα!! Έλα όμως που στο ελεύθερο ρεύμα της Σικελιανού υπάρχουν παρκαρισμένα από τα γύρω σπίτια και έτσι ο οφέλιμος χώρος για τη διέλευση περιορίζεται αισθητά. Επιπλέον δε, από το δρόμο περνάει και λεωφορείο. Τόσο από το ένα ρεύμα, όσο και από το άλλο. Φανταστείτε λοιπόν τι θα γίνεται όταν θα έρθει η ώρα τους να περάσουν από το δρόμο του μαρτυρίου…

Και βέβαια, ουδεμία πρόβλεψη από μεριάς Δήμου να βάλουν κάπου κάποιες προειδοποιητικές πινακίδες προκειμένου -ενδεχομένως- τα οχήματα να ακολουθούν διαφορετικό δρομολόγιο. Όοοχι, όλοι από τη Σικελιανού, βρέξει-χιονίσει. Να ταλαιπωρείται ο κοσμάκης χωρίς λόγο. Και καλά, όσοι ξέρουν οτι σήμερα είναι Σοφίας-Πίστεως-Ελπίδας και Αγάπης και γιορτάζει η συγκεκριμένη εκκλησία, μπορούν ενδεχομένως να αποφύγουν το συγκεκριμένο δρόμο. Οι περισσότεροι όμως δεν το ξέρουν. Και όταν φτάνουν στη Σικελιανού απλά δεν μπορούνε να πάνε αλλού και εγκλοβίζονται. Και βέβαια υπάρχουν και περιπτώσεις οδηγών όπως εγώ, που απλά πρέπει να περάσουν από εκεί γιατί δεν υπάρχει εναλλακτική διαδρομή.

Δεν γνωρίζω (και ούτε με ενδιαφέρει να μάθω) από που και από πότε βαστάει το -κακόγουστο πλέον- έθιμο του να διοργανώνεται πανηγύρι πλησίον της εκάστοτε εορτάζουσας εκκλησίας. Ωστόσο τη σημερινή εποχή που τα αυτοκίνητα έχουν πνίξει τους δρόμους της πόλης και η κίνηση είναι ανυπόφορη, δεν είναι δυνατόν να κάνουμε τα ίδια που κάναμε πριν 30 χρόνια. Πρέπει επιτέλους η τοπική αυτοδιοίκηση να δει διαφορετικά το θέμα πανηγύρια/λαϊκές αγορές. Καλό θα ήταν να ενδιαφερθεί πραγματικά και όχι μόνο να μετράει τα έσοδα από τα μισθώματα των μικροπωλητών. Να οργανώσει λαϊκές και πανηγύρια με τέτοιο τρόπο ώστε και τα έσοδα από τα ενοίκια να έρχονται, και η δουλειά να γίνεται αλλά και να μην ταλαιπωρείται ο κοσμάκης.

Γιατί τα πανηγγύρια ευτυχώς είναι μία φορά το χρόνο, οπότε απλά θέλει καλή θέληση και σωστή πληροφόρηση από πλευράς της τοπικής αυτοδιοίκησης. Σκεφθείτε όμως όσους έχουν την ατυχία να μένουν σε δρόμο που έχει λαϊκή και που πρέπει να εξαφανίζουν το αμάξι τους για να παρκάρει ο πατατόγυφτος ή ο φρουτέμπορας. Ή -ακόμα χειρότερα- να μένουν σε δρόμο που η λαϊκή είναι Σάββατο. Να θες να κοιμηθείς και να έχεις έξω απ’ το παράθυρό σου τον πωλητή με τα μαρούλια να διαλαλεί την πραμάτια του. Και όταν ανοίγεις το παράθυρο να σε πιάνει η μπόχα από τα σάπια φρούτα και λαχανικά ή από τα προς πώληση ψάρια.

Αλλά δυστυχώς είναι σχεδόν βέβαιο οτι κανένας Δήμος δεν ενδιαφέρεται να αλλάξει καθεστός στις λαϊκές και τα πανηγύρια. Χρειάζεται όρεξη και διάθεση αλλά κυρίως χρειάζονται λεφτά. Χρειάζεται να μπει βαθιά το χέρι στην τσέπη. Και αυτό φυικά ξέρουμε οτι δεν γίνεται. Οπότε όλοι τους βολεύονται με την υπάρχουσα κατάσταση, και απλά αφήνουν τον κόσμο να ταλαιπωρείται και να γκρινιάζει…

Σήμερα το πρωί βρέθηκα στο σημείο (όρια Ν. Ψυχικού & Χαλανδρίου) όπου η οδός Εθνικής Αντιστάσεως τερματίζει στην Κηφησίας. Ένα φανάρι που συνήθως συγκεντρώνει αρκετή έως πολλή κίνηση και αρκετό μποτιλιάρισμα. Είναι το φανάρι στο οποίο επί χρόνια ρυθμίζει την κυκλοφορία ο περίφημος μουστακαλής τροχονόμος του Νέου Ψυχικού (αυτός που κατεβάζει το πηλίκιο τόσο κάτω που ακουμπάει στη μύτη και απορείς πως βλέπει!!).

Όπως βλέπετε λοιπόν, ο Ελληνάρας της ιστορίας μας έχει μπει ολόκληρος στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας (είναι εμφανές πιστεύω από τη διπλή λευκή γραμμή στο οδόστρωμα) και περιμένει το φανάρι ή σινιάλο τροχονόμου για να ξεκινήσει. Προφανώς ο λεβεντόβλαχος δεν βρέθηκε στη θέση αυτή επειδή υπήρξε “μποτιλιάρισμα” και απλά πήγε πιο αριστερά για να διευκολύνει την κατάσταση. Όταν διευκολύνεις για να χορέσει άλλο ένα όχημα, άντε να μπεις λίγο στο αντίθετο ρεύμα. Έστω κατά το ήμισι και ίσως να λέω και πολύ.

Εδώ το αμάξι του είναι τόσο μέσα στο αντίθετο ρεύμα που προφανώς ο οδηγός ξεκίνησε από πιο πάνω στην Εθνικής Αντιστάσεως και μπήκε στο αντίθετο ρεύμα προκειμένου να προωθηθεί όσο το δυνατόν πιο κοντά στο φανάρι!! Ενοείται φυσικά οτι από τη στιγμή που ο Ελληνάρας πράτει κάτι τέτοιο, αδιαφορεί πλήρως για το αν θα προκαλέσει δυσφορία και μποτιλιάρισμα στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας από το οποίο περνάνε και λεωφορεία αλλά -νομίζω- και τρόλλεϊ.

Προκειμένου να κάνει τη δουλειά του, ξεκινάει και όποιον πάρει ο χάρος. Η δουλειά να γίνεται και κάθε είδους κανόνες και κώδικες συμπεριφοράς παύουν να ισχύουν. Δεν χωράμε στο ένα ρεύμα κυκλοφορίας; Κανένα πρόβλημα, υπάρχει και το αντίθετο!!

υ.γ. ενοείται φυσικά οτι τέτοιες συμπεριφορές δεν κατακρίνονται σχεδόν ποτέ από την αστυνομία και την τροχαία…

Εδώ και μέρες είχα διαβασει σε κάποια ιστοσελίδα για το επικείμενο ρεσιτάλ του Χοσέ Καρέρας στο Ηρώδειο στις 19 Σεπτεμβρίου. Ωστόσο σήμερα έπαθα ένα μικρό σοκ, αντικρύζοντας τον διάσημο Ισπανό τενόρο, αφίσα σε φανάρια στους δρόμους. Αφίσα η οποία διαφημίζει τη συγκεκριμένη συναυλία με τον καλλιτέχνη να κοιτάει -μάλλον μελαγχολικά- τα διερχόμενα αυτοκίνητα, τους οδηγούς τους και τους πεζούς.

Πραγματικά σφίχτηκε η καρδιά μου όταν αντίκρυσα το ιερό αυτό τέρας της όπερας, αφίσα όπως ο Σεφερλής με το θίασο του Δελφινάριου ή όπως το τσίρκο Μεντράνο. Καταλαβαίνω απόλυτα το λόγο για τον οποίο οι διοργανωτές αποφάσισαν να στολίσουν με “Καρέρας” τα φανάρια και τις κολώνες της ΔΕΗ. Το θέατρο πρέπει να είναι γεμάτο.

Ωστόσο -και παρ’ όλο το αντικείμενο της δουλειάς μου που είναι ο χώρος της επικοινωνίας και του μάρκετινγκ και το οποίο δικαιολογεί σε πολλές περιπτώσεις τέτοιες πρακτικές- δεν μπορώ να βλέπω τέτοιες κακόγουστες και αντιαισθητικές μορφές “διαφήμισης” για κάποιους καλλιτέχνες, όπως ο Καρέρας. Δεν τους ταιριάζει. Δεν μπορώ να διανοηθώ οτι ένας καλλιτέχνης που έχει μαγέψει τον πλανήτη με τη δύναμη της φωνής του και έχει ερμηνεύσει σε θέατρα όπως η Σκάλα στο Μιλάνο, η Μετροπόλιταν Όπερα της Νέας Υόρκης και το Κόβεν Γκάρντεν, θα κατέληγε κακόγουστη αφίσα σε φανάρια της Αθήνας λες και μιλάμε για το τυχαίο κωλάδικο στη Λιοσίων και τη Θηβών.

Κρίμα πραγματικά, για τον μεγάλο Καρέρας. Μπορεί να είναι στο τέλος της καριέρας του, μπορεί η φωνή του να έχει γεράσει -σύμφωνα με κάποιους- ή μπορεί να ήρθε απλά για τα “ένσημα” -σύμφωνα με κάποιους άλλους-. Σε κάθε περίπτωση όμως ο Ισπανός δεν είναι για τα φανάρια…

Μέχρι και 100% συγκάλυψη!!!