Ο βρωμύλος Κύπριος, η διάφανη γκόμενα και ο κοντός…Κινέζος

Posted: February 18, 2009 in Γεvικά
Tags: , , , , , , , , ,

transparent_blonde

Όταν πρίν από σχεδόν 60 χρόνια ο C.S. Lewis ξεκινούσε το “Χρονικό της Νάρνια”, δεν νομίζω πως θα περίμενε οτι το πρώτο βιβλίο με τίτλο “Το λιοντάρι, η μάγισα και η ντουλάπα” θα μπορούσε ποτέ να αποτελέσει -σε παραλλαγή- τίτλο άρθρου για καταγραφή και περιγραφή κωμοκοτραγικών καταστάσεων από ταξίδι στο Λονδίνο. Και όμως μπόρεσε!! Αν και τα βιβλία της Νάρνια αποτελούν παιδικές περιπέτειες με ζώα, ιππότες και κακές δυνάμεις και ουδεμία σχέση έχουν με τα όσα ευτράπελα μας συνέβησαν από εχθές το απόγευμα, ωστόσο ο τίτλος του πρώτου βιβλίου του Lewis αποτέλεσε έμπνευση για τον τίτλο αυτού του κειμένου. Πάμε λοιπόν να δούμε αναλυτικά.

Από εχθές το απόγευμα είμαστε με τη Σοφία στο Λονδίνο. Σε προγραμματισμένο επαγγελματικό ταξίδι μέχρι την Παρασκευή. H αναχώρησή μας έγινε εχθές το απόγευμα με πτήση της Aegean Airlines στις 17.10.Αφού ολοκληρώσαμε γρήγορα τη διαδικασία του τσεκ ιν, κατευθυνθήκαμε στο χώρο με τα μαγαζιά για χάζεμα και προκειμένου να περάσει η ώρα. Εκεί κάποια στιγμή το μάτι μου έπεσε στην εικονιζόμενη “κυρία” η οποία περπάταγε ανέμελα στα μαγαζιά μαζί με την εικονιζόμενη (στα αριστερά) φίλη της.

Η εν’ λόγω κυρία με τα μαύρα ήταν ντυμένη μάλλον γδυμένη αφού όλο το Ελ. Βενιζέλος μπορούσε άνετα να διακρίνει το στυλ και το χρώμα του εσωρούχου της, το αν το σουτιέν της ήταν 3/4 ή αν είχε μπανέλα, το αν ήταν μαυρισμένη από σολάριουμ καθώς και άλλα πολλά που συνήθως κανείς κρύβει φορώντας ρούχα!! Η κυρία της φωτογραφίας λοιπόν φόραγε φόρεμα από ένα υλικό που έφερνε σε μουσελίνα μαύρου χρώματος, ψηλές δικτυωτές κάλτσες (από αυτές που κουμπώνουν σε ζαρτιέρες) και μαύρες γόβες στιλέτο. Προχωρώντας πιο “μέσα”, φόραγε μαύρο εσώρουχο και κόκκινο σουτιέν (λάθος στυλιστικός συνδιασμός). Και φυσικά όλα αυτά φαινόντουσαν κανονικά και δεν είχαμε απλά μία κατάσταση όπου το εσώρουχο απλά “έγραφε”. Φαινόταν ΚΑ-ΝΟ-ΝΙ-ΚΑ.

Τόσο εγώ όσο και η Σοφία (όσο και όλοι όσοι την πρόσεξαν) μείναμε με τα σαγόνια στο πάτωμα αφού δεν μπορούσαμε να φανταστούμε πως κάποιος θα μπορούσε να κυκλοφορήσει ντυμένος έτσι μέρα μεσημέρι. Οι υπάλληλοι ενός καταστήματος στο οποίο μπήκε -εντελώς φυσικά- να χαζέψει, βγήκαν έξω κρατώντας την κοιλιά τους από τα γέλια ενώ οι περαστικοί επιβάτες είχαν μείνει στήλη άλατος. Μετά από 2-3 αποτυχημένες απόπειρες απαθανάτισης της ηρωϊδας του πρώτου μέρους, τελικά τα κατάφερα. Μπορεί η ποιότητα της λήψης να μην είναι η καλύτερη δυνατή, ωστόσο η κυρία έχει πλέον καταγραφεί. Πάει λοιπόν η διάφανη γκόμενα…

Πάμε στο δεύτερο -χρονικά- κομμάτι της σημερινής ιστορίας. Στον βρωμύλο Κύπριο. Ένας βασικός λόγος που επέλεξα τη συγκεκριμένη εταιρεία και όχι την ολυμπιακή ή την ΒΑ (παρολο που αυτές φτάνουν στο Heathrow το οποίο είναι πολύ πιο κοντά στο Λονδίνο) ήταν οτι συνήθως οι πτήσεις της πετάνε με πληρότητα όχι πάνω από 30% και έτσι κανείς ταξιδεύει πολύ άνετα.

Πράγματι στο check in ζήτησα από την υπάλληλο να μας βάλει να κάτσουμε δύο σε παράθυρο και διάδρομο και να αφήσει τη μεσαία θέση κενή ώστε να είμαστε άνετα. Και πράγματι αυτό έγινε με πολύ ευκολία και χωρίς ιδιαίτερο ζόρι. Το αεροπλάνο είχε δεν είχε 40 επιβάτες. Ένα στη διακεκριμένη θέση, καμιά εικοσιπενταριά στις πρώτες είκοσι σειρές του αεροσκάφους, εμένα και τη Σοφία, πέντε-έξι στις τελευταίες έξι σειρές και έναν επιβάτη στην ακριβώς μπροστινή από εμάς θέση. Ωστόσο αυτός ο ένας (Κύπριος απ’ ότι αποδείχθηκε από την ομιλία), αποδείχθηκε θανατερός.

Με το που απογειώνεται το Α320 και σβήνει η ένδειξη “προσδεθείτε”, λίγα λεπτά αργότερα ο μπροστινός μας αμολάει μία βρωμερή. Η μπόχα να αρχίσει να απλώνεται επικίνδυνα λες και έχουμε δίπλα μας βώθρο. Να προσπαθούμε να διαβάσουμε και η μπόχα να το καθιστά αδύνατο. Και λίγο μετά το φαγητό ο τύπος ρίχνει και μία δεύτερη. Της χώνεψης. Να φύγει το αεροπορικό κριθαράκι και τα χαλούμια του μεσημεριανού. Εγώ και η Σοφία να καταριώμαστε την ώρα και τη στιγμή που βρέθηκε να κάτσει μπροστά μας ο κλανιάρης Κύπριος όταν στο αεροσκάφος υπήρχαν πάνω από 120 άδεια καθίσματα.

Πάμε και στο τρίτο μέρος, τον κοντό Κινέζο. Ένα πράγμα -φανταστείτε- σαν να έχουμε μπροστά μας τον Νίκο Ρίζο σε κίτρινη απόχρωση. Κατ’ αρχάς ο Κινέζος ως όρος προκύπτει από το όνομα και το ιδιοκτησιακό καθεστός του ξενοδοχείου στο οποίο μένουμε. Mandarin Oriental λέγεται και ανήκει σε Κινέζους!! Φτάνουμε λοιπόν στο ξενοδοχείο, κάνουμε τσεκ ιν και ανεβαίνουμε στο δωμάτιο. Ένα πραγματικά ιδιαίτερα καλόγουστο δωμάτιο με πολλές ανέσεις, εντυπωσιακή φλατ τηλεόραση αλλά ένα κρεβάτι στο οποίο για να κοιμηθείς πρέπει να είσαι μόνος σου και παράλληλα να μην είσαι ιδιαίτερα ψηλός.

Το συγκεκριμένο κρεβάτι λοιπόν έχει πλάτος περίπου 1.50μ γεγονός που το καθιστά ιδιαίτερα δύσχρηστο τόσο για τον ύπνο όσο και για τον ξύπνιο. Για να μανουβράρεις πάνω σε αυτό όταν είναι και ο άλλος ξαπλωμένος, απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή στις κινήσεις αφού μία στραβή και μπορείς άνετα να βρεθείς στο πάτωμα. Στον δε ύπνο -και αφού είμαστε δύο- η κτάσταση είναι εξ ίσου δυσάρεστη. Γυρίζω από τη μία και τρομάζω μην κουτουλήσω τη Σοφία. Γυρίζω από την άλλη και τρέμω μην πέσω κάτω!! Τριανταοχτώ χρόνια δεν θυμάμαι να έχω πέσει ποτέ από κρεβάτι και εχθές το βράδυ -για πρώτη φορά- παραλίγο να το βιώσω και αυτό!! Η δε μεγάλη διάσταση του κρεβατιού (που συνήθως παντού είναι τυποποιημένη στα 2μ) δεν ξεπερνάει το 1.90μ. Με αποτέλεσμα αν θέλουμε να γλυστρήσουμε προς τα κάτω, τα πόδια μας να αρχίσουν να κρέμονται στο κενό.

Πέρα από αυτά τα κωμικοτραγικά και αστεία που μας συνέβησαν εθχές, το Λονδίνο είναι και θα είναι πάντα μαγικό.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s