Archive for February, 2009

ryanair

Θες να πας τουαλέτα εν’ πτήσει; Πλήρωσε!!

Αυτό το γελοίο μέτρο φαίνεται να εξετάζει η αεροπορική εταιρεία χαμηλού κόστους Ryanair, σύμφωνα με το in.gr. Στο δημοσίευμα δεν γίνεται λόγος ή αναφορά στο τι ωθεί τους υπευθύνους της εταιρείας να ετοιμάζονται να χρεώσουν μία λίρα το κατούρημα, εικάζω όμως οτι προσπαθούν απεγνωσμένα να βρουν νέες πηγές εσόδων αφού τα οικονομικά τους δεν πρέπει να πηγαίνουν και πολύ καλά, αν κρίνω από την ανακοίνωση 101,5 εκ. ευρώ ζημιών για το δ’ τρίμηνο του 2008 (σε σύγκριση μάλιστα με 35εκ ευρώ κέρδη την αντίστοιχη περίοδο του 2007).

Δεν ταξιδεύω με τη συγκεκριμένη εταιρεία (άλλωστε δεν νομίζω οτι πετά από/προς Αθήνα), ούτε με άλλες αντίστοιχες. Ωστόσο θεωρώ εντελώς τραγικό να πρέπει να πληρώσεις για να ανακουφιστείς. Ιδίως μάλιστα σε ένα αεροπλάνο που ο επιβάτης δεν έχει την επιλογή του να πάει κάπου αλλού όπως συμβαίνει με τις δημόσιες τουαλέτες στο δρόμο. Εκεί αν δεν έχεις να πληρώσεις, μπαίνεις σε ένα fast food και κάνεις την ανάγκη σου. Στο αεροπλάνο όμως δεν μπορείς να κάνεις κάτι τέτοιο.

Όπως επίσης δεν μπορώ να φανταστώ τι θα γίνει σε περιπτώσεις που ο υποψήφιος χρήστης δεν θα έχει το ακριβές κέρμα της μίας λίρας ή αν δεν κουβαλάει καθόλου λίρες αλλά κουβαλάει ευρώ ή αν δεν έχει καν κέρματα επάνω του αλλά μόνο χαρτονομίσματα. Θα τρέχει να βρει ψιλά από το προσωπικό; ή θα βάλουν και μηχανάκια για αλλαγές/ψιλά έξω από την τουαλέτα; Επίσης δεν μπορώ να φανταστώ τι θα γίνει σε περίπτωση που ένας επιβάτης θελήσει να πάει πάνω από μία φορά για κατούρημα. Θα του στοιχίσει περίπου όσο μισό one way εισιτήριο (H Ryanair διαφημίζει εισιτήρια για διάφορους προορισμούς με 5 λίρες one way ναύλο)!!! Το ίδιο φυσικά αν μιλάμε για χρήση από οικογένεια ή αν υπάρχουν παιδιά κλπ κλπ…

Αντιλαμβάνομαι οτι οι αεροπορικές εταιρείες δεν πρέπει να είναι στα καλύτερά τους. Τόσο οι κανονικές όσο και οι χαμηλού κόστους. Ιδίως τον τελευταίο χρόνο με την όλη οικονομική κρίση να έχει χτυπήσει Αμερική και Δυτική Ευρώπη.  Ωστόσο θεωρώ αδιανόητο να προσπαθούν να βγάλουν τα σπασμένα από…το κατούρημα στα 30.000 πόδια. Ήμαρτον…

Διάβασα πριν λίγο στην Καθημερινή οτι στο Ισραήλ εκδώθηκε ένα ιδιαίτερα ασυνήθιστο διαζύγιο μεταξύ ενός δεκαεπτάχρονου και μίας δεκατετράχρονης οι οποίοι τέλεσαν τη θρησκευτική τελετή κανονικά και σύμφωνα με τα όσα προβλέπει η Εβραϊκή θρησκεία. Το περίεργο δεν είναι οτι τα δύο παιδιά παντρεύτηκαν. ΟΚ μπορεί να ακούγεται περίεργο ή ασυνήθιστο αλλά ως εκεί. Εδώ έχουμε φτάσει να βλέπουμε δεκατριάχρονα κοριτσάκια να κυοφορούν, δεν νομίζω πως μπορεί να μας σοκάρει ένας απλός γάμος. Ούτε παραξενεύει το οτι οι γονείς του γαμπρού απαίτησαν από την οικογένεια της νύφης να εκδοθεί διαζύγιο. Αυτό που με εκπλήσει είναι το γεγονός οτι ενώ η οικογένεια της νύφης αρχικά αρνήθηκε, όταν της προσφέρθηκαν χρήματα δέχτηκε, και το διαζύγιο εκδώθηκε κανονικά. Το τίμημα ήταν όμως ήταν μόλις 2.400$…..

helicopter

Διαβάζω στο In.gr οτι ο υπουργός δικαιοσύνης Κος Δένδιας αντί να υποβάλει την παραίτησή του για λόγους ευθυξίας, σαν μικρό παιδάκι που δεν ξέρει, δήλωσε οτι ο διευθυντής των φυλακών τον διαβεβαίωσε πως απόδραση με ελικόπτερο δεν μπορούσε να ξανασυμβεί!!

Και όμως να που συνέβη κύριε Δένδια. Να που ο Παλαιοκώστας εξαφανίστηκε ωσάν Σπάϊντερμαν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο όπως και το 2006. Με τον ίδιο τρόπο για τον οποίο ο διευθυντής των φυλακών σας διαβεβαίωσε οτι δεν μπορούσε να ξανασυμβεί. Και που εσείς ωσάν αφελές παιδάκι τον πιστέψατε. Δυστυχώς κύριε υπουργέ ο Παλαιοκώστας την έκανε και εσείς απλά μιλάτε μόνο για…διαφθορά και “συλλαμβάνετε” 10 και πλέον εκατομύρια καρτοκινητά;

Γιατί δεν μιλάτε καλύτερα για ανικανότητα του κρατικού μηχανισμού; Γιατί αγνοήθηκε -σύμφωνα με το Βήμα- η καταγγελία κρατουμένου ότι υπήρχε σχέδιο απόδρασης των Ριζάι – Παλαιοκώστα; Γιατί μετά την πρώτη απόδραση δεν τοποθετήθηκε δίχτυ στον ουρανό του προαυλίου; Μήπως γιατί κρίθηκε οικονομικά ασύμφορο για να προστατεύσει αποδράσεις που θα επιχειρούντω με τον συγκεκριμένο τρόπο; Ποιός θα περίμενε κύριε Δένδια οτι ο ίδιος κρατούμενος θα επιχειρούσε να ξανααποδράσει με τον ίδιο μάλιστα τρόπο; Εγώ δεν θα το περίμενα. Εσείς όμως (όχι μόνο εσείς προσωπικά αλλά και όλοι οι διατελέσαντες πριν από εσάς Υπ.Δικ από το 2006 και έπειτα) ΟΦΕΙΛΑΤΕ να το περιμένατε. Δουλειά της κυβέρνησης είναι αυτό. Να βλέπει μπροστά και να δρα προληπτικά και όχι κατασταλτικά…

Υπάρχει τίποτα εκεί πάνω κύριε Δένδια; Με τα όσα έχω ακούσει και διαβάσει από την Κυριακή, αμφιβάλω. Μάλλον είναι -ως συνήθως- ακατοίκητο…



Μετά το Ελευθέριος Βενιζέλος, η Αθήνα αποκτά και δεύτερο αεροδρόμιο για επιβατικές πτήσεις. Ο λόγος για το αεροδρόμιο -ή μάλλον ελικοδρόμιο- των φυλακών Κορυδαλλού. Αεροδρόμιο το οποίο προτίμησε για δεύτερη φορά ο υπόδικος Βασίλης Παλαιοκώστας σήμερα το μεσημέρι.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες που βρήκα στο in.gr, ο Παλαιοκώστας μαζί με τον συνεργό του βγήκαν στον προαύλιο χώρο των φυλακών λες και δεν έτρεχε τίποτα και εν συνεχεία ανέβηκαν με ανεμόσκαλα στο ελικόπτερο. Οι μπάτσοι -εντός και εκτός φυλακών- τους πυροβόλησαν αλλά επειδή εδώ δεν είναι Χόλιγουντ, το ελικόπτερο απομακρλυνθηκε και δεν κατέπεσε στα προάστια του Πειραιά. Μάλιστα -σύμφωνα με το ίδιο ρεπορτάζ- ένας αστυνομικός αυτοτραυματίστηκε την ώρα του έβγαζε το κουμπούρι από τη θήκη για να πυροβολήσει.

Για μία ακόμα φορά λοιπόν η αστυνομία έκανε το θαύμα της. Ο νούμερο ένα Έλληνας υπόδικος και γνωστός για τη λατρεία του για τη …φύση, απέδρασε μέρα μεσημέρι χωρίς κανείς να μπορέσει να τον σταματήσει. Ξανά με ελικοπτερο, ξανά από τον Κορυδαλλό. Απόδραση καρμπόν λοιπόν και το μόνο που έχουμε είναι ένας τραυματίας μπάτσος. Η Palaiokostas Airlines πραγματοποίησε άλλη μία πτήση και ουδείς μπόρεσε να κάνει το παραμικρό για να τη σταματήσει ή έστω να την καθυστερήσει. Πλέον ουδείς μπορεί να μιλήσει για άγνοια αλλά αποκλειστικά και μόνο για ανικανότητα.

Αλλά από ράμπο που τραβάνε το κουμπούρι σε αθώα παιδιά και δεν μπορούν να συλλάβουν 20-30 κουκουλοφόρους, δεν είμαι σίγουρος αν θα έπρεπε να περιμένω περισσότερα ως μέτρα πρόληψης στο συγκεκριμένο ζήτημα. Η φύλαξη τέτοιων ανθρώπων θέλει και ευφυία, κάτι που ο μέσος μπάτσος μάλλον δεν διαθετει. Για να είμαι ειλικρινής δεν περίμενα σήμερα να ακούσω για τον Παλαιοκώστα, αλλά τώρα που εχει περάσει και κάποια ώρα από το συμβάν, ομολογώ πως δεν μου προκαλεί καμία μα καμία εντύπωση.

Ελπίζω μονάχα οι αστυνομικοί που έχουν αναλάβει την προσπάθεια σύληψης του Παλαιοκώστα να κάνουν καλά τη δουλειά τους και να μην θρηνήσουμε αθώα θύματα. Και από τις δύο πλευρές. Και αν δυσκολευτούν, ας μην ξεχνάνε πως υπάρχει η Νικολούλη, ο Μάκαρος, ο Χαρδαβέλας και λοιποί άλλοι τηλεοπτικοί ντετέκτιβ που μπορούν να βοηθήσουν…

υ.γ. Είμαι σχεδόν βέβαιος οτι το μάρμαρο θα το πληρώσουν οι αστυνομικοί της βάρδιας και ο διευθυντής των φυλακών αλλά -ως διά μαγείας- δεν θα προκύψει καμία απολύτως πολιτική ευθύνη για τον αρμόδιο υπουργό

Λεντς εντ τσεντς, γουέλκαμ του Γκρις

Η παραπάνω πρόταση αποτελεί την Ελληνική εκδοχή του “Ladies and gentlemen welcome to Greece”. Με αυτού του επιπέδου αγγλικά μας υποδέχθηκε η επικεφαλής αεροσυνοδός της Aegean στο Ελ. Βενιζέλος γύρω στις 2πμ. Με αντιστοίχου επιπέδου Αγγλικά όμως μας συντρόφευσε σε όλο μας το ταξίδι της επιστροφής από το Stansted εχθές το βράδυ. Στις ανακοινώσεις για το ταξίδι, στα περί των αφορολογήτων ειδών και γενικά, όσες φορές χρειάστηκε να ακούσουμε τη φωνή της από τα μεγάφωνα του αεροσκάφους. Αγγλικά που δυσκολευθήκαμε να καταλάβουμε τόσο εγώ όσο και η Σοφία. Άθλια προφορά, απαράδεκτο λεξιλόγιο, καμία χροιά στο διάβασμα και -σίγουρα- κανένα τυποποιημένο κείμενο προκειμένου να μην υπάρχουν παύσεις για να ανασύρει η ιπταμένη τα Αγγλικά του Στρατηγάκη και του Palso.

Αμφιβάλω αν αυτές τις ανακοινώσεις θα μπορούσε να τα καταλάβει έστω και ένας αγγλόφωνος επιβάτης. Όχι οτι ήταν τίποτε ιδιαίτερες ή ζωτικής σημασίας πληροφορίες αλλά σε κάθε περίπτωση το αποτέλεσμα ήταν απαράδεκτο και μάλλον χαλάει την εικόνα της νούμερο 1 αεροπορικής της περιόδου 2008-2009 (ως τέτοια ψηφίστηκε η Aegean).

υ.γ.1: Στην αρχή είχα αποφασίσει να γράψω ένα μικρό κομμάτι για τον Joel Robuchon και την απογοήτευση από το La Cuisine. Δεν θα το κάνω όμως γιατί πραγματικά δεν αξίζει. Το μόνο στο οποίο αξίζει να σταθώ είναι το οτι ακόμα και στο χειρότερο ταβερνείο της Αθήνας δεν θα χρειαζόταν να περιμέναμε μισή ώρα για να μας πάνε στο τραπέζι μας και όντας μάλιστα συνεπείς στο χρόνο άφιξής μας. Για εστιατόριο που κινείται σε αυτό το υψηλό επίπεδο, αυτό είναι Α-ΠΑ-ΡΑ-ΔΕΚ-ΤΟ

υ.γ.2: Για μία ακόμα φορά διαπίστωσα πως οι Λονρέζοι οδηγοί σέβονται τον πεζό στα φανάρια και τις διαβάσεις. Με το που πατάς το πόδι στου στη διαγραμμισμένη διάβαση, κόκαλο τα αυτοκίνητα για να περάσεις. Και φυσικά οι διαβάσεις σε κάθε περίπτωση μένουν ελεύθερες και δεν μπλοκάρονται, προκειμένου να μπορούν οι πεζοί να περνάνε χωρίς πρόβλημα.

transparent_blonde

Όταν πρίν από σχεδόν 60 χρόνια ο C.S. Lewis ξεκινούσε το “Χρονικό της Νάρνια”, δεν νομίζω πως θα περίμενε οτι το πρώτο βιβλίο με τίτλο “Το λιοντάρι, η μάγισα και η ντουλάπα” θα μπορούσε ποτέ να αποτελέσει -σε παραλλαγή- τίτλο άρθρου για καταγραφή και περιγραφή κωμοκοτραγικών καταστάσεων από ταξίδι στο Λονδίνο. Και όμως μπόρεσε!! Αν και τα βιβλία της Νάρνια αποτελούν παιδικές περιπέτειες με ζώα, ιππότες και κακές δυνάμεις και ουδεμία σχέση έχουν με τα όσα ευτράπελα μας συνέβησαν από εχθές το απόγευμα, ωστόσο ο τίτλος του πρώτου βιβλίου του Lewis αποτέλεσε έμπνευση για τον τίτλο αυτού του κειμένου. Πάμε λοιπόν να δούμε αναλυτικά.

Από εχθές το απόγευμα είμαστε με τη Σοφία στο Λονδίνο. Σε προγραμματισμένο επαγγελματικό ταξίδι μέχρι την Παρασκευή. H αναχώρησή μας έγινε εχθές το απόγευμα με πτήση της Aegean Airlines στις 17.10.Αφού ολοκληρώσαμε γρήγορα τη διαδικασία του τσεκ ιν, κατευθυνθήκαμε στο χώρο με τα μαγαζιά για χάζεμα και προκειμένου να περάσει η ώρα. Εκεί κάποια στιγμή το μάτι μου έπεσε στην εικονιζόμενη “κυρία” η οποία περπάταγε ανέμελα στα μαγαζιά μαζί με την εικονιζόμενη (στα αριστερά) φίλη της.

Η εν’ λόγω κυρία με τα μαύρα ήταν ντυμένη μάλλον γδυμένη αφού όλο το Ελ. Βενιζέλος μπορούσε άνετα να διακρίνει το στυλ και το χρώμα του εσωρούχου της, το αν το σουτιέν της ήταν 3/4 ή αν είχε μπανέλα, το αν ήταν μαυρισμένη από σολάριουμ καθώς και άλλα πολλά που συνήθως κανείς κρύβει φορώντας ρούχα!! Η κυρία της φωτογραφίας λοιπόν φόραγε φόρεμα από ένα υλικό που έφερνε σε μουσελίνα μαύρου χρώματος, ψηλές δικτυωτές κάλτσες (από αυτές που κουμπώνουν σε ζαρτιέρες) και μαύρες γόβες στιλέτο. Προχωρώντας πιο “μέσα”, φόραγε μαύρο εσώρουχο και κόκκινο σουτιέν (λάθος στυλιστικός συνδιασμός). Και φυσικά όλα αυτά φαινόντουσαν κανονικά και δεν είχαμε απλά μία κατάσταση όπου το εσώρουχο απλά “έγραφε”. Φαινόταν ΚΑ-ΝΟ-ΝΙ-ΚΑ.

Τόσο εγώ όσο και η Σοφία (όσο και όλοι όσοι την πρόσεξαν) μείναμε με τα σαγόνια στο πάτωμα αφού δεν μπορούσαμε να φανταστούμε πως κάποιος θα μπορούσε να κυκλοφορήσει ντυμένος έτσι μέρα μεσημέρι. Οι υπάλληλοι ενός καταστήματος στο οποίο μπήκε -εντελώς φυσικά- να χαζέψει, βγήκαν έξω κρατώντας την κοιλιά τους από τα γέλια ενώ οι περαστικοί επιβάτες είχαν μείνει στήλη άλατος. Μετά από 2-3 αποτυχημένες απόπειρες απαθανάτισης της ηρωϊδας του πρώτου μέρους, τελικά τα κατάφερα. Μπορεί η ποιότητα της λήψης να μην είναι η καλύτερη δυνατή, ωστόσο η κυρία έχει πλέον καταγραφεί. Πάει λοιπόν η διάφανη γκόμενα…

Πάμε στο δεύτερο -χρονικά- κομμάτι της σημερινής ιστορίας. Στον βρωμύλο Κύπριο. Ένας βασικός λόγος που επέλεξα τη συγκεκριμένη εταιρεία και όχι την ολυμπιακή ή την ΒΑ (παρολο που αυτές φτάνουν στο Heathrow το οποίο είναι πολύ πιο κοντά στο Λονδίνο) ήταν οτι συνήθως οι πτήσεις της πετάνε με πληρότητα όχι πάνω από 30% και έτσι κανείς ταξιδεύει πολύ άνετα.

Πράγματι στο check in ζήτησα από την υπάλληλο να μας βάλει να κάτσουμε δύο σε παράθυρο και διάδρομο και να αφήσει τη μεσαία θέση κενή ώστε να είμαστε άνετα. Και πράγματι αυτό έγινε με πολύ ευκολία και χωρίς ιδιαίτερο ζόρι. Το αεροπλάνο είχε δεν είχε 40 επιβάτες. Ένα στη διακεκριμένη θέση, καμιά εικοσιπενταριά στις πρώτες είκοσι σειρές του αεροσκάφους, εμένα και τη Σοφία, πέντε-έξι στις τελευταίες έξι σειρές και έναν επιβάτη στην ακριβώς μπροστινή από εμάς θέση. Ωστόσο αυτός ο ένας (Κύπριος απ’ ότι αποδείχθηκε από την ομιλία), αποδείχθηκε θανατερός.

Με το που απογειώνεται το Α320 και σβήνει η ένδειξη “προσδεθείτε”, λίγα λεπτά αργότερα ο μπροστινός μας αμολάει μία βρωμερή. Η μπόχα να αρχίσει να απλώνεται επικίνδυνα λες και έχουμε δίπλα μας βώθρο. Να προσπαθούμε να διαβάσουμε και η μπόχα να το καθιστά αδύνατο. Και λίγο μετά το φαγητό ο τύπος ρίχνει και μία δεύτερη. Της χώνεψης. Να φύγει το αεροπορικό κριθαράκι και τα χαλούμια του μεσημεριανού. Εγώ και η Σοφία να καταριώμαστε την ώρα και τη στιγμή που βρέθηκε να κάτσει μπροστά μας ο κλανιάρης Κύπριος όταν στο αεροσκάφος υπήρχαν πάνω από 120 άδεια καθίσματα.

Πάμε και στο τρίτο μέρος, τον κοντό Κινέζο. Ένα πράγμα -φανταστείτε- σαν να έχουμε μπροστά μας τον Νίκο Ρίζο σε κίτρινη απόχρωση. Κατ’ αρχάς ο Κινέζος ως όρος προκύπτει από το όνομα και το ιδιοκτησιακό καθεστός του ξενοδοχείου στο οποίο μένουμε. Mandarin Oriental λέγεται και ανήκει σε Κινέζους!! Φτάνουμε λοιπόν στο ξενοδοχείο, κάνουμε τσεκ ιν και ανεβαίνουμε στο δωμάτιο. Ένα πραγματικά ιδιαίτερα καλόγουστο δωμάτιο με πολλές ανέσεις, εντυπωσιακή φλατ τηλεόραση αλλά ένα κρεβάτι στο οποίο για να κοιμηθείς πρέπει να είσαι μόνος σου και παράλληλα να μην είσαι ιδιαίτερα ψηλός.

Το συγκεκριμένο κρεβάτι λοιπόν έχει πλάτος περίπου 1.50μ γεγονός που το καθιστά ιδιαίτερα δύσχρηστο τόσο για τον ύπνο όσο και για τον ξύπνιο. Για να μανουβράρεις πάνω σε αυτό όταν είναι και ο άλλος ξαπλωμένος, απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή στις κινήσεις αφού μία στραβή και μπορείς άνετα να βρεθείς στο πάτωμα. Στον δε ύπνο -και αφού είμαστε δύο- η κτάσταση είναι εξ ίσου δυσάρεστη. Γυρίζω από τη μία και τρομάζω μην κουτουλήσω τη Σοφία. Γυρίζω από την άλλη και τρέμω μην πέσω κάτω!! Τριανταοχτώ χρόνια δεν θυμάμαι να έχω πέσει ποτέ από κρεβάτι και εχθές το βράδυ -για πρώτη φορά- παραλίγο να το βιώσω και αυτό!! Η δε μεγάλη διάσταση του κρεβατιού (που συνήθως παντού είναι τυποποιημένη στα 2μ) δεν ξεπερνάει το 1.90μ. Με αποτέλεσμα αν θέλουμε να γλυστρήσουμε προς τα κάτω, τα πόδια μας να αρχίσουν να κρέμονται στο κενό.

Πέρα από αυτά τα κωμικοτραγικά και αστεία που μας συνέβησαν εθχές, το Λονδίνο είναι και θα είναι πάντα μαγικό.

Διαβάζω τόσο στο In.gr όσο και σε όλα τα αθλητικά sites, τις δηλώσεις του γ.γ. της Ελληνικής Ομοσμπονδίας Καλαθοσφαίρισης κου Τσαγκρώνη σχετικά με τον επερχόμενο τελικό του κυπέλλου Ελλάδος ανάμεσα σε Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό. Παραθέτω και ένα μικρό απόσπασμα των δηλώσεών του:

«Τη Κυριακή 22 Φεβρουαρίου 2009 έχει προγραμματισθεί να διεξαχθεί ο τελικός αγώνας για το Κύπελλο Ελλάδας Ανδρών της αγωνιστικής περιόδου 2008-2009. Η αγωνιστική αυτή εκδήλωση, που δίκαια έχει εξελιχθεί σε κορυφαίο θεσμό του αθλήματος, επιβάλλεται να αποτελέσει, όχι ένα πεδίο έντονου ανταγωνισμού ομάδων και κατά το σύνηθες βιαιοπραγούντων οπαδών, αλλά την κοινή γιορτή της ελληνικής καλαθοσφαίρισης.

»Ο εορταστικός χαρακτήρας του Κυπέλλου Ελλάδας με την κοινή θέληση και συνεργασία θα υπερισχύσει ενός χωρίς αρχές και αξίες ανταγωνισμού των ομάδων, ενός ανταγωνισμού που δεν μπορεί να αποτελεί στοιχείο του αθλητικού θεσμού, στον οποίο αντίθετα θα πρέπέι να αναδεικνύεται ο συναγωνισμός τους για την προσφορά του μοναδικού θεάματος που χαρακτηρίζει το δημοφιλές άθλημα μέσα σε μια ατμόσφαιρα που κυριαρχεί το φίλαθλο αθλητικό πνεύμα.»

Μακάρι να είναι γιορτή του μπάσκετ ο τελικός. Μακάρι να δούμε ωραίο θέαμα και μακάρι να κερδίσει η ομάδα που ο καθένας μας υποστηρίζει ανάλογα. Ωστόσο φοβάμαι πως πάλι θα μείνουμε στις δηλώσεις και στα ευχολόγια. Απόδειξη οτι σε γήπεδο 8.000 περίπου θέσεων, κάθε ομάδα πήρε από 600 εισιτήρια!! Το υπόλοιπο γήπεδο κενό. Πως να είναι γιορτή ένας τελικός όταν τον παρακολουθούν 1200 άτομα συν τους επίσημοι; Ποιός μπορεί να μου διασφαλίσει οτι δεν θα έχουμε ανταπάντηση για τα της Πάτρας στο βόλλεϊ όταν η διοίκηση των μεν λέει οτι δεν είναι εταιρεία σεκιούριτϊ για να ελέγξει τον κόσμο της ενώ οι φυλλάδες των δε θεωρούν σκάνδαλο την τιμωρία των έξι αγωνιστικών που πήραν οι πράσινοι για έκτροπα των κόκκινων;

Εγώ λόγου χάρην γιατί να μην μπορώ να παρακολουθήσω έναν τόσο σπουδαίο αγώνα ζωντανά και να πρέπει να περιοριστώ στην τηλεόραση; Ως πότε θα μου στερούν λίγοι το δικαίωμα να πηγαίνω γήπεδο επειδή δεν είμαι οργανωμένος σε σύνδεσμο ή επειδή απλά φοβάμαι μη μου ‘ρθει καμιά ξόφαλτση;

Εχθές το βράδυ έτυχε και είδα τον ποδοσφαιρικό αγώνα ίντερ-Μίλαν. Ένα ματς που είναι κάτι σαν το δικό μας Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός. Δεν ξέρω τι ενδεχομένως μπορεί να παίχτηκε έξω από το γήπεδο. Δεν ξέρω αν στα στενά στις φτωχογειτονιές του Μιλάνου σφάζονται οι νερατζούρι με τους ροσονέρι. Αλλά εχθές στο γήπεδο ήταν 80.000 κόσμος ΚΑΙ των δύο ομάδων. Η Ίντερ ως γηπεδούχος είχε τη μερίδα του λέοντος αλλά και η Μίλαν είχε το δικό της πέταλο και άνω διάζωμα (το δεξί όπως έδειχνε η τηλεόραση) και οι οπαδοί της έκαναν έντονη την παρουσιά τους με ΚΟΣΜΙΟ τρόπο. Πότε θα ξανάρθει αυτή η ώρα και στην Ελλάδα; Δεν λέω απαραίτητα να κάθονται αγκαλιά οι μεν με τους δε. Αυτό δεν πρόκειται ποτέ να συμβεί. Ωστόσο θέλω μια μέρα να δω γήπεδο σε ντέρμπι ν είναι γεμάτο με οπαδούς και των δύο. Γίνεται;;

Μέχρι τότε, περιορίζομαι στον τελικό του μπάσκετ για…ολίγους