Archive for November, 2008

Στην Ελλάδα ο πεζός αποτελεί εμπόδιο για τους οδηγούς. Η μεγάλη πλειοψηφία των αυτοκινητιστών (αλλά και μοτοσυκλετιστών) αδιαφορούν για τους πεζούς στο δρόμο. Κανένας σεβασμός στους διαβάτες όταν επιχειρούν να διασχίσουν κάποιο φανάρι (κόκκινο για τα οχήματα) ή κάποια διάβαση με πράσινο το φανάρι των πεζών.

Σε πολλές περιπτώσεις οι διαβάσεις είναι κατειλημένες ή μπλοκαρισμένες από οχήματα που ή έχουν παρκάρει ή απλά έτυχε να σταματήσουν εκεί στα πλαίσια του κόκκινου φαναριού. Ο πεζός λοιπόν καλείται -σε πολλές περιπτώσεις- να κάνει σλάλομ ανάμεσα σε οχήματα με δύο ή τέσσερις ρόδες προκειμένου να διασχίσει το δρόμο. Και όταν πια φτάσει στην απέναντι άκρη, μα φρίκη να διαπιστώνει οτι στο μοναδικό σημείο του πεζοδρομίου στο οποίο ο εκάστοτε δήμος δεν έχει βάλει κάγκελα, έχει παρκάρει κάποιος Ελληνάρας επειδή έτσι τον βόλευε.

Υπάρχουν επίσης και οι περιπτώσεις όπου πεζός και όχημα αμφότεροι έχουν το “πράσινο φως” για να περάσουν. Ο μεν πεζός με σταθερά πράσινο ανθρωπάκι (περάστε), το δε όχημα με πορτοκαλί ένδειξη που αναβοσβήνει και η οποία σημαίνει “περάστε, παραχωρώντας όμως προτεραιότητα”. Προφανώς και σε τέτοιες περιπτώσεις στην Ελλάδα ο πεζός δεν έχει καμία τύχη και δεν θα τύχει κανενός σεβασμού. Το όχημα 9/10 φορές θα περάσει, αδιαφορώντας για το αν ο πεζός πρέπει να περάσει πρώτος. Και σε αρκετές περιπτώσεις που ο πεζός θα τολμήσει να κάνει το πρώτο βήμα, ενδέχεται να εισπάξει οργισμένα κορναρίσματα, μούτζες, και βρισιές. Πώς τόλμησε ένας πεζός να διακόψει την κίνηση του διερχόμενου οχήματος…

Δυστυχώς στην Ελλάδα δεν έχουμε μάθει να τηρούμε τα στοιχειώδη και τα βασικά. Και ο σεβασμός στον πεζό αποτελεί κάτι το βασικό. Και αν μάθουμε να σεβόμαστε αυτό,ίσως κάποια στιγμή μάθουμε να οδηγούμε σωστότερα, να παρκάρουμε καλύτερα, να μην πατάμε την κόρνα χωρίς λόγο κλπ κλπ κλπ.

Advertisements

sun

24.11.1991: Φεύγει από τη ζωή ο Φρέντι Μέρκιουρι, δύο μόλις μέρες μετά τη σχετική ανακοίνωση των γιατρών του οτι έπασχε από τον ιό του AIDS. Το aids ήταν -και παραμένει- άτιμο πράγμα και ο Μέρκιουρι -όπως και όλοι τότε- δεν είχε σαφή και ολοκληρωμένη ενημέρωση για τις προφυλάξεις που έπρεπε να πάρει, κατά την ερωτική πράξη. Έχουν περάσει 27 χρόνια από τότε, και όμως για εμένα είναι σαν χθές όταν άκουγα στο ραδιόφωνο τη θλιβερή είδηση, νομίζω από τα χείλη του Μιχάλη Τσαουσόπουλου.

freddie_mercury

Μία φωνή τόσο μελωδική αλλά συνάμα τόσο μαγική που σε καθήλωνε. Σε μάγευε και σε απογείωνε από την πρώτη “κορώνα”. Αναρίθμητα τα τραγούδια των Queen που έχουμε όλοι μας τραγουδήσει κάπως, κάπου, κάποτε, με κάποια αφορμή. Από τις 24 Νοεμβρίου του 1991, η φωνή του σπουδαιότερου ίσως ροκ τραγουδιστή που είχε γνωρίσει ποτέ ο πλανήτης, έχει σωπάσει για πάντα. Ο Μέρκιουρι πλέον χαμογελάει ψηλά από τον ουρανό και σιγοτραγουδάει “Show must go on”…..

Under pressure (live)

A kind of magic (live)

I want to break free (live)

Bohemian Rhapsody

Freddie Mercury’s life story

Η Πρίστινα ως πόλη έχει γίνει γνωστή στο ευρύ κοινό τα τελευταία χρόνια από το Κόσοβο και τα όσα έχουν συμβεί εκεί, καθώς αποτελεί τη μεγαλύτερη πόλη και πρωτεύουσα της περιοχής αυτής βόρεια των Σκοπίων. Για κάποιους άλλους κύκλους επαγγελματιών ενδεχομένως να αποτελεί και επαγγελματικό ταξίδι (πχ τραπεζίτες, οικονομολόγοι κλπ), αλλά πέραν αυτού ουδέν.

Από την άλλη, στους Έλληνες είναι πιο γνωστή η Ουρανούπολη. Στα βόρεια της χερσονήσου του Άθω, αποτελεί τη διοικητική πρωτεύουσα του Αγίου Όρους, ενώ πριν από είκοσι και πλέον χρόνια αποτελούσε και τόπο ησυχασμού του αείμνηστου καθηγητή μου των θρησκευτικών, Ματθαίου Μουντέ. Παράλληλα η Ουρανούπολη έχει αρχίσει και ακούγεται τους τελευταίους μήνες (όντας πρωτεύουσα του Αγίου Όρους) λόγω  του σκανδάλου της Μονής Βατοπεδίου και των όσων έχουν διαδραματιστεί μεταξύ του real estate του Εφραίμ και στελεχών της κυβέρνησης.

Σήμερα λοιπόν έμαθα οτι οι δύο αυτές πόλεις (Πρίστινα και Ουρανούπολη) έχουν μία κάποια “σχέση” μεταξύ τους. Όχι, δεν αναφέρομαι σε τυχόν Κοσοβάρους που ταξιδεύουν στο Άγιο Όρος. Άλλωστε το Κόσοβο έχει στη μεγάλη του πλειοψηφία μουσουλμάνους -στο θρήσκευμα- κατοίκους, και άρα αυτό δεν παίζει ως σενάριο. Ούτε ο Εφραίμ αποφάσισε -απ’ όσο ξέρω- να κάνει real estate στο Κόσοβο. Έχει μέλλον ακόμα πριν βγει εκτός συνόρων το ράσο των Βατοπεδιτών μοναχών.

Η σχέση στην οποία αναφέρομαι την έμαθα σήμερα και ακούει στο όνομα ΒΑΤΙΚΟΠΕΔΙΟ, ένα κράμα ανάμεσα στο Βατοπέδι και στο Κοσυφοπέδιο. Και οφείλω να ομολογήσω οτι με έκανε να γελάσω πολύ όταν το άκουσα το μεσημέρι αλλά και τώρα που το σκέφτομαι γράφοντας τούτες τις γραμμές.

new_museum

Σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα του Υπουργείου Πολιτισμού, αλά και αυτή του Δήμου Αθηναίων, υπάρχει ενιαίο εισιτήριο 12 ευρώ για όποιον θέλει να επισκευθεί τον ιερό βράχο της Ακρόπολης. Το εισιτήριο αυτό καλύπτει την Ακρόπολη, την Αρχαία Αγορά με το μουσείο της, τον Κεραμεικό με το σχετικό μουσείο αλλά και το μουσείο της Ακρόπολης. Ένα μουσείο που φυσικά δεν λειτουργεί αφού βρισκόμαστε στο μεσοδιάστημα μέχρι να ανοίξει και να λειτουργήσει το νέο. Ωστόσο, σύμφωνα με τις πλέον επίσημες πηγές ενημέρωσης (Υπουργείο, Δήμος), το εισιτήριο παραμένει 12 ευρώ μολονότι δεν υπάρχει επισκέψιμο μουσείο.

Και το ερώτημα βέβαια που προκύπτει είναι προφανές. Είναι 12 ευρώ το κόστος εισόδου στην Ακρόπολη με το ενιαίο εισιτήριο ή μήπως είναι κάτι λιγότερο; Αν παραμένει 12 ευρώ, τότε γιατί είναι τόσο και όχι λιγότερο αφού δεν υπάρχει μουσείο; Δεν θα έπρεπε να υπάρχει μειωμένο εισιτήριο; Εκτός αν το κόστος κατσκευής του μουσείου χρηματοδοτείται -εν’ μέρει- και από τα εισιτήρια της Ακρόπολης και τα όποια ποσά αναλογούν στο αντίτιμο εισόδου στο παλιό μουσείο. Κάτι σαν τα διόδια ένα πράγμα…

Αν πάλι το κόστος εισόδου είναι λιγότερο από 12 ευρώ, γιατί κάποιος δεν μπαίνει στον κόπο να αλλάξει τη σχετική πληροφορία στις παραπάνω ιστοσελίδες; Μας διαβάζουν και ξένοι…

james_bond_quantum_of_solace

Είδα τον νέο James Bond στο σινεμά την προηγούμενη εβδομάδα. Τα συναισθήματα και οι εντυπώσεις είναι ανάμικτα και μάλλον κλίνουν προς το οτι η ταινία δεν μου άρεσε. Να ξεκινήσω ωστόσο από τα ενδιαφέροντα στοιχεία τα οποία εντόπισα και τα οποία επικροτώ.

  • Το QoS είναι αναμφίβολα μία εντυπωσιακή παραγωγή. Με χρήση της τεχνολογίας στο έπακρο, εντυπωσιακά ηχιτικά και οπτικά εφέ, η αδρεναλίνη είναι σχεδόν στα ύψη καθ’ όλη τη διάρκεια του έργου
  • Πολύ καλή η Olga Kirillenko στο ρόλο του Μποντ γκερλ (αναφέρομαι στην ερμηνεία της και όχι στην εμφάνισή της)
  • Το Μποντ γκερλ είναι δραστήριο και δεν περιορίζεται απλά γύρω από ένα τραπέζι καζίνο ή στο κρεβάτι

Στα αρνητικά τώρα. Που και πιο πολλά είναι αλλά σαφώς πιο σημαντικά. Ο Τζέϊμς Μπόντ νοιώθω οτι έχει χάσει το κλας και τη γοητεία που απέπνεε τα παλιότερα χρόνια. Και δεν αναφέρομαι στην εποχή Κόννερυ που απογείωνε την ταινία και μόνο με το παρουσιαστικό του. Ακόμα και στον πρόσφατο Μπρόσναν, τα πράγματα ήταν πιο κλασάτα. Πλέον νοιώθω πως απέναντί μου δεν έχω τον γκλαμουράτο 007 αλλά κάτι μεταξύ Iron Man και Ράμπο.

Η ταινία έχει πολύ περισσότερη -και αχρείαστη κατά τη γνώμη μου- βία. Κάτι που δεν με χαλάει μεν, ωστόσο με ξενίζει. Δεν υπάρχει dry martini. Ούτε καν βότκα martini. Τα πάντα γίνονται μέσω κινητού οπότε χάνεται η γοητεία του ρολογιού ή της αγκράφας της ζώνης. Ο Τζέϊμς δεν έχει πλέον γκάτζετς. Δεν υπάρχει ο Q να τον εφοδιάσει με διάφορες ανακαλύψεις και πολεμοφόδια ενώ η Μ ξεπροβάλει παντού σαν μαϊντανός και δεν έχει σταθερή βάση στα κεντρικά της ΜΙ6.

Τα κουστούμια του Armani έχουν αντικατασταθεί -ως επί το πλείστον- από καλοκαιρινά ματωμένα κοντομάνικα. Το σενάριο είναι εντελώς ασαφές και με αρκετά κενά στην εξέλιξή του. Τέλος, όσο όμορφος και να είναι, ο Ντάνιελ Κρέϊγκ δεν με πείθει στο ρόλο του. Άσε που δεν χαμογελάει να δούμε λίγο και το δοντάκι του.

hakkasan1

Επιστρέφοντας από το Stansted με τη βραδυνή πτήση της Aegean, προσπαθώ να ηρεμήσω από μία τεράστια ταραχή που περάσαμε και η η οποία παραλίγο να μας στοιχίσει είτε την πτήση είτε 10 κιλά πράγματα. Στο iPod συντροφιά ο Ivo Pogorelich να ερμηνεύει την Αγγλική Σουίτα Νο 2 του Μπαχ και εγώ να προσπαθώ να γράψω για το χθεσινό –τελευταίο- μας βράδυ στη Βρετανική πρωτεύουσα.

Τελευταίο βράδυ λοιπόν στο Λονδίνο, είχα κανονίσει δείπνο στο Hakkasan. Το συγκεκριμένο εστιατόριο δεν ξέρω αν συγκαταλέγεται στις πρώτες θέσεις των εστιατορίων του Λονδίνου (απο πλευράς γαστρονομικής αξιολόγησης), ωστόσο είναι μακράν το πιο stylish, lifestyle, φαντεζί, ΙΝ μπαρ-εστιατόριο της Βρεττανικής πρωτεύουσας.

Το εστιατόριο αναπτύσεται περιμετρικά του μπαρ και εξυπηρετεί ταυτόχρονα σχεδόν διακόσια κουβέρ. Σερβίρει κινέζικη κουζίνα με γκουρμέ και φιούζιον  επιρροές που την κάνουν να ξεφεύγει από το Κινέζικο φαγητό που έχουμε στο μυαλό μας. Η κάρτα είναι –θα έλεγα- θηριώδης και περιλαμβάνει και μία σειρά από κυρίως πιάτα που πρέπει ο πελάτης να έχει μεριμνήσει να τα παραγγείλει από πριν, όπως τη φημισμένη πάπια με χαβιάρι. Εμείς μη έχοντας σκεφτεί κάτι τέτοιο, περιοριστήκαμε στον κανονικό κατάλογο.

Πάνω-κάτω μπορεί κανείς να φανταστεί κανείς τι είδους πιάτα παρελάσανε από το τραπέζι μας. Πάπια ψητή, στικς μελιντζάνας, σαλάτα με πάπια και κινέζικα λαχανικά και διάφορες άλλες πραγματικά πεντανόστιμες δημιουργίες. Μαζί με ένα εξαιρετικό Νεοζηλανδέζικο Gewurtztraminer του οίκου Cloudy Bay να μας συντροφεύει(είπαμε-κάνουν και οι Νεοζηλανδοί εξαιρετικά Gewurtz), είχαμε ένα πραγματικά εξαιρετικό δείπνο. Με τη μουσική από το μπαρ να καλύπτει μεν την ομιλία αλλά δίχως να ενοχλεί όπως πολλές φορές γίνεται στην Ελλάδα.

hakkasan2

Αυτό στο οποίο θα σταθώ όμως λίγο περισσότερο (αρκετά, θα έλεγα) είναι το ασύληπτο σέρβις. Στο χώρο που καθόμασταν κυκλοφορούσαν 5-6 Κινεζούλες σερβιτόρες οι οποίες φρόντιζαν να μην λείπει τίποτα από το τραπέζι μας. Δεν προλάβαινα να ακουμπήσω το άδειο ποτήρι του κρασιού και τσουπ ξεπρόβαλε η σερβοτόρα με το Cloudy Bay στο χέρι. Άδειαζε κάποιο πιάτο; Να σου κάποια άλλη σε λιγότερο από μισό λεπτό να το πάρει και με το χαμόγελο στα χείλη να ρωτήσει αν μας άρεσε και αν όλα ήταν εντάξει. Όταν δε ζητήσαμε το λογαριασμό, αυτός έφτασε σε λιγότερο από ένα λεπτό. Και επιπλέον, ο συγχρονισμός κουζίνας-σάλας άψογος και χωρίς καθυστέρηση. Φάγαμε στην ώρα μας, και χωρίς αναμονές ή κενά μεταξύ πιάτων. Όλα αυτά μάλιστα με την κουζίνα –όπως είπα και πριν- να μαγειρεύει ταυτόχρονα για περίπου διακόσια άτομα.

Και να μην ξεχάσω: Tο Hakkasan έχει “πόρτα”. Ο σκοπός της όμως είναι να υποδεχθεί και να εξυπηρετήσει τον πελάτη και όχι απλά να βάλει  τους “κολητούς” και τους “δήθεν” που τ’ ακουμπάνε. Και που στο φινάλε της βραδυάς προσφέρθηκε να εξυπηρετήσει ακόμα και για ταξί.

Τι να πω… Φύγαμε με τη Σοφία έχοντας περάσει εξαιρετικά. Πραγματικά εξαιρετικά. Και ιδιαίτερα εντυπωσιασμένοι από το άκρως αποτελεσματικό και χαμογελαστό προσωπικό και το σέρβις που προσέφερε.

Και λίγες ώρες αργότερα η αγενής υπάλληλος του Stansted να προσπαθεί να εφαρμόσει επάνω μας με εντελώς άκομψο τρόπο όλα μα όλα όσα προβλέπονται για αποσκευές και χειραποσκευές, χωρίς την παραμικρή διάθεση για να βοηθήσει. Δεν λέω, αργήσαμε, Και αργήσαμε πολύ. Αυτό δεν σημαίνει οτι ο άλλος πρέπει να σε κοιτάει με στραβωμένη μούρη και κρυόκολο ύφος λες και κάτι του έχεις κάνει. Ας είναι. Λες και πρόκειται να την ξαναδώ. Αφήνω τον κόντρα τενόρο Philippe Jaroussky να με νανουρίσει με άριες από το cd “Carestini: A castrato’s story”. Over and out…

maze

Όντας στο Λονδίνο αυτές τις μέρες,κανόνισα μερικά δείπνα σε κάποια από τα αγαηπμένα μου εστιατόρια. Ένα από αυτά και το Maze, το οποίο ανήκει στην αλυσίδα εστιατορίων του -επιχειρηματία πλέον- Gordon Ramsay. Tο Maze το είχα επισκευθεί τα Χριστούγεννα και οφείλω να ομολογήσω οτι είχα εντυπωσιαστεί. Είχα μάλιστα τολμήσει να πω οτι είναι ένα από τα 2-3 καλύτερα του Λονδίνου.

Φέτος λοιπόν επιβεβαιώθηκαν απόλυτα τα όσα είχα διατυπώσει πέρυσι. Διότι πραγματικά το Maze ήταν AMAZ(E)ING!! Ένα εξαιρετικό δείπνο με τα πιάτα να είναι το ένα καλύτερο από το άλλο, σε έναν εξαιρετικό χώρο (που μάλιστα ήταν full house και έτσι η ατμόσφαιρα ήταν ακόμα πιο…έντονη) και με το σέρβις να δίνει ρεσιτάλ. Πάνω από 80 κουβέρ και δεν μας έλειψε το παραμικρό. Μοναδικά ψεγάδια μία μικρή καθυστέρηση στο δεύτερο κυρίως πιάτο που μάλλον προέκυψε από κακό συντονονισμό της κουζίνας, και το γεγονός οτι ο φωτισμός στο χώρο που καθόμασταν ήταν αρκετά χαμηλός που κατά στιγμές δεν έβλεπες τι έτρωγες. Δεν ήταν απαραίτητο όμως αφού αυτά που τράγαμε ήταν τόσο νόστιμα που αρκούσε μόνο η γεύση…

Η κάρτα του Maze είναι φτιαγμένη σε λογική μικρών μερίδων (τόσο τα πρώτα όσο και τα κυρίως) από τις οποίες ο πελάτης είθισται να επιλέγει δύο πρώτα και δύο κύρια. Παράλληλα υπήρχε και ένα μενού με 6+1 πιάτα, το οποίο όμως δεν προτιμήσαμε αφού περιοριστήκαμε στη λογική του α-λα καρτ. Από το τραπέζι μας λοιπόν παρέλασαν:

  • Mία εξαιρετικά δροσερή και φρεσκότατη crab salad με αβοκάντο και σορμπέ από bloody mary
  • Ένα εξ’ ίσου δροσιστικό πιάτο με καβούρι, μαγιονέζα και λίγο χαβιάρι
  • Ψητά χτένια με πουρέ από κουνουπίδι και ελαφριά σως από ξύδι (το απόλυτο πιάτο. Ίσως το καλύτερο της βραδυάς)
  • Ορτύκι με μαριναρισμένο φουά γκρα, σταφίδες και πουρέ με σαφράν (ζουμερότατο και ιδιαιτέρως νόστιμο.)
  • Mία εξαιρετική τσιπούρα περασμένη από τηγάνι και σερβιρισμένη μαζί με λίγο ζωμό
  • Ψητό αρνί  με πουρέ από χειμωνιάτικα λαχανικά, κουνουπίδι και μαζί με την παραδοσιακή Shepard’s pie

To γεύμα μας συνόδεψε ένα εξαιρετικό Sauvignon του οίκου Neudorff από τη Νέα Ζηλανδία (από την πλουσιότατη -οφείλω να ομολογήσω- κάρτα), ενώ είχαμε ξεκινήσει με δύο εξαιρετικά cocktail (με βάση το τζιν) περιμένοντας να ετοιμαστεί το τραπέζι μας. Και όπως είπα και πιο πριν, παρά το full house της βραδιάς, δεν μας έλειψε ούτε κρασί ούτε νερό.

Executive σεφ στο Maze είναι ο Jason Atherton, στον οποίον από μέρους μου αξίζουν πολλά συγχαριτήρια. Δεν υπάρχει λόγος να παραθέσω το βιογραφικό του (μπορείτε να το διαβάσετε εδώ), απλά -και επειδή στο site δεν αναφέρεται- να πω οτι το Maze έχει ψηφιστεί ως εστιατόριο της χρονιάς 2008 από αρκετούς Βρετανικούς οδηγούς γαστρονομίας. Μάλλον λέει πολλά αυτό.

Η διεύθυνση του Maze είναι:

10 – 13 Grosvenor Square, London W1K 6JP

Το τηλέφωνο είναι το +44 (0)207 107 0000 ενώ υπολογίστε περίπου 2 εβδομάδες πριν για κράτηση για δείπνο.