Εντυπώσεις από τη συναυλία του Κάρλος Σαντάνα στο ΟΑΚΑ

Εχθές το βράδυ είχα την τύχη και τη χαρά να είμαι ανάμεσα στους περίπου 30.000 θεατές που κατέκλυσαν το Ο.Α.Κ.Α για να απολαύσουν τον Κάρλος Σαντάνα. Ο 62χρονος Μεξικανός βιρτουόζος της κιθάρας μαζί με την δεκαμελή (αν μέτρησα σωστά) μπάντα του μας μάγεψε και μας ταξίδεψε για δύο και πλέον ώρες σε ροκ/λάτιν μονοπάτια. Με μελωδίες και στίχους που όλοι μας λίγο πολύ έχουμε τραγουδήσει ή χορέψει τα τελευταία χρόνια. Από το μελωδικό Maria Maria (όχι φυσικά σε εκτέλεση χιπ χοπ όπως στο άλμπουμ) και το Black Magic Woman μέχρι το Oye Como Va, το Smooth το Corazon Espinado και το Jingo το οποίο ήταν το τελευταίο που άκουσα περπατώντας για το πάρκινγκ (σοφή κίνηση προκειμένου να αποφευχθεί το μποτιλιάρισμα στην έξοδο του ΟΑΚΑ).

Παρά τα 62 του χρόνια ο Κάρλος πραγματικά μάγεψε. Έβγαλε στη σκηνή μία τρομερή ενέργεια και κινητικότητα και ξεδίπλωσε στο Αθηναϊκό κοινό τις εκπληκτικές κιθαριστικές του ικανότητες.. Η δε μπάντα του πραγματικά εξαιρετική. Όλοι οι μουσικοί ήταν απολαυστικοί στους ρόλους τους. Ιδίως όμως drums και percussion έδωσαν πραγματικό ρεσιτάλ.

Το μόνο έτσι κάπως αρνητικό ήταν οτι στο σημείο που καθόμουν, ο ήχος ήταν κατά στιγμές μέτριος και …μπούκωνε. Δεν ξέρω τι γινόταν σε άλλα σημεία του σταδίου ή στο πάνω διάζωμα, αλλά σε κάποια σημεία ένοιωθα οτι υπήρχε παραμόρφωση. Και στο ΟΑΚΑ έχω δει και έχω ακούσει αρκετούς καλλιτέχνες και σε καμία περίπτωση ο ήχος δεν ήταν τέτοιος.

Οι παίκτες είναι αντίπαλοι μεταξύ τους. Θα γίνουν ποτέ το ίδιο και οι οπαδοί;

Προχθές το βράδυ (1/5) μετά τη λήξη του αγώνα μπάσκετ του Παναθηναϊκού με τον οσφπ για την Ευρολίγκα, ο φωτογραφικός φακός συνέλαβε πολλές στιγμές κατά τις οποίες οι παίκτες των νικητών αγκάλιασαν και παρηγόρησαν τους παίκτες των ηττημένων. Και ήταν αναμενόμενο να συμβεί αυτό. Οι παίκτες είναι απλά αντίπαλοι μεταξύ τους. Αντίπαλοι μόνο κατά τη διάρκεια του αγώνα. Αντίπαλοι μόνο σε ότι αφορά την έκβαση του αγώνα και της αναμέτρησης. Και μετά τη λήξη θα αποχωρήσουν όμορφα και ωραία και αγκαλιασμένα. Μπορεί να κάνουν ή να μην κάνουν παρέα μεταξύ τους αλλά άπαξ και η κόρνα σημάνει τη λήξη, η αντιπαλότητα σταματάει.

Εχθές το βράδυ πάλι, είδα λίγο από τον τελικό κυπέλλου Ελλάδος στο ποδόσφαιρο ανάμεσα σε οσφπ και αεκ. Έναν τελικό ο οποίος διεξήχθη στο ΟΑΚΑ. Και ο οποίος σε άλλες εποχές ή σε άλλες χώρες θα διεξάγετω σε ένα κατάμεστο sold out στάδιο. Εδώ όμως είδαμε τον τελικό να διεξάγεται σε ένα στάδιο κατά 50% άδειο!! Είδαμε μία εικόνα ντροπής για το ποδόσφαιρο και τον τελικό του κυπέλλου. Γιατί; Γιατί τα κενά αυτά διαστήματα ήταν απαραίτητα ώστε να μην έρθουν σε επαφή (σώμα με σώμα ή μέσω ρίψης αντικειμένων) οι οπαδοί των μεν και των δε και έχουμε επεισόδια ή τραυματίες και θύματα!! Με λίγα λόγια η διάταξη στις κερκίδες έγινε όχι για να ευχαριστηθεί ο κόσμος μπάλα και να χειροκροτήσει τον νικητή αλλά για να μην πέσει ξύλο και να μην έχουμε έκτροπα….

Εικόνα ντροπής το ΟΑΚΑ εχθές με το κεντρικό σημείο των κερκίδων να είναι άδειο λες και είχαμε αγώνα κεκλεισμένων ή κανα ματσάκι της σειράς το καταχείμωνο. Όμοια εικόνα ντροπής είχαμε και πριν κανα δίμηνο στον τελικό κυπέλλου μπάσκετ στο Ελληνικό. Όμοια εικόνα αντικρύζουμε όταν η φιλοξενούμενη ομάδα παίρνει εισιτήρια στο γήπεδο του αντιπάλλου. Άδειες κερκίδες, νεκρές ζώνες και μία κατάσταση που περισσότερο θυμίζει πόλεμο παρά γήπεδο και διασκέδαση. Και πως να μην θυμίζει όταν οι οπαδοί βλέπουν οι μεν τους δε ως εχθρούς και όχι ως αντιπάλους. Όταν αντί να φωνάξουν για να υποστηρίξουν την ομάδα τους προσπαθούν όχι απλά να πικάρουν, αλλά να βρίσουν χυδαία τον αντίπαλο (ομάδα, οπαδούς, πρόσωπα). Όταν τα σπασμένα και καμένα καθίσματα είναι στην ημερήσια διάταξη όταν κάποιος νοιώθει οτι αδικείται ή όταν χάνει με απρόσμενο τρόπο ή προς το τέλος της αναμέτρησης.

Και βέβαια να ην μιλήσουμε για τα σκηνικά εκτός γηπέδων. Με τα “πεσίματα” σε συνδέσμους οπαδών, με τις μολότοφ και τις πέτρες, με ραντεβού θανάτου σε λεωφόρους και στενά, με ανθρώπους στα νοσοκομεία με ανοιγμένα κεφάλια, και με κάποιους λιγότερο τυχερούς να καταλήγουν στα νεκροτομεία και μετά στο λάκο. Πριν από ένα μήνα σε αγώνα βόλλεϊ του Παναθηναικού στο ΟΑΚΑ, οι οπαδοί αποφάσισαν μετά τη λήξη της αναμέτρησης να πάνε να δούνε τι κάνουν οι οπαοδί της αεκ στο παρακείμενο γήπεδο ποδοσφαίρου. Και προφανώς δεν πήγαν για καφέ και πασατέμπο. Για ντου και ξύλο πήγαν. Επενέβη και η αστυνομία με την απαράμιλη ικανότητά της στο να διαχειρίζεται κρίσεις και όλοι θυμόμαστε την απονομή εν’ μέσω καπνών και δακρύων.

Το θέμα το έχω θίξει και στο παρελθόν και θα συνεχίσω να το θίγω όποτε χρειάζεται. Πραγματικά με ξεπερνάει να καταλάβω γιατί κανείς δεν κάνει κάτι και γιατί στο όνομα και το βωμό του βολέματος η κατάσταση παραμένει η ίδια. Γιατί οι ομάδες συντηρούν στρατούς οπαδών-μισθοφόρων πολεμιστών και γιατί κανένας αρμόδιος υπουργός δεν τολμάει να καθαρίσει τα γήπεδα απ’ τα λιμνάζοντα σκατά; Γιατί κάποιοι βολεύονται να παίζουν σε άδεια γήπεδα αντί να κοιτάνε πως θα βγάλουν περισσότερα από τον κόσμο που θα πηγαίνει στο γήπεδο. Γιατί τα γήπεδα να αποτελούν “άδειες κερκίδες ανάμεσα σε λίγους οπαδούς” (κατά το “λίγο πρόγραμμα ανάμεσα σε διαφημίσεις”) αντί να αποτελούν χώρους γιορτής και διασκέδασης;

Οι παίκτες, όπως το αποδεικνύουν με κάθε ευκαιρία, είναι απλά αντίπαλοι μεταξύ τους. Φίλοι -ενδεχομένως- εκτός γηπέδου και απλά αντίπαλοι κατά τη διάρκεια της αναμέτρησης. Θα πάψουν ποτέ οι οπαδοί να βλέπουν τους απέναντι ως εχθρούς; Θα έρθει άραγε η μέρα που θα τους δουν και αυτοί ως αντιπάλους; Το βλέπω από πολύ δύσκολο έως αδύνατο, αλλά εγώ προσωπικά εξακολουθώ να ελπίζω…

Μία από τα ίδια;

Εδώ και μερικές μέρες έχει ανακοινωθεί οτι η Jennifer Lopez θα έρθει στην Ελλάδα για συναυλία. Πιο συγκεκριμένα η καλλιτέχνις θα τραγουδήσει στο κλειστό γήπεδο του ΟΑΚΑ (με προσοχή το παρκέ, οκ;;;) στις 20 Σεπτεμβρίου.

Η συναυλία θα γίνει -λέει- με αφορμή την προώθηση των ρούχων με την υπογραφή της JLo ενώ μετά  θα ακολουθήσει After Fashion Party (μη χέσω) στο Grand Resport Lagonisi (πάλι μη χέσω. Θα τρέχω από το Μαρούσι στο Λαγονήσι;;;).

Τέλος πάντων, αν ξεχάσω το που γίνεται η συναυλία και που η εκδήλωση και αν παραβλέψω το οτι για να δω την εν’ λόγω αοιδό πρέπει να δώσω -το φθηνότερο- 60 ευρώ (υπάρχουν και vip με 150 αλλά και vvip με 350 που σου ανοίγουν και τη μαγική πόρτα στο G.R.L), να θυμίσω οτι πριν δύο χρόνια η συγκεκριμένη κυρία είχε ανακοινωθεί ξανά για συναυλία. Μόνο που είχαμε μείνει στις ανακοινώσεις και τα λόγια. Η ανακοίνωση έγινε 15-20 μέρες πριν το event το οποίο -προφνώς λόγω χαμηλών πωλήσεων εισιτηρίων- ακυρώθηκε μία μέρα πριν!!!

Τι έχει αλλάξει από το 2006 μέχρι σήμερα και μπορεί η JLo να σταθεί συναυλιακά; Τι επιτυχίες έχει κάνει στα τελευταία δύο χρόνια που να δικαιολογούν κάποιον στο να θέλει να την ακούσει να τραγουδάει ζωντανά(;;); Γιατί να θεωρώ οτι μία χοντροκώλα που στριγγλίζει πρέπει να αποκαλείται τραγουδίστρια; Τι θα έπρεπε να με κάνει να πιστεύω οτι και η φετινή απόπειρα για συναυλία δεν θα αποτύχει παταγωδώς; Μήπως λοιπόν η 20/9 θα είναι μία από τα ίδια;;;