
Όλα αυτά τα χρόνια, κάθε πρωί διασχίζω κάθε πρωί γύρω στις 8 το Νέο Ψυχικό, προκειμένου να περάσω απέναντι στο Π. Ψυχικό για να αφήσω τα παιδιά στο σχολείο τους. Και κάθε χρόνο στις 17 Σεπτεμβρίου έχουμε το ίδιο μπάχαλο με το πανηγύρι που στήνεται στην οδό Σικελιανού για την εκκλησία της Αγίας Σοφίας που γιορτάζει τέτοια μέρα.
Δεκάδες πάγκοι μικροπωλητών στημένοι στο οδόστρωμα, έχουν ουσιαστικά κλείσει εντελώς το ένα ρεύμα του δρόμου (αυτό από την πλατεία προς το Πεντάγωνο), αναγκάζοντας τα δύο ρεύματα να συμπτυχθούν σε ένα!! Έλα όμως που στο ελεύθερο ρεύμα της Σικελιανού υπάρχουν παρκαρισμένα από τα γύρω σπίτια και έτσι ο οφέλιμος χώρος για τη διέλευση περιορίζεται αισθητά. Επιπλέον δε, από το δρόμο περνάει και λεωφορείο. Τόσο από το ένα ρεύμα, όσο και από το άλλο. Φανταστείτε λοιπόν τι θα γίνεται όταν θα έρθει η ώρα τους να περάσουν από το δρόμο του μαρτυρίου…
Και βέβαια, ουδεμία πρόβλεψη από μεριάς Δήμου να βάλουν κάπου κάποιες προειδοποιητικές πινακίδες προκειμένου -ενδεχομένως- τα οχήματα να ακολουθούν διαφορετικό δρομολόγιο. Όοοχι, όλοι από τη Σικελιανού, βρέξει-χιονίσει. Να ταλαιπωρείται ο κοσμάκης χωρίς λόγο. Και καλά, όσοι ξέρουν οτι σήμερα είναι Σοφίας-Πίστεως-Ελπίδας και Αγάπης και γιορτάζει η συγκεκριμένη εκκλησία, μπορούν ενδεχομένως να αποφύγουν το συγκεκριμένο δρόμο. Οι περισσότεροι όμως δεν το ξέρουν. Και όταν φτάνουν στη Σικελιανού απλά δεν μπορούνε να πάνε αλλού και εγκλοβίζονται. Και βέβαια υπάρχουν και περιπτώσεις οδηγών όπως εγώ, που απλά πρέπει να περάσουν από εκεί γιατί δεν υπάρχει εναλλακτική διαδρομή.
Δεν γνωρίζω (και ούτε με ενδιαφέρει να μάθω) από που και από πότε βαστάει το -κακόγουστο πλέον- έθιμο του να διοργανώνεται πανηγύρι πλησίον της εκάστοτε εορτάζουσας εκκλησίας. Ωστόσο τη σημερινή εποχή που τα αυτοκίνητα έχουν πνίξει τους δρόμους της πόλης και η κίνηση είναι ανυπόφορη, δεν είναι δυνατόν να κάνουμε τα ίδια που κάναμε πριν 30 χρόνια. Πρέπει επιτέλους η τοπική αυτοδιοίκηση να δει διαφορετικά το θέμα πανηγύρια/λαϊκές αγορές. Καλό θα ήταν να ενδιαφερθεί πραγματικά και όχι μόνο να μετράει τα έσοδα από τα μισθώματα των μικροπωλητών. Να οργανώσει λαϊκές και πανηγύρια με τέτοιο τρόπο ώστε και τα έσοδα από τα ενοίκια να έρχονται, και η δουλειά να γίνεται αλλά και να μην ταλαιπωρείται ο κοσμάκης.
Γιατί τα πανηγγύρια ευτυχώς είναι μία φορά το χρόνο, οπότε απλά θέλει καλή θέληση και σωστή πληροφόρηση από πλευράς της τοπικής αυτοδιοίκησης. Σκεφθείτε όμως όσους έχουν την ατυχία να μένουν σε δρόμο που έχει λαϊκή και που πρέπει να εξαφανίζουν το αμάξι τους για να παρκάρει ο πατατόγυφτος ή ο φρουτέμπορας. Ή -ακόμα χειρότερα- να μένουν σε δρόμο που η λαϊκή είναι Σάββατο. Να θες να κοιμηθείς και να έχεις έξω απ’ το παράθυρό σου τον πωλητή με τα μαρούλια να διαλαλεί την πραμάτια του. Και όταν ανοίγεις το παράθυρο να σε πιάνει η μπόχα από τα σάπια φρούτα και λαχανικά ή από τα προς πώληση ψάρια.
Αλλά δυστυχώς είναι σχεδόν βέβαιο οτι κανένας Δήμος δεν ενδιαφέρεται να αλλάξει καθεστός στις λαϊκές και τα πανηγύρια. Χρειάζεται όρεξη και διάθεση αλλά κυρίως χρειάζονται λεφτά. Χρειάζεται να μπει βαθιά το χέρι στην τσέπη. Και αυτό φυικά ξέρουμε οτι δεν γίνεται. Οπότε όλοι τους βολεύονται με την υπάρχουσα κατάσταση, και απλά αφήνουν τον κόσμο να ταλαιπωρείται και να γκρινιάζει…


