Archive for April, 2008

Φετος -μετά από ένα χρόνο απουσίας- αποφασίσαμε να περάσουμε τις μέρες του Πάσχα στην Ίο. Ωστόσο φτάνοντας στο σπίτι μας περίμενε μία μικρή “ψυχρολουσία”. Η πίεση του νερού είχε μειωθεί κατά 50-60% σε σχέση με πέρυσι, κάτι που έκανε τη χρήση του κουραστική (πλύσιμο πιάτων, μπάνιο κλπ). Ψάχνοντας λίγο το θέμα με υδραυλικό αλλά και με 1-2 ντόπιους, το πιθανότερο είναι ο δήμος να μας άλλαξε παροχή και πλέον να μην τροφοδοτούμαστε από τις πάνω δεξαμενές αλλά από τους Μύλους. ΔΙαροές από το ρολόϊ ως το σπιτι δεν φαίνεται να υπάρχουν, εσωτερικές διαροές επίσης δεν υπάρχουν και όλες οι βρύσες είναι καθαρές από σκουπίδια.

Το να έχει πειράξει ο δήμος την παροχή μας είναι κάτι που ο υδραυλικός μας είπε οτι 99% έχει γίνει σε αρκετούς κατοίκους, ωστόσο για εμάς δεν είναι σίγουρος αφού στο ρολόϊ δεν φαίνεται να έχουν γίνει “έργα”. Και οι ντόπιοι πάντως όταν τους το συζήτησα, δεν έδειξαν να εκπλήσονται με τα κολπάκια του δημάρχου. Αυτό που εμένα με εκπλήσει πάντως είναι το οτι ενώ η πίεση εντός σπιτιού είναι χαμηλή, στη βρύση της αυλής είναι κανονική. Όπως ήταν πέρυσι ένα πράγμα…

Δεν μπορώ να βγαλω ασφαλή συμπεράσματα γιατί ούτε τις γνώσεις έχω αλλά ούτε και πρόσβαση στο δήμο για να μάθω. Θα προσπαθήσω να μάθω όμως γιατί η μόνη εναλλακτική είναι ντεπόζιτο στην ταράτσα. Κάτι που είναι απλό στην τοποθέτηση αλλά χαλάει την όλη αισθητική

Εχθές το απόγευμα πραγματοποιήθηκε η συγκέντρωση διαμαρτυρίας του κόσμου του Παναθηναϊκού στο Πεδίο του Άρεως. Συγκέντρωση κατά της ιδιοκτησίας και της διοίκησης Βαρδινογιάννη και του τρόπου με τον οποίο έχει απαξιώσει την ομάδα μας. Μία συγκέντρωση για την οποία πολύς κόσμος φοβότανε οτι θα αποτελέσει πηγή επεισοδίων. Ωστόσο όλες οι Κασάνδρες διαψεύσθηκαν. Διότι στη χθεσινή συγκέντρωση ούτε κέρμα δεν έπεσε. Ο κόσμος απλά διαδήλωσε και εκδήλωσε τα αισθήματά του. Αυτό που τόσα χρόνια τον τρώει μέσα του…

Τα ΜΜΕ όμως πρέπει να απογοητεύτηκαν λιγάκι που δεν βρήκαν θέμα να πουλήσουν Ούτε μία μολότωφ. Ούτε ένα σπασμένο ή καμμένο αμάξι… Ιδίως δε τα προσκείμενα στην παε ΜΜΕ έχουν καταπιεί τη γλώσσα τους. Γιατί ούτε 150 άτομα είμασταν όπως διαλαλούσαν όλη την εβδομάδα αλλά ούτε προκαλέσαμε επεισόδια ή αναταραχές όπως διέδιδαν κάποιοι…

Σε πείσμα όλων λοιπόν…

Κάπου στο Ντουμπάϊ. Ανάμεσα στη χλιδή και τον πλούτο, υπάρχουν και…μαλακίες. Χωρίς περαιτέρω σχόλια.

hellasjet.png

Όπως έγραψα και στο φωτογραφικό μου blog, από σήμερα μέχρι και την Κυριακή θα βρίσκομαι στο Ντουμπάϊ για ταξίδι αναψυχής. Για το ταξίδι και τις εντυπώσεις μου από αυτό θα μιλήσω εκεί. Εδώ θα αναφερθώ απλά σε κάτι που μου έκανε τρομερά μεγάλη -θετικότατη- εντύπωση. Η πτήση μας ήταν τσάρτερ και πραγματοποιήθηκε με την εταιρεία Hellas Jet. Η Hellas Jet μέχρι κανα χρόνο πιο πριν πραγματοποιούσε τακτικά δρομολόγια σε Ευρωπαϊκούς προορισμούς (μεταξύ άλλων είχε Παρίσι και Βρυξέλες). Κάποια στιγμή σταμάτησε τα δρομολόγια αυτά και ομολογώ οτι νόμιζα οτι απλά…έκλεισε. Η αλήθεια όμως είναι οτι η Hellas Jet εξακολουθεί και υφίσταται και πραγματοποιεί πτήσεις τσάρτερ σε συνεργασία με διάφορα ταξιδιοτικά γραφεία.

Το αεροσκάφος δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο. Ήταν ένα τυπικό Airbus A320, ωστόσο ήταν πεντακάθαρο, με δερμάτινα καθίσματα και με όλα τα απαραίτητα στις θήκες μπροστά απ’ τα καθίσματα (σακούλες, φυλάδια κλπ). Το πλήρωμα καμπίνας αποτελείτω από 4-5 ευγενέστατες αεροσυνοδούς οι οποίες διαρκώς με το χαμόγελο στα χείλη προσπαθούσαν και κατάφερναν να εξυπηρετούν ένα αεροπλάνο που ήταν “στο πόδι “σχεδόν αμέσως μετά την απογείωση.

Η αποκάλυψη ωστόσο του ταξιδιού ήταν το φαγητό. Ένα πλουσιότατο γεύμα (και όχι πρωϊνό) που παρέπεμπε στις χρυσές εποχές της Swissair και της Lufthansa και το οποίο υπό άλλες συνθήκες θα σερβίρονταν σε διακεκριμένη θέση τουλάχιστον. Έχουμε και λέμε λοιπόν:

  • Σαλάτα με διάφορα λαχανικά εποχής, κρουτόν και σάλτσα thousand islands
  • πιάτο με αλαντικά, κρύο κοτόπουλο και συνοδευτικά λαχανικά (καρότα, σέλινο κλπ)
  • κυρίως πιάτο ψάρι (τσιπούρα) ή φιλέτο. Προτίμησα το ψάρι το οποίο ήρθε σερβιρισμένο με συνοδεία σπανάκι και καρότα σωτέ και ψητή πατάτα
  • τυριά
  • γλυκό (δεν το έφαγα)

Και εκτός αυτών το προσωπικό μοίρασε δύο φορές ψωμί και 3-4 φορές καφέ και τσάϊ. Λουκούλειο γεύμα με λίγα λόγια!!!

Δεν γνωρίζω το πως και το γιατί σταμάτησε η HJ τα τακτικά της δρομολόγια. Δεν γνωρίζω αν οι λόγοι ήταν οικονομικοί ή άλλης φύσης αλλά δεν με νοιάζει τόσο. Δεν γνωρίζω επίσης αν ο Ελεύθερος Τύπος (ο οικοδεσπότης μας στο ταξίδι) πλήρωσε για να έχουμε αυτό το γεύμα. Αυτό το οποίο εισέπραξα σήμερα με εντυπωσίασε. Μία πολύ νόστιμη ανάμνηση…

Τεράστιο πρόβλημα στο παρκάρισμα στου Παπάγου όπου μένουμε. Θα πει κανείς “σιγά το νέο ρε μεγάλε, παντού υπάρχει πρόβλημα”. ΟΚ αλλά στου Παπάγου το πρόβλημα δεν προκύπτει τόσο από τους τυχαίους περαστικούς που παρκάρουν για να πάνε στο μετρό, όσο από τους ίδιους τους κατοίκους της περιοχής. Οι θέσεις παρκαρίσματος είναι κάπως περιορισμένες αφού ο δρόμος μας είναι “ήπιας κυκλοφορίας” και έχει παρτεράκια, παγκάκια κλπ. Ωστόσο η αναισθησία των κατοίκων είναι πραγματικά απερίγραπτη.

  • Ο απέναντί μας ενώ έχει γκαράζ που αποδεδειγμένα χωράει τρία αμάξια (είδα το χώρο όταν έχτιζε το σπίτι του) προτιμά να αφήνει έξω σκεπασμένο με κουκούλα το τρίτο (αυτό που πλέον δεν κινείται αλλά συνάμα δεν πωλείται) προκειμένου να μην του το γρατσουνίσουν σε μανούβρες οι εκολαπτόμενοι Σουμάχερ γιοί του.
  • Ο εκ’ δεξιών γείτονας απειλεί να βάλει “πασαλάκια” σε μία τσόντα-θέση παρκαρίσματος (μη νόμιμη θέση η οποία όμως χρησιμοποιείται κατά κόρον) επειδή λέει οτι τα εκεί παρκαρισμένα τους εμποδίζουν να βγαίνουν με άνεση από το γκαράζ (μτφ: “θα βάλω πασαλάκια επειδή βαριέμαι τις μανούβρες ή/και θα ξηλώσω καμιά μάντρα”)
  • Οι εξ΄ αριστερών γείτονες μέχρι πριν κανα οκτάμηνο διατηρούσαν δύο υπό απόσυρση οχήματα (χωρίς πινακίδες-τέλη κλπ) επειδή βαριόντουσαν/ξεχνούσαν να φωνάξουν το γερανό να τα πάρει
  • Στο ίδιο εξ’ αριστερών σπίτι μένει γείτονας ο οποίος ο ίδιος και τα παιδιά του διατηρούν τέσσερα οχήματα εκ’ των οποίων τα τρία είναι συνήθως εκτός λειτουργίας για διάφορους λόγους. Μαντέψτε που παρκάρει…
  • Διαγωνίως απέναντι μένει οικογένεια με 2.5 άτομα!!! Άντρας, γυναίκα και (το 0.5) μερικές φορές και πεθερά. Το συνολάκι αυτό πέρυσι είχε δύο οχήματα και παρ’ οτι διαθέτουν γκαράζ, ουδέποτε το χρησιμοποιούσαν. Αντιθέτως πάρκαραν απ’ έξω κλείνοντας την πόρτα. Anyway, το ζεύγος απέκτησε πέρυσι δεύτερο αμάξι το οποίο (άκουσον-άκουσον) επί σχεδόν έξι μήνες ήταν ακινητοποιημένο σε μία θέση παρκαρίσματος και εκινήτω κατόπιν συνομοτικού πλάνου. Ο τύπος από τη Μεσογείων έπαιρνε τη γυναίκα τηλέφωνο να είναι stand-by, και όταν έφτανε ακριβώς δίπλα, εκείνη ξεπάρκαρε!!! ΗΜΑΡΤΟΝ δηλαδή. Και να ‘τανε μόνο αυτό. Ο τύπος το έκανε με τόσο συνομοτικό ύφος που όσες φορές τον πετύχαινα πάνω στην “αλλαγή” και επιχειρούσα να του χαμογελάσω, εκείνος γύρναγε το κεφάλι του λες και είχε ψύξη στο σβέρκο. Ο ορισμός του γελοίου ατόμου..Πλέον ο τύπος το έχει κόψει αυτό αλλά πλέον (πέραν του οτι εξακολουθεί να μην χρησιμοποιεί το γκαράζ του) παρκάρει με τέτοιο τρόπο στο απέναντι πεζοδρόμιο που και γκαράζ άλλου μπλοκάρει και εμένα δεν μου επιτρέπει να κάνω μανούβρα. Η επιστήμη σηκώνει ψηλά τα χέρια της…
  • Λίγο πιο κάτω (και τελειώνω) υπάρχει σπίτι με 3-4 οχήματα σε δύο οικογένειες. Στο σπίτι απ’ έξω υπάρχει νόμιμη θέση παρκαρίσματος η οποία (παρανόμως) καβατζώνβεται από τους ενοίκους με τη χρήση κώνου δεμένου σε αλυσίδα. Όποτε δεν βρίσκω να παρκάρω, ενοείται οτι ο κώνος πάει στο παρτέρι και παρκάρω εκεί…

Πάνω-κάτω αυτή είναι η κατάσταση η οποία επικρατεί στο δρόμο μας. Δεν αντιλέγω οτι κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να παρκάρει στο γκαράζ του αν δεν θέλει. Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να μην παρκάρει εδώ αλλά εκεί ή να μην έχει πάνω από δύο αυτοκίνητα ή να τα κινεί μόνο Πάσχα και Χριστούγεννα. Αυτό που θα ήθελα όμως είναι λίγη κοινωνική ευαισθησία από πλευράς γειτόνων. Λίγο σεβασμό προκειμένου να κάνουμε τη ζωή όλων μας λιγάκι πιο εύκολη και άνετη. Στο δρόμο αυτό κανείς δεν ζεί μόνος του. Ζει με άλλους…

Διαβάζω εδώ πως η forthnet -as of yesterday- προσφέρει δωρεάν χρήση όλων της των hotspots στους broadband συνδρομητές της (2play, adsl κλπ). Αρκεί βέβαια οι χρήστες να έχουν προνοήσει να θυμούνται ένα μακρυνάρι είκοσι περίπου χαρακτήρων που αντιπροσωπεύει το username τους καθώς και ένα εντελώς άσχετο password το οποίο δεν μπορούν να αλλάξουν με κάτι πιο…προσωπικό.

Καλή πάντως η πρωτοβουλία της Forthnet και μπράβο της, αν και εγώ προσωπικά ε δεν καίγομαι να έχω internet όταν είμαι στα Starbucks. Ας κοιτάξει πάντως εκτός από τη διεύρυνση των hotspots να βελτιώσει τόσο την υπηρεσία του 2play όσο -κυρίως- την τηλεφωνική υποστήριξη της. Είκοσι λαπτά αναμονής είναι το ελάχιστο και μετά ανάθεμα και αν μπορούν να σε βοηθήσουν ουσιαστικά.

Εχθές το πρωί (1/4) έπρεπε να πάω στη ΔΟΥ Χολαργού προκειμένου να πάρω αντίγραφα φορολογικών μου δηλώσεων προηγούμενων ετών. Η πρώτη εικόνα που αντίκρυσα με έκανε να χαρώ αφού στο σχετικό ταμείο που έπρεπε να πάω είχε μόνο τρία άτομα πριν από εμένα και έτσι υπολόγιζα οτι θα ξεμπέρδευα γρήγορα. Ωστόσο κατά τη διάρκεια της αναμονής μου άρχισα να ακούω κάποια κάπως “έντονα” σχόλια ανάμεσα στους μπροστινούς μου και τον νεαρό υπάλληλο.

-Μα επιτέλους, τι κατάσταση είναι αυτή; Tόση ώρα για να καταχωρίσετε ένα συμβόλαιο; Μα γιατί αργείτε τόσο πολύ;

-Τι θέλεις να κάνω κυρά μου; Το σύστημα δεν δουλεύει από εχθές(!!!). Δεν βλέπεις και το χαρτί στο τζάμι;

-Και πότε θα φτιαχτεί;

-Δεν έχω ιδέα…

Ήρθε μετά από λίγο και η σειρά μου. Υπολόγιζα οτι θα τους έδινα το ΑΦΜ και την ταυτότητά μου και θα τύπωναν αυτά που ήθελα. Ωστόσο υπολόγιζα λάθος. Από τη μία είπαμε οτι έπεσα σε πρρόβλημα επικοινωνίας της ΔΟΥ με τα κεντρικά του υπουργείου. Μετά λύπης μου όμως πληροφορήθηκα οτι και να υπήρχε σύστημα, πάλι δεν θα μπορούσα να εξυπηρετηθώ αμέσως. Έπρεπε να κάνω μία αίτηση προς τη ΔΟΥ για το τι ζητούσα, να αιτιολογήσω το γιατί το ζητούσα (μην κουράσω τους σκληρά εργαζόμενους της ΔΟΥ και πάθουν κάτι), και στη συνέχεια να περιμένω 10-15 εργάσιμες μέρες για να πάρω απάντηση!! Θα έπρεπε δηλαδή κάποιος υπάλληλος να κατέβει στα αρχεία του κτιρίου και να ψάξει τη χαρτούρα. Μάλιστα, -σύμφωνα με τον υπάλληλο- επειδή αυτό που ζήταγα ήταν αρκετά…”δύσκολο” να βρεθεί, θα έπρεπε να είμαι προετοιμασμένος οτι μπορεί και να μην βρισκόταν. “Ελάτε κατά τις 8 του μήνα και βλέπουμε”, ήταν η χαρακτηριστική ατάκα του…

Αθάνατη Ελλάδα….