Archive for October, 2008

Την Παρασκευή το απόγευμα γυρίζοντας από Βουδαπέστη ξεκίνησα κατευθείαν για Νυμφασία. Είχα το αμάξι στο Ελ. Βενιζέλος και έτσι οδήγησα κατευθείαν για το βουνό χωρίς να περάσω από το σπίτι.

Λόγω του εξαιρετικού καιρού αλλά κυρίως του οτι η Δευτέρα (27/10) δώθηκε σε πολύ κόσμο ως αργία, η κίνηση ήταν αυξημένη σε όλη τη διαδρομή. Και στην Εθνική Οδό αλλά και στην Αττική Οδό. Ειδικά όμως στην Αττική Οδό το πρόβλημα ήταν τεράστιο. Και φυσικά η αιτία ήταν η γνωστή “κακοτεχνία” στη διασταύρωση με την Εθνική Αθηνών-Λαμίας. Εκεί όπου οι τρείς λωρίδες της Α.Ο γίνονται ξανικά μία προς της Λαμία, με αποτέλεσμα να πήζει το σύμπαν ακόμα και σε συμβατικές εργάσιμες μέρες. Πόσο μάλλον σε Παρασκευές εξόδων τετραημέρου.

Την επίμαχη Παρασκευή λοιπόν το μποτιλιάρισμα γύρω τις 17.00 είχε φτάσει σχεδόν μέχρι την έξοδο της Α.Ο προς τη Μαραθώνος, δηλαδή απόσταση πάνω από 10 χιλιόμετρα!!! Και φυσικά μετά την επίμαχη διαστεύρωση, τα πάντα συνέχισαν σε φυσιολογικούς ρυθμούς.

Δεν μπορώ να δεχθώ ως δικαιολογία οτι δεν μπορούσε να γίνει κάτι καλύτερο ώστε να προστεθεί άλλη μία λωρίδα στην έξοδο προς Λαμία. Εν έτοι 2008 (ή όποτε κατασκευάστηκε η επίμαχη διασταύρωση), τα πάντα γίνονται. Αρκεί βέβαια τα χρήματα να ξοδεύονται για το σκοπό αυτό και να μην μένουν μέσα σε τσέπες μεγαλοκατασκευαστών-εκδοτών και κολλητών. Είναι δεδομένο το γιατί δεν φτιάχτηκε η έξοδος όπως θα όφειλε να φτιαχτεί. Για τον ιδιο λόγο που ποτέ δεν ολοκληρώθηκε η σύραγγα στο Αρτεμήσιο ή η έξοδος προς της Κορίνθου-Τριπόλεως είναι στο ρεύμα ταχείας κυκλοφορίας αντί για τα δεξιά όπως σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Για τον ίδιο λόγο που η Κορίνθου-Πατρών είναι καρμανιόλα ή που οι λακούβες στο Εθνικό δίκτυο είναι πιο πολλές από τα πάρκινγκ. Και βέβαια πλέον στην Αττική Οδό δεν μπορεί να γίνει κάτι. Ότι έγινε έγινε. Οπότε απλά σχολιάζουε τα κακώς κείμενα και το οτι -για μία ακόμα φορά- κάποιοι μας δουλεύουν….

Advertisements

Εχθές το βράδυ αποφασίσαμε με τη Σοφία να βγούμε για φαγητό. Η πρώτη μας επιλογή δεν είχε ευτυχή κατάληξη και έτσι έκλεισα χώρο για δύο στο sushi bar του Kiku γύρω στις 21.30. Φτάσαμε γύρω στις 21.40, δέκα λεπτά μετά είχαμε παραγγείλει και γύρω στις 22.15 τρώγαμε τα πρώτα πιάτα (εξαιρετική η τεμπούρα παρεμπιπτόντως). Η αίθουσα ως εκείνη την ώρα ήταν πρακτικώς άδεια. Τρία ζευγάρια στο μπαρ (εμείς και άλλα δύο) και 2 δυάρια τραπέζια στο βάθος της αίθουσας. Ωστόσο δεν εξεπλάγην αφού το συγκεκριμένο εστιατόριο γεμίζει αργά (από τις 22.30 και μετά). Πράγματι από τις 22.15 άρχισαν να έρχονται παρέες για τα τραπέζια της κυρίως σάλας και μέχρι τις 22.30 ο χώρος είχε γεμίσει και οι σερβιτόροι έπαιρναν παραγγελίες. Εμείς εν’ τω μεταξύ τρώγαμε ήδη 2-3 πιάτα με σούσι πριν το κυρίως.

Ξαφνικά αρχίζει να μου έρχεται μία μυρωδιά από πούρο!! Από τόσο κοντά μάλιστα που πρέπει να ήταν από κάποιο από τα δύο πίσω μου τραπέζια. Κάποιος κύριος λοιπόν θεώρησε καλό, σωστό και ευγενικό προς την υπόλοιπη σάλα  να ανάψει το Κοχίμπα του πριν καλά καλά του σερβίρουν νερό (τρόπος του λέγειν) προκειμένου να διηγηθεί στην παρέα του το πως πέρασε τη μέρα του. Αγνωώντας παντελώς τους στοιχειώδεις κανόνες ευγένειας που λένε οτι δεν ανάβουμε πούρο την ώρα που οι άλλοι τρώνε (δεν μιλάω για τσιγάρο γιατί αυτό δεν υφίσταται ως ένοια σεβασμού στην Ελλάδα. Στην Ελλάδα όποιος γουστάρει καπνίζει και δεν δίνει λόγο σε κανέναν). Ο καπνός και η μυρωδιά του πούρου είναι ιδιαίτερα ενοχλητικά όταν προσπαθείς να φας ή να πιείς κρασί και ο δίπλα ή ο πίσω σε ντουμανιάζει. Έχω υπάρξει καπνιστής για πάρα πολλά χρόνια και δεν θέλω με υστερίες και υπερβολές του στυλ “σβήστο” να στερήσω από τον άλλο να κάνει 1-2 τσιγάρα μετά το φαγητό. Το να ανάβει όμως την πουράκλα πριν καν φάει, ε αυτό είναι γραψαρχιδισμός και δεν τον γουστάρω καθόλου αφού η συγκεκριμένη μυρωδιά με ενοχλεί αφάνταστα μέχρι σημείου αναγούλας.

Να δω τι θα κάνουν όλοι αυτοί ο “Κοχίμπες” όταν σε δύο χρόνια θα καταργηθεί εντελώς το κάπνισμα στα εστιατόρια. Θα το σεβαστούν; Και -πολύ περισσότερο- τι θα κάνουν οι εστιάτορες. Θα συμορφώνουν τους παραβάτες πελάτες ή θα κάνουν τα στραβά μάτια προκειμένου να μην χάνουν την πελατεία;

“Σήμα; Ποιό σήμα; Εγώ θα πάω εκεί που γουστάρω, και αδιαφορώ για σήματα, παρακώλυση κυκλοφορίας, κορναρίσματα κλπ”

Κάπως έτσι πρέπει να σκέφτεται ο οδηγός του εικονιζόμενου προπορευόμενου ΙΧ. Το σήμα να απαγορεεύει εμφαανώς την αριστερή στροφή αλλά αυτός εκεί να έχει πάρει θέση για να στρίψει. Μπλοκάροντας φυσικά την κυκλοφορία αφού ο κάθετος δρόμος είναι πηγμένος όπως βλέπετε. Και όχι μόνο αυτό αλλά σε επίμονο κορνάρισμα τόσο δικό μου όσο και του από πίσω μου για να φύγει δεξιά ελευθερώνοντας την κυκλοφορία, κουνάει το χέρι του σαν να θέλει να πει “τι θέλετε;” Και τελικά έστριψε…

Η δουλειά να γίνεται και παντελής αδιαφορία για το τι γίνεται πίσω. Να φύγουμε εμείς και who cares αν είμαστε παράνομοι, αν εμποιδίζουμε την κυκλοφορία, αν αν αν…Οι οδηγοί αυτοί είναι πάνω κάτω οι ίδιοι που θα κάνουν ενδεχομένως παλαβά στην Κηφισίας, θα καβαλήσουν πεζοδρόμιο προκειμένου να παρκάρουν, θα μπουν ανάποδα σε μονόδρομο για να προλάβουν τη μία και μοναδική θέση που διέκρυναν, θα περάσουν διαβάσεις οσάν σίφουνες και χωρίς να πολυασχοληθούν με το πολυγωνικό κόκκινου χρώματος σήμα. Αυτοί που θεωρούν τη χρήση του φλας πολυτέλεια και όχι υποχρέωση και στοιχειώδη ευαισθησία. Οι ίδιοι που κάνουν αναστροφές εκεί που δεν επιτρέπεται, μόνο και μόνο επειδή κερδίζουν μερικές εκατοντάδες μέτρα διαδρομής. Και βέβαια, οι ίδιοι που θεωρούν τους πεζούς εμπόδιο για τους οδηγούς και μονίμως τους έχουν “γραμμένους”…

Αλλά δυστυχώς για όσους θέλουν να είναι τυπικοί και by the book, δεν βρίσκεται στον εκάστοτε τόπο της παράβασης ένα όργανο να τον σταματήσει και να του “τραβήξει το αφτάκι”. Βέβαια, εδώ δεν βρίσκεται όργανο για άλλα και άλλα, για μία τόση δα παραβασούλα θα βρεθεί και θα ασχοληθεί; Ευσεβείς πόθοι…

Μεσημεράκι Κυριακής γύρω στη 1.30. Οδηγώ μαζί με την οικογένεια στην Αθηνών-Κορίνθου επιστρέφοντας από τη Νυμφασία και βρίσκομαι 200-300 μέτρα πριν τη μεγάλη ευθεία των Μεγάρων. Στην τελευταία στροφή πριν  την ατελείωτη ευθεία. Οδηγώ περίπου με 130-140 χλμ/ώρα και βρίσκομαι στην αριστερή λορίδα όταν ξαφνικά αντιλαμβάνομαι πίσω μου και σε απόσταση μισού οχήματος Ελληνάρα με Μερσεντές να μου κάνει”φώτα”. Όντας πάνω σε στροφή φυσικά και δεν μπορώ να κάνω τίποτα πέραν του να διατηρήσω τη θέση μου μέχρι να βρεθώ στην ευθεία. Μόλις ο Ελληνάρας αντιλαμβάνεται οτι δεν του κάνω το χατήρι και δεν υπακούω στα “φώτα” του “Γερμανού”, αρχίζει να κορνάρει με λύσσα για να τον αφήσω να περάσει. Λες και επίτηδες δεν έκανα δεξιά.

Με το που βρίσκω άνοιγμα μπαίνω δεξιά και αφήνω το βλαχαδερό να προσπεράσει. Μπλε ιλεκτρίκ Μερσεντές CLK 200 με πινακίδα ΖΚΚ…. (τα νούμερα τα έχω αλλά για λόγους διακριτικότητας δεν τα δημοσιεύω), γυαλισμένη τζιτζί με συνοδηγό μία ορυόμενη γραία και οδηγό προφανώς τον wanna-be Michael Shcumacher ευτραφή κανακάρη της.

Που αγνοεί στοιχειώδη πράγματα όπως οτι δεν απαιτούμε να προσπεράσουμε πάνω σε στροφή. Ή οτι όταν το προπορευόμενο όχημα δεν μπορεί να κάνει στην άκρη (λόγω πχ παράλληλα κινούμενου οχήματος στη μεσαία λωρίδα), δεν κορνάρουμε ούτε επιμένουμε αλλά απλά περιμένουμε μερικά δευτερόλεπτα μέχρι οι συνθήκες να επιτρέψουν προσπέρασμα. Ούτε βέβαια επιχειρούμε προσπέρασμα από δεξιά, κάτι που ο Ελληνάρας με τη CLK έκανε μόλις προσπέρασε εμένα. Σχημάτισε το Ζ του Ζορρό στην άσφαλτο, προσπέρασε 3-4 οχήματα που βρήκε στο δρόμο του και εξαφανίστηκε…

Αν έφτασε σπίτι του και σώος ή αν κατέληξε σε κάποιο νοσοκομείο δεν το γνωρίζω και ειλικρινά δεν με ενδιαφέρει. Γνωρίζω όμως οτι τέτοιοι ΚΑΚΟΙ οδηγοί είναι κίνδυνος όχι μόνο για τον εαυτό τους και τους συνεπιβάτες τους αλλά για όλα τα διερχόμενα οχήματα.

[Για να μην νομίζουν οι δικυκλιστές οτι έχω κάτι προσωπικό μαζί τους. Όταν είναι κάτι στραβό το λέω. Είτε σε δύο είτε σε τέσσερις τροχούς]

Τόσο καιρό στα Αθηναϊκά φανάρια ξέραμε για Πακιστανούς, γυφτάκια, γριούλες, ακροτηριασμένους ζητιάνους, Αφρικανούς πωλητές εργαλείων και διάφορες άλλες κατηγορίες ανθρώπων που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο πουλούσαν για να ζήσουν ή απλά ζητούσαν λίγα χρήματα. Εδώ και λίγες μέρες όμως έχει κάνει την εμφάνισή της μία νέα κατηγορία ανθρώπων των φαναριών. Οι διασκεδαστές των φαναριών. Άνθρωποι που θα σου ζητήσουν μεν λεφτά αλλά όχι προβάλοντας ως αιτιολογία το οτι μόλις αποφυλακίστηκαν πχ και δεν έχουν μία ή το γεγονός οτι έχουν 15 παιδιά και δεν έχουν λεφτά αλλά προσπαθώντας να σε κάνουν να γελάσεις. Έστω και για αυτά τα λίγα δευτερρόλεπτα που διαρκεί η παράστασή τους.

Για παράδειγμα, ο εικονιζόμενος ακροβάτης-ισοροπιστής διασκεδάζει τους οδηγούς σε ένα από τα φανάρια στο “δαχτυλίδι” του ΟΤΕ στην Κηφισίας. Πραγματικά κάτι το ανάλαφρο, κάτι το διαφορετικό σε σχέση με τη μιζέρια που έχουμε συνηθίσει τόσα χρόνια με τη λογική της επαιτείας. Όχι οτι ο άνθρωπος αυτός δεν θα ζητήσει λεφτά. Φυσικά και θα ζητήσει. Απλά ο τρόπος που το κάνει είναι τέτοιος που δύσκολα μπορεί να σε κάνει να αρνηθείς.

Εγώ προσωπικά ποτέ δεν δίνω λεφτά σε φανάρια. Κάποτε που κάπνιζα, έδινα κανα δυο τσιγάρα. Λεφτά όμως έχω πάρα πολλά χρόνια να δώσω, και αυτό διότι θεωρώ οτι στις περισσότερες των περιπτώσεων μιλάμε για εκμετάλευση των ανθρώπων αυτών που είναι στα φανάρια και όχι για πραγματική δική τους ανάγκη. Μιλάμε για νταβατζιλίκι και εκμετάλευση. Ιδίως μάλιστα σε περιπτώσεις που εμπλέκονται παιδιά. Ένα πράγμα σαν τον κακό και φθηνό αγοραίο έρωτα. Και δεν μου αρέσει να βλέπω τον εαυτό μου συμμέτοχο σε αυτή την αθλιότητα, σε αυτό το σκλαβοπάζαρο.

Ωστόσο, στον εικονιζόμενο ακροβάτη θα έδινα. Ακόμα και σήμερα που τον πέτυχα, αν ήμουν πιο κοντά του. Και τούτο όχι επειδή πιστεύω οτι δεν υπάρχει εκμετάλευση του μεροκάματου στη συγκεκριμένη περίπτωσση. Θα του έδινα επειδή η μέθοδος που επέλεξε για να ζητήσει το κάτι τις, με έκανε να γελάσω και όχι να μιζερέψω. Δεν προσπάθησε να μου “πουλήσει” φτώχεια, κατάντια, μιζέρια και πολύτεκνη οικογένεια. Προσπάθησε να μου περάσει την “φωτεινή πλευρά της ζωής”. Και το πέτυχε…

Παραθέτω τέσσερα βίντεο από τη συναυλία των REΜ στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Οι λήψεις έγιναν με τη μικρούλα Canon Ixus, οπότε και η ποιότητα εικόνας και ήχου είναι ανάλογη. Ωστόσο αποτελούν μοναδική ευκαιρία για όσους δεν βρέθηκαν στο Καλλιμάρμαρο, να πάρουν μία πρέζα REM!

Drive

The one I love

Loosing my Religion

Man on the Moon

Ladies and gentlemen please welcome the R.E.M.

Κάπως έτσι, οι παρουσιαστές του MTV υποδέχτηκαν τους REM στη σκηνή και ενόπιον 65.000 παραληρούντων θεατών. Τους οποίους (ανάμεσά τους και εγώ) καθήλωσαν και μάγεψαν για σχεδόν 90 λεπτά με παλιά και νέα τους τραγούδια. O front man των REM, Michael Stipe (48 χρονών παρακαλώ) έδωσε ένα εκπληκτικό σόου μπροστά στο Αθηναϊκό κοινό. Ένα σόου που μπορεί να μην είχε φανταχτερά κοστούμια, έντονα φώτα και δεκάδες χορευτές (μόνος του ουσιαστικά κινήθηκε αφού τα υπόλοιπα μέλη είχαν καθαρά βοηθητική σκηνική παρουσία), είχε ωστόσο παλμό. Είχε ροκ ένταση και πάρα πολλές συγκινήσεις.

What’s the frequency Kenneth, Drive, The one I love, Imitation of life, Loosing my religion, It’s the end of the world as we know it και το εκπληκτικό, ασύληπτο, μοναδικό Man on the moon για κλείσιμο. Και ανάμεσα σε αυτά, και τραγούδια από τον τελευταίο τους δίσκο με τίτλο Accelerate όπως το Man-sized Wreath, το Hollow Man και αρκετά άλλα. Πραγματικά μία ΜΟ-ΝΑ-ΔΙ-ΚΗ εμπειρία για εμένα.

Έχω και έχω δει συναυλίες σε Ελλάδα και εξωτερικό. Ωστόσο οι REM ήταν κάτι υπεράνω περιγραφής. Μίλησαν στην καρδιά μου και πλέον συγκαταλέγονται στις τεράστιες συναυλιακές εμπειρίες που έχω ζήσει. Με διαφορά οτι καλύτερο έχει έρθει στην Ελλάδα στη ροκ μουσική σκηνή και σίγουρα μία από τις τρεις καλύτερες συναυλίες που έχω παρακολουθήσει EVER.

Το παρακάτω υλικό δεν διεκδικεί δάφνες ποιότητας αφού μαζί μου είχα τη μικρούλα Ixus.Ωστόσο μεταφέρει θαυμάσια το κλίμα που επικρατούσε κατά τη διάρκεια όλου του event. Εκτός των φωτογραφιών, υπάρχουν και βίντεο τα οποία θα παρουσιαστούν λίγο αργότερα.