Archive for January, 2009

forthnet

Είναι γνωστό πως τράπεζες και εταιρείες τηλεφωνίας κυνηγούν υποψήφιους πελάτες πάρα πολύ μέσω τηλεφώνου για να πουλήσουν κάρτες, δάνεια, συνδέσεις, μεταβιβάσεις και λοιπές άλλες υπηρεσίες και προϊόντα. Σήμερα το πρωί λοιπόν έλαβα στο σπίτι άλλο ένα τέτοιο τηλεφώνημα. Η κυρία στην άλλη άκρη της γραμμής μου συστήθηκε και μου είπε οτι καλούσε από τη forthnet, και ξεκίνησε να με ενημερώσει οτι θα μπορούσα να γλυτώσω τα πάγεια του ΟΤΕ κλπ κλπ κλπ. Το γνωστό παραμυθάκι δηλαδή…

Τη διακόπτω λέγοντάς της πως είμαι ήδη πελάτης της forthnet και πως δεν υπήρχε λόγος να συνεχίσει. Ωστόσο σε ερώτησή μου για το αν η φαίνομαι στη λίστα της ως πελάτης forthnet, η απάντησή της ήταν αρνητική. “Όχι” μου λέει, “δεν σας βλέπω ως πελάτη forthnet. Ένα απλό όνομα και τηλεφωνικό αριθμό βλέπω”… Δηλαδή -ούτε λίγο ούτε πολύ- η ίδια η εταιρεία από την οποία εδώ και δύο χρόνια παίρνω τηλεφωνικές υπηρεσίες (της όποιας ποιότητας-αυτό δεν είναι της παρούσης), δεν μπαίνει καν στον κόπο να με βγάλει από τη λίστα των υποψήφιών της πελατών.

Και φυσικά αυτό δεν θα συμβαίνει μόνο με εμένα αλλά και με πολλούς άλλους πελάτες της forthnet αλλά και σίγουρα θα συμβαίνει και με όλες ανεξαιρέτως τς εταιρείες εναλλακτικής τηλεφωνίας. Ουδείς μπαίνει στον κόπο να τσεκάρει ποιόν καλεί. Άλλωστε μάλλον πιο πολύ τους στοιχίζει ο έλεγχος της βάσης χρηστών παρά ένα τηλεφώνημα. Όχι οτι με ενόχλησε το τηλεφώνημα από κάτι που έκανα ή οτι με ξύπνησε. Απλά δεν μπορώ να ακούω την τυποποιημένη ξύλινη φωνή “γιεά σας σας καλώ από τη forthnet” όταν είμαι ήδη πελάτης. Ας κοιτάμε καμιά database πρν σηκώσουμε το ακουστικό…

Έχοντας ξυπνήσει εδώ και ώρα και ακούγοντας τον Wilhelm Kempff να ερμηνεύει την Appassionata στο ipod, αποφάσισα να κάνω μία πρωϊνή βόλτα για ενημέρωση στα διάφορα sites. Πριν λίγο έπεσε σε μία εντελώς κουφή και απρόσμενη είδηση στο ethnos.gr. Υπάλληλος σε κατάστημα Vodafone στην Πάτρα, απολύθηκε μέσω…κλήρωσης!!! Ούτε λίγο ούτε πολύ το αφεντικό έπρεπε να απολύσει έναν υπάλληλο (λόγω -και καλά- κρίσης) και επειδή δεν ήξερε ποιόν, την απόφαση την πήρε η κληρωτίδα!!! Ενώ όλοι -λέει το ρεπορτάζ- περίμεναν να αναδείξει η κληρωτίδα τον τυχερό που θα έπαιρνε κάποιο μπόνους, τελικά κάποιος (μία κοπέλα) έχασε τη δουλειά του!!

Τι άλλο θα ακούσουμε δηλαδή. Έχω ακούσει για τις κληρώσεις του Τζόκερ και των λοιπών άλλων τυχερών παιχνιδιών. Για κληρώσεις δώρων από ραδιοφωνικούς ή τηλεοπτικούς σταθμούς. Ακόμα και για κληρώσεις μπόνους από εταιρείες προς το προσωπικό. Κληρώσεις όμως απολύσεων πρώτη φορά ακούω. Πρώτη φορά όμως κάποιος εργαζόμενος μένει στο δρόμο επειδή…έτσι αποφάσισε η τύχη. Κατάσταση που αγγίζει τα όρια της παράνοιας, αν το καλοσκεφθεί κάποιος.

Δεν γνωρίζω αν η πράξη αυτή του εργοδότη συνιστά παραβίαση των εργασιακών δικαιωμάτων του υπαλλήλου. Δεν ξέρω αν υπάρχει προηγούμενο ή αν τέτοιου είδους πρακτικές συνηθίζονται σε άλλες χώρες της Ευρώπης. Oύτε μπορώ να εικάσω τι μπορεί να αποφασίσει το όποιο αρμόδιο δικαστήριο αν η απολυμένη υπάλληλος αποφασίσει να προσφύγει εκεί. Απλά λέω οτι αυτή η διαδικασία είναι εντελώς παλαβή. Αφού το αφεντικό ήθελε να απολύσει έναν εργαζόμενο, ας το έκανε αλλά μόνος του και χωρίς τη βοήθεια της κληρωτίδας. Το εργάζεσθαι δεν είναι ούτε τζόγος ούτε τυχερό παιχνίδι για να μπαίνει σε διαδικασίες κληρώσεων.

liosion

Διάβασα πριν λίγο στην Καθημερινή πως μία γιαγιά και η πεντάχρονη εγγονή της παρασύρθηκαν σήμερα το πρωί από αυτοκίνητο στη Λιοσίων και εξέπνευσαν λίγο αργότερα στο νοσοκομείο. Στο ρεπορτάζ αναφέρεται πως τα θύματα παρασύρθηκαν από ένα μικρό φορτηγάκι τη στιγμή που αναγκάστηκαν να βαδίσουν στο δρόμο. Και αναγκάστηκαν να το κάνουν αυτό επειδή -σύμφωνα με το δημοσίευμα- στο πεζοδρόμιο, ήταν παρκαρισμένο ένα ΙΧ αυτοκίνητο και δεν μπορούσαν να περάσουν!!!

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της Κ. αναζητείται ο Ελληνάρας που είχε κλείσει το πεζοδρόμιο με την “κούρσα” του αναγκάζοντας γιαγιά και εγγονή να βαδίσουν στο δρόμο. Και μακάρι να τον τσακώσουν γρήγορα. Και να μην του αποδώσουν απλά και μόνο κατάληψη πεζοδρομίου. Μακάρι να του αποδώσουν συμμετοχή και ευθύνη σε ανθρωποκτονία εξ’ αμελίας. Διότι όταν ο Ελληνάρας έκλεισε το πεζοδρόμιο, το μόνο που σκέφτηκε ήταν να βολέψει το αμάξι του και χέστηκε για τους άλλους. Να όμως που εξ’ αιτίας του παρκαρισμένου του οχήματος, δύο άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους επειδή αναγκάστηκαν να βαδίσουν στο δρόμο.

Ελπίζω αυτό το ρεπορτάζ να προβληματίσει έστω και λιγάκι όλους τους ασυνείδητους οδηγούς αυτοκινήτων. Πως τα πεζοδρόμια είναι για τους πεζούς και δεν αποτελούν εναλλακτικά σημεία παρκαρίσματος των αυτοκινήτων μας. Τα αυτοκίνητα στους δρόμους ή τα γκαράζ και οι πεζοί με ασφάλεια στα πεζοδρόμια. Γιατί ο κίνδυνος τροχαίου ατυχήματος είναι τεράστιος…

Ένα μεσημεράκι πριν από περίπου δέκα ημέρες, πηγαίνοντας να πάρω το τζιπ λίγο πιο κάτω από το σπίτι, βρήκα στον καθαριστήρα ένα σημείωμα. Το σημείωμα έλεγε οτι είχα προκαλέσει ζημιά σε ένα παρακείμενα παρκαριμένο Citroen C3 και μου ζητούσε να επικοινωνήσω με τον ιδιοκτήτη σε έναν αριθμό κινητού. Πράγματι, λίγο αργότερα κάλεσα τον αριθμό και μίλησα με την ιδιοκτήτρια, μία ευγενέστατη κοπέλα μάλλον νεαρής ηλικίας η οποία μου επανέλαβε οτι έγραφε και το χαρτί. Πως το προηγούμενο βράδυ κάνοντας μανούβρα να παρκάρω είχα ακουμπήσει το αμάξι της και της είχα προκαλέσει ένα μικρό βαθούλωμα στο μπροστά αριστερό φτερό!!!

Αφού ξεπερνάω το πρώτο σοκ, η ερώτησή μου ήταν αναπόφευκτη και αναμενόμενη.

-Πως ξέρετε καλή μου κυρία οτι ήταν το δικό μου αυτοκίνητο που προκάλεσε τη ζημιά και όχι κάποιο άλλο;

Και ακολούθησε ο κάτωθι μίνι διάλογος ο οποίος με “έστειλε” αδιάβαστο κυριολεκτικά:

-Ξέρετε…εχθές το βράδυ την ώρα που εσείς παρκάρατε, στο απέναντι παράθυρο ήταν η ξαδέλφη μου η οποία σας είδε…

-Και καλά -ρωτάω εγώ-, πως είστε σίγουρη πως η ζημιά δεν είχε προκληθεί από κάποιο άλλο όχημα που ήταν παρκαρισμένο στην ίδια θέση πριν από εμένα;

-Ξέρετε -απαντάει-, το προηγούμενο αυτοκίνητο πριν από εσάς ήταν παρκαρισμένο με τέτοιο τρόπο που αποκλείεται να με είχε ακουμπήσει…

Κάγκελο ο δικός σου. Στα δεκαπέντε -περίπου- μέτρα απόσταση και με σχετικό σκοτάδι, η ξαδέλφη διέκρινε οτι το αμάξι μου ακούμπησε το αμάξι της κυρίας. Και όχι μόνο το ακούμπησε αλλα του προκάλεσε και ζημιά. Δηλαδή η ξαδέλφη στη 1 η ώρα τα ξημερώματα είχε αϋπνίες και αντί να μετράει προβατάκια μέτραγε διερχόμενα αυτοκινητάκια. Έχοντας ήδη τσεκάρει και σημειώσει στο μυαλό της ποιός και πως είχε παρκάρει δίπλα στο C3 πριν από εμένα. Και που δεν κατεβαίνει κάτω να με πιάσει να μου πει “το και το, έκανες ζημιά”, παρά ειδοποιούμαι την επομένη με post-it. Να μην τα πολυλογώ, αφού μοιράζομαι με τη ιδιοκτήτρια του C3 (πάντα κόσμια και πολιτισμένα) τις παραπάνω σκέψεις, κλείνουμε τη συζήτηση στη λογική του “το αμάξι μου ξέρετε ποιό είναι, άρα κάντε οτι καταλαβαίνετε”. Η κυρία είπε οτι θα πήγαινε το αμάξι της στο μάστορα να της το φτιάξει.

Εχθές το βράδυ λοιπόν η κυρία με ξαναπήρε τηλέφωνο, πάντα ευγενική και πάντα σε χαμηλούς τόνους. Ωστόσο αν η πρώτη μας συζήτηση με είχε στείλει, η χθεσινή με απογείωσε. Ούτε λίγο ούτε πολύ η κυρία μου είπε πως -σύμφωνα με τον φαναρτζή της- το κόστος αποκατάστασης της ζημιάς είναι 150 ευρώ και πως θα έπρεπε να το πληρώσω αφού εγώ είμαι ο φταίχτης!!! Και πως όλα όσα έλεγα περί δεκαπέντε μέτρων απόστασης, νύχτας κλπ ήταν ψέματα και πως απλά αρνιόμουν την αλήθεια. Δηλαδή η ξαδέλφη αποφάσισε από 15 μέτρα απόσταση οτι ΕΓΩ έπρεπε να πληρώσω  τη ζημιά στο αμάξι αφού ΕΓΩ ήμουν ο φταίχτης. Φυσικά και της το ξέκοψα και της είπα πως αν θέλει ας πάρει την πινακίδα του τζιπ και ας προσπαθήσει να βγάλει άκρη με την ασφαλιστική της. Αν δεν βάλουν τα γέλια με το παραμύθι που θα ακούσουν.

Με τους παλαβούς και τους παραμυθάδες που έχουμε μπλέξει, τύφλα να ‘χει ο Νταν Μπράουν…

Το Σάββατο το πρωί αποφασίσαμε με τη Σοφία να πάμε βόλτα στα πέριξ του Συντάγματος. Στο κλείσιμο της βόλτας μπήκαμε στο Public να χαζέψουμε βιβλία και μετά από 30-40 λεπτά καταλήξαμε στην ουρά των ταμείων του ισογείου φορτωμένοι με μπόλικο πράγμα. Τα ταμεία ήταν όλα τίγκα από 8-10 πελάτες που περίμεναν υπομονετικά να πληρώσουν. Στήνομαι και εγώ σε μία ουρά και περιμένω. Ωστόσο καθώς περνάει η ώρα, βλέπω οτι ενώ η ουρά στα άλλα ταμεία μειώνεται, στο δικό μας παραμένει σταθερή. Πίσω από τον πάγκο βλέπω δύο άτομα, την ταμία και μία άλλη η οποία κάτι της υποδείκνυε σε κάποιο πάκο από έγγραφα. Η δε ταμίας με αργές και μάλλον φοβισμένες κινήσεις να πληκτρολογεί κάτι στην ταμειακή μηχανή που είχε μπροστά της. “Ρε γαμώτο μου” λέω από μέσα μου, “Σαββατιάτικα βρήκαν να κάνουν εκπαίδευση σε νέωπα”;

Ωστόσο μετά από κανά πεντάλεπτο αποδεικνύεται πως η ταμίας δεν ήταν εκπαιδευόμενη και πως η προυσταμένη δεν ήταν εκπαιδευτής. Απλά η ταμίας θεώρησε σκόπιμο και καλό να εξυπηρετήσει κυρία η οποία είχε να αλλάξει πράγματα. Και η διαδικασία προέβλεπε αναλυτική καταγραφή των εισερχομένων, έκδοση πιστωτικού κλπ κλπ κλπ… Διαδικασία που ΟΛΑ τα καταστήματα ζητάνε να μην γίνεται -ιδανικά- Σάββατο. Ακριβώς για να αποφευχθούν ταλαιπωρίς και γκρίνιες σε μέρες που η κίνηση είναι αυξημένη.

Παρ’ όλα αυτά η ταμίας του Public θεώρησε καλό να “γράψει” πέντε άτομα ουρά, να εξυπηρετήσει την κυρία με τις αλλαγές και να μην ενημερώσει κανέναν του στυλ “ξέρετε…θα αργήσω. Πηγαίνετε σε άλλη ουρά”. Και όταν επιτέλους μετά από είκοσι λεπτά ήρθε και εμένα η σειρά μου να πληρώσω, τη ρώτησα γιατί δέχτηκε την πελάτισσα με την αλλαγή. Η απάντηση που εισέπραξα με άφησε άναυδο τόσο με το τι είπε αλλά κυρίως με το πως το είπε:

TI ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΚΑΝΩ; Ήρθε πελάτης με αλλαγή και δεν μπορούσα να κάνω αλλοιώς…

Όλα αυτά με υφάκι και τουπέ χιλίων καρδιναλίων και χωρίς φυσικά να τολμήσει να με κοιτάξει. Που αντί -δίνοντάς μου τα πράγματα και την απόδειξη- να πει ένα “ευχαριστώ και συγνώμη για την ταλαιπωρία”, μίλησε με ύφος λες και την έβρισε κάποιος. Καμία ευγένεια, κανένα ίχνος τύψεων για τη συμπεριφορά της. Τόσο με την πελάτισα όσο και με εμένα.

Και βέβαια αναγνωρίζω οτι η πελάτισα με τις αλλαγές μπορεί να μην μπορούσε να κατέβει στο Σύνταγμα άλλη μέρα. Δεκτόν και σεβαστόν. Ωστόσο όφειλε το Public να έχει μερημνήσει οι όποιες αλλαγές να γίνονται αλλού και όχι στα κεντρικά ταμεία απ’ όπου περνάει το μισό κατάστημα. Να γίνονται -όπως στη Fnac- σε πάγκο εκτός ταμείου. Να γίνονται στην καφετέρεια ή δεν ξέρω και ‘γω που αλλού. Όχι όμως -εν’ ώρα πανικού- στα ταμεία. Και βέβαια να φροντίσει για τη συμπεριφορά του προσωπικού που προσλαμβάνει. Να εκπαιδεύσει τους ταμίες όχι μόνο να δουλεύουν καλά το πι σι αλλά και να είναι ευγενικές και χωρίς υφάκι. Ένα συγνώμη ποτέ δεν βλάπτει…

Εχθές το βράδυ με έκπληξη διαπίστωσα οτι στα Village Cinemas άρχισαν να υπάρχουν διαλείμματα στις ταινίες. Διαλείμματα κανονικά δεκάλεπτα σαν αυτά που έχουμε συνηθίσει στους παραδοσιακούς κινηματογράφους. Με το έργο να σταματάει και τον κόσμο να σηκώνεται για τουαλέτα και ποπ κορν. Στα Village πηγαίνω από την πρώτη μέρα που άνοιξαν και οφείλω να ομολογήσω οτι αν κάτι μου είχε αρέσει και κάνει θετική εντύπωση ήταν το γεγονός οτι δεν υπήρχε διακοπή. Η ταινία έπαιζε σερί από το πρώτο ως το τελευταίο λεπτό. Ωστόσο το χθεσινό διάλειμμα στην αίθουσα του Mall με ξενέρωσε. Με άφησε στα κρύα του λουτρού θα έλεγα. Η αίθουσα αναστατώθηκε αφού μάλλον κανείς εκ’ των θεατών περίμενε τη διακοπή αυτή.

Να αναφέρω πως η αίθουσα στην οποία έγινε το διάλειμμα ήταν η Europa 5 η οποία έχει πριβέ σαλόνι και μπαρ. Ωστόσο επειδή στη συγκεκριμένη αίθουσα έχω ξαναδεί έργα, ουδέποτε υπήρχε διακοπή στα μισά της διαδρομής. Δεν ξέρω τι μπορεί να έχει αλλάξει. Υποψιάζομαι οτι το διάλειμμα μπήκε σφήνα προκειμένου να πουληθούν 10 ποπ κορν περισσότερα. Ωστόσο δεν το κρύβω οτι ξενέρωσα αφάνταστα. Τα έργα στα Village τα θέλω χωρίς διακοπές. Σερί ως το τέλος. Μην μας χαλάτε μία συνήθεια ετών…

Τι είναι νανοσεκόντ; Στη φυσική στο σχολείο το είχαμε ορίσει ως μία πολύ πολύ μικρή υποδιαίρεση του δευτερολέπτου. Ήταν δηλαδή μία μονάδα μέτρησης χρόνου πάσης μορφής. Στην Αθήνα όμως η έννοια νανοσεκόντ δεν έχει να κάνει με φυσική. Δεν έχει να κάνει με πειράματα, σχολικά ή επιστημονικά προβλήματα. Δεν έχει να κάνει με γενική μέτρηση χρόνου αλλά με κάτι πολύ συγκεκριμένο. Η έννοια νανοσεκόντ είναι πολύ απλή:

Νανοσεκόντ είναι το χρονικό εκείνο διάστημα που μεσολαβεί από τη στιγμή που θα ανάψει πράσινο ένα φανάρι μέχρι που θα κάποιος θα κορνάρει στον πρώτο για να ξεκινήσει…

Μπιπ και μπιπ πριν με το που το φανάρι ανάψει πράσινο. Λες και οφείλει ο πρώτος της ουράς στο φανάρι να είναι σε εγρήγορση λες και πρόκειται να εκινήσει σε αγώνα φόρμουλα 1. Με την ταχύτητα οπλισμένη και το πόδι στο γκάζι. Δεν είπαμε να είναι χαλαρός ο πρώτος στο φανάρι και να ξύνεται αλλά ήμαρτον με αυτά τα μπιπ. Δεν ξέρω τι τους πιάνει ορισμένους και κορνάρουν για ψύλλου πήδημα σε φανάρια ή σε ουρές. Δεν ξέρω αν είναι στρες, νεύρα ή κάτι άλλο αλλά ώρες ώρες η κατάσταση είναι πραγματικά ενοχλητική. Μπιπ και μπιπ και μπιπ με επιμονή και τσαντίλα. Να απογειωθεί ο μπροστινός για να εφορμήσει ο επίδοξος Σουμάχερ.

Και βέβαια το ενοχλητικό κορνάρισμα δεν εντοπίζεται μόνο στα φανάρια. Εντοπίζεται πολύ έντονα και σε περιπτώσεις που κάποιο προπορευόμενο όχημα σταματήσει για να αποβιβάσει (πχ ταξί).Μου έτυχε εχθές το βράδυ σκηνικό που με έκανε να φρίξω. Σε ένα στενό στου Ζωγράφου, μπροστά μου σταματάει ταξί για να αποβιβάσει κυρία με ψώνια. Ο δρόμος στενός και χωρίς δυνατότητα για εμένα να προσπεράσω. Οπότε αναγκαστικά περιμένω. Το ταξί με αλάρμ αναμένα και με τον ταξιτζή να μου κάνει την κλασσική κίνηση με τα δάχτυλα του ταριφόχερου “μισό λεπτάκι”… Από πίσω μου λοιπόν σταματάει ΙΧ με μία κυρία στο τιμόνι το οποίο στα πέντε δευτερόλεπτα αρχίζει να κορνάρει. Να κορνάρει επίμονα όμως και όχι μία φορά κοφτή. Λες και μπορούσε ο ταρίφας να παρατήσει την πελάτισα και να διακτινιστεί. Ή λες και μπορούσα εγώ να κάνω κάτι και δεν το έκανα…

Με λίγα λόγια, η υπομονή της κυρίας πίσω μου εξαντλήθηκε σε πέντε δευτερόλεπτα. Τόσο μόνο μπόρεσε να αντέξει ακινητοποιημένη στο φοβερό μποτιλιάρισμα που τόλμησε να προκαλέσει ο ταρίφας αποβιβάζοντας πελάτη. Ή μήπως το μποτιλιάρισμα το προκάλεσε ο πελάτης που δεν βγήκε από το όχημα πετώντας;