Matsuhisa @ Astir Palace: Ένα ταξίδι που αξίζει τον κόπο να κάνει -και να ξανακάνει- κανείς

Posted: November 7, 2008 in Περί γαστρονομίας
Tags: , , ,

Όταν πρωτοάκουσα οτι το Matsuhisa (της οικογένειας εστιατορίων Nobu) θα άνοιγε επιτέλους και στην Αθήνα, αλλά στις εγκαταστάσεις του ξενοδοχείου Astir Palace -ύστερα από την παρουσία στη Μύκονο επί Ελληνικού εδάφους-, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν: “γιατί εκεί; χάθηκε ο κόσμος κάπου πιο…κοντά στην Αθήνα;”

Μετά από αρκετό καιρό αναμονής το Matsihisa άνοιξε (από τις 21/10) και την Τετάρτη το βράδυ πήγαμε με τη Σοφία για να το δοκιμάσουμε. Έχοντας ήδη εμπειρία από το Matsuhisa της Μυκόνου αλλά και από το Nobu στο Λονδίνο, ξέραμε τι να περιμένουμε. Τόσο ως προς την κουζίνα και το ύφος της, όσο και ως προς την εξυπηρέτηση, το στυλ, την ατμόσφαιρα… Και πράγματι το Αθηναϊκό Matsuhisa δεν ξεφεύγει καθόλου από τα όσα ήξερα και περίμενα.

Μολονότι η αίθουσα κουβαλάει κάτι τις από τα κατάλοιπα του Αστέρα (μη με ρωτήσετε τι, απλά έτσι μου βγήκε), οι επεμβάσεις στη διακόσμηση είναι τέτοιες που σε κάνουν να αισθάνεσαι οτι δεν είσαι εκεί αλλά ίσως κάπου αλλού. Σε ξενοδοχείο μεν αλλά σε κάτι πιο…μοντέρνο. Ο φωτισμός αρκετά χαμηλός και διακριτικός, σε σημείο όμως που και τα γκαρσόνια πήγαιναν κάτω από λάμπες προκειμένου να διαβάσουν σημειώσεις από τα μπλοκάκια τους, ενώ και η μελέτη του μενού έγινε με σχετική δυσκολία. Επιπλέον δε, κάποιος είχε αφήσει τον κλιματισμό στο κρύο και η ατμόσφαιρα ήταν αρκετά δυσάρεστη μέχρι να διευθετηθεί το ζήτημα ύστερα από απαίτηση δική μας αλλά και του διπλανού τραπεζιού.

Το σέρβις ήταν πραγματικά πολύ καλό. Ιδίως μάλιστα μετά το πρώτο μισάωρο-σαραντάλεπτο που το εστιατόριο άρχισε να γεμίζει και τα requests από και προς την κουζίνα πηγαινοέρχονταν σε τρελούς ρυθμούς. Το προσωπικό άψογα εκπαιδευμένο, μας βοήθησε τόσο κατά τη διάρκεια της παραγγελίας εξηγώντας μας διάφορα και λύνοντας απορίες, όσο και κατά το σερβίρισμα. Η ανταπόκρισή τους για επιπλέον σάκε ή έξτρα τζίντζερ ήταν άμεση και με χαμόγελο, οπότε μπράβο τους. Το μόνο ψεγάδι που διαπίστωσα ήταν μία μικρή καθυστέρηση και ένας λάθος συγχρονισμός στο σερβίρισμα των κυρίως πιάτων. Πρώτα ήρθε το δικό μου και αφού τελείωσα ήρθε της Σοφίας. Κακός συντονισμός ίσως στην κουζίνα. Δεν πειράζει όμως, αρχή είναι οπότε -εγώ προσωπικά- μπορώ να συγχορέσω πολλά.

Και πάμε στο ζουμί της υπόθεσης. Στο τι φάγαμε και αν μας άρεσε! Δεν θα έλεγα οτι έχω την εμπειρία να περιγράψω με γαστρονομικό στυλ και ορολογίες το τι φάγαμε και πως τα κρίνω, οπότε θα περιοριστώ σε λογική καθαρά περιγραφική μαζί με κάποια σχόλια. Στα πρώτα πιάτα λοιπόν είχαμε:

  • Νιου στάϊλ σασίμι από χτένια. Πραγματικά εκπληκτικό πιάτο. Γευστικότατο. Δεν είχα ποτέ την τύχη να δοκιμάσω χτένια σε Ιαπωνική κουζίνα και οφείλω να ομολογήσω οτι εντυπωιάστηκα
  • Λαχανικά τεμπούρα: Μακράν η καλύτερη τεμπούρα στην Αθήνα. Τόσο στην υλοποίηση/εκτέλεση όσο και στην παρουσίαση. Εντελώς αλάδωτα λαχανικά (το σχετικό χαρτάκι στο πιάτο εμφανίστηκε σχεδόν στεγνό ενώ αλλού κολύμπαγε στο λάδι), εύγευστα και τραγανά. Και βέβαια με όμορφη παρουσίαση και χωρίς να έχουν κολήσει μεταξύ τους κατά το τηγάνισμα (σε άλλα γιαπωνέζικα της Αθήνας μας έχουν σερβίρει τεμπούρα με look σβουνιάς)
  • Σαλάτα με λαχανικά και μανιτάρια: Χωρίς να εντυπωσιάζει από πλευράς φαντασίας, είχε ωστόσο άριστες πρώτες ύλες (ακόμα και στη σαλάτα όπου για πολλά Αθηναϊκά μαγαζιά αυτό είναι κάτι το…δύσκολο) και ένα ιδιαίτερα εύγευστο dressing.

Στα κυρίως πιάτα πήραμε:

  • Μπακαλιάρος μαγειρεμένος σε κρούστα από μαύρο πιπέρι. Πραγματικά πολύ νόστιμο πιάτο το οποίο ευχαρίστως θα ξανάπερω όταν ξαναπάω.
  • Μοσχάρι Toban Yaki. Μοσχάρι κομένο σε λεπτές φέτες και ψημένο μέσα σε ένα μικρό πύλινο σκεύος μαζί με λαχανικά και τη σχετική σάλτσα σόγιας. Αγαπημένο πιάτο το οποίο όσες φορές πάω στο Nobu, πάντα μου αρέσει να το παραγγέλνω. Το συστήνω ανεπιφύλακτα.

Και στο τέλος ήρθε η πιατέλα με τα σούσι. Μακράν -και εδώ- το καλύτερο σούσι της Αθήνας. Φρεσκοκομμένη και άριστης ποιότητας πρώτη ύλη και όχι pre-cut και από το ψυγείο σαν μερικούς άλλους. Εξαιρετικός τόνος και ροφός, εντυπωσιακή και η γαρίδα τεμπούρα. Περίεργο το king crab με το αγγούρι αφού λόγω κόνσεπτ (το σούσι έχει ντυθεί απ’ έξω με skin από αγγούρι, και ως γνωστόν το αγγούρι είναι και μεγάλο σε πάχος), έπρεπε να κάνεις το στόμα σου χωνί για να το χωρέσεις.

Για τα κρασιά δεν έχω άποψη αφού περιοριστήκαμε σε σακε. Ωστόσο από μία γρήγορη ματιά η λίστα φάνηκε αρκετά καλή σε επιλογές (αρκετά Riesling & Sauvignon) αλλά με κάπως “τσιμπημένες” τιμές.

Αυτά ως μία γενική εικόνα. Το συμπέρασμα είναι πως το Matsuhisa είναι -για εμένα- σίγουρα το καλύτερο Ιαπωνικό εστιατόριο της Αθήνας. Πληρώσαμε μεν για όλα τα παραπάνω 280 ευρώ αλλά άξιζε τον κόπο. Ότι πληρώνει, παίρνει κανείς. Η απόσταση ως τον Αστέρα οκ προβληματίζει αλλά δεν πρόκειται να αποτελέσει εμπόδιο για να ξαναπάω. Και θα είναι άμεση η δεύτερη επίσκεψη. Το συστίνω ανεπιφύλακτα.

Υ.Γ..1: Μπράβο στο Matsuhisa το οποίο είναι το πρώτο fully non-smoking εστιατόριο της πόλης. Παρ’ όλο που ο Κος Δεληγιάννης στο σχετικό του άρθρο στο Αθηνόραμα το θεωρεί “down”, εγώ λέω οτι αυτή η κίνηση είναι τεράστια πρόοδος. Μακάρι το παράδειγμα να το ακολουθήσουν και άλλοι.

Υ.Γ.2: Το κλου του εστιατορίου είναι η απίστευτη βεράντα του στην οποία θα σερβίρει τους καλοκαιρινούς μήνες ή γενικά όποτε ο καιρός το επιτρέπει. Η θέα από εκεί είναι απλά breathtaking!

Comments
  1. niki says:

    νασούλ, μας έπεισες, εμένα τουλάχιστον που είμαι φαν της απωανατολικής κουλτούρας στο τραπέζι όσο και στο σινεμά!
    να πάμε αμέσως άμα τη επανακέμψει μου!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s