Archive for March, 2009

img_0185

Σήμερα το απόγευμα βρεθήκαμε με τα παιδιά και κάτι φίλους σε μία πλατεία στη Βούλα προκειμένου τα παιδιά μας να κάνουν σκέϊτ. Στην εν’ λόγω πλατεία λοιπόν ο Δήμος Βούλας έχει στήσει ένα μικρό σκέϊτ παρκ, προκειμένου ο κόσμος να διασκεδάζει. Το πρώτο και μοναδικό πράγμα που πρόσεξα στο χώρο ήταν η διαφορά της ποιότητας ανάμεσα στις κατασκευές που είχαν στηθεί σε σχέση με αυτές που είχε στήσει ο Δήμος Παπάγου και που έχει πλέον ξηλώσει.

Μεταλικές στιβαρές κατασκευές που εμπνέουν εμπιστοσύνη όταν τις χρησιμοποιείς και δεν σε τρομάζουν οτι μπορεί με λίγη πίεση να καταρεύσουν. Χωρίς σπασμένα ή ξηλωμένα σημεία, χωρίς καρφιά και βίδες να προεξέχουν. Γενικά οι ράμπες και όλα τα παρελκόμενα του χώρου έδειχναν σε πολύ καλή κατάσταση. Και πως να μην είναι άλωστε αφού δεν σαπίζουν από το νερό της βροχής ή την υγρασία του χειμώνα.

Και σίγουρα δεν μπορώ να φανταστώ πως ο συγκεκριμένος χώρος είναι πρόσφατος ώστε να πει κανείς οτι δεν έχει προλάβει να φθαρεί. Προφανώς θα φτιάχτηκε με αφορμή κάποιες δημοτικές εκλογές. Ωστόσο φτιάχτηκε σωστά και με γνώμονα το πως πρέπει να είναι το πάρκο και όχι πως απλά να σπρώξουμε λεφτά στους κολαούζους του Δήμου και τους κολητούς εργολάβους. Αν μάλιστα είχε και κάποιον φύλακα, θα ήταν απλά τέλειο. Μην τα θέλουμε όμως και όλα δικά μας…

mavroulis_fanari

Ανεβαίνοντας εχθές το απόγευμα προς την Αττική Οδό, σταμάτησα για 1-2 περάσματα στο φανάρι έξω απ’ τα παλιά Village στο δαχτυλίδι του ΟΤΕ. Ένα από τα κλασσικά και μεγάλα φανάρια όπου στην πέφτουν διάφοροι, πολύτεκνοι, ακροβάτες, ανθοπώλες, καθαριστές, πωλητές μικροαντικειμένων. Ένας τέτοιος και ο εικονιζόμενος, ο οποίος προσπαθούσε να πουλήσει δύο…κιθάρες στους διερχόμενους οδηγούς. Και μάλιστα κατά στιγμές έπιανε τη μία στο χέρι “γρατσουνώντας” τις χορδές της και σιγοτραγουδώντας κάτι… Ολοκληρωμένο σόου δηλαδή.

Στην αρχή παραξενεύτηκα από τα προς πώληση είδη αλλά γρήγορα συνειδητοποίησα πως έχω δει και χειρότερα. Έχω δει να πουλάνε Αφρικάνικα (και καλά) ξυλόγλυπτα με μορφές ζώων, σετάκι τόξο με βέλη (όχι βαλίστρα-κλασσικό α-λα Ρόμπιν Χουντ), μπλουζάκια, εργαλεία και διάφορα άλλα. Οπότε η κιθάρα κρίνεται ως μάλλον κάτι το φυσιολογικό.

Δεν επιχείρησα να του δώσω κάτι (άλλωστε δεν το συνηθίζω σε κανένα φανάρι και για κανένα λόγο), ωστόσο του ζήτησα να του βγάλω μία φωτογραφία. Όχι μόνο δεν το αρνήθηκε αλλά χαμογέλασε κιόλας!! Μετά από αυτό αναζήτησα κάποιο κέρμα στην τσέπη αλλά μάταια. Δεν βρήκα κάτι μικρότερο των 2 ευρώ… Άσε που το ενοχλητικό μπιπ του από πίσω με επανέφερε στην τάξη. Το φανάρι είχε ανάψει πράσινο και έπρεπε να φύγω…

απονομή εν' μέσω δακρύων

Ειλικρινά αδυνατώ να καταλάβω τη λογική ορισμένων ανθρώπων. Βέβαια -θα πει κανείς- εκεί που σταματάει η λογική, ξεκινάει το οπαδικό κίνημα. Ένα θέατρο του παραλόγου που εν’ τέλει μόνο κακό κάνει στο οποιοδήποτε άθλημα (σήμερα ήταν συνδιασμός βόλλεϊ με ποδόσφαιρο). Τι έγινε λοιπόν σήμερα; Λεβεντομαλάκες με πράσινα και κίτρινα συνεπλάκησαν έξω από τα γήπεδα μπάσκετ και ποδοσφαίρου του ΟΑΚΑ. Δεν γνωρίζω αν οι μεν σκασμένοι από την ήττα στο βόλλεϊ είδαν τα κίτρινα της αεκ όπως βλέπει ο ταύρος τον ταυρομάχο με το κόκκινο πανί. Ούτε γνωρίζω αν τα έκτροπα ξεκίνησαν από τους κίτρινους που έχοντας πάει νωρίς στο γήπεδο προτίμησαν αντί να πιούν καφέ να ρίξουν μολότοφ και να παίξουν ξύλο. Δεν εξετάζω και δεν με ενδιαφέρει ποιός ξεκίνησε πρώτος και ποιός ανταπάντησε. Η ουσία είναι οτι για μία ακόμα φορά 10-20-30 κομπλεξικοί (και ήπιος είναι ο χαρακτηρισμός) κατάφεραν να κάνουν κόλαση ένα Κυριακάτικο απόγευμα. Να κάνουν τον κοσμάκη να τρέχει έντρομος να σωθεί, γονείς με παιδιά να φεύγουν πανικόβλητοι και αλαφιασμένοι, και βέβαια -εξ’ αιτίας και του συνήθους υπερβάλοντος ζήλου της Ελ. Ασ. που έριξε δακρυγόνα- την απονομή στο βόλλεϊ να γίνεται εν’ μέσω δακρύων (όπως μαρτυρά η αρχική φωτογραφία)

επεισόδια ΟΑΚΑ

Αυτή τη φορά δεν πρόκειται να ασχοληθώ με την αστυνομία και το αν έκανε ή δεν έκανε τη δουλειά της καλά. Δεν είναι δυνατόν για όλα αυτά τα έκτροπα να φταίει πάντα η αστυνομία. Θα ασχοληθώ με εμάς τους ίδιους. Με τα σκατά που κουβαλάμε στο κεφάλι μας. Δηλαδή με ποιά λογική έγιναν τα όσα έγιναν σήμερα; Αδυνατώ να καταλάβω πως είναι δυνατόν για μία ακόμα φορά τα Κυριακάτικα δελτία ειδήσεων να ασχολούνται με 10 μαλάκες που κάνανε κόλαση το ΟΑΚΑ και τους πέριξ αυτού χώρους και όχι πχ με την αθλητική και άλλη επικαιρότητα (ασχέτως του αν σε αθλητικό επίπεδο τα πράγματα δεν κύλισαν όπως θα τα θέλαμε-έτσι είναι ο αθλητισμός). Αυτό ρε γαμώτο μου είναι το οπαδικό κίνημα; Αυτό σημαίνει ρε άμυαλοι και ακατοίκητοι Θύρα 13; Έτσι σας έχουν μάθει; Ντροπή και στους μεν και στους δε… Το γήπεδο να καταλήγει να είναι χώρος εκτόνωσης κομπλεξικών υποκειμένων. Με αυτό που γίνεται στην Ελλάδα, η επιστήμη σηκώνει πλέον ψηλά τα χέρια….

Είμαι και σχεδόν βέβαιος οτι θα μου έρθουν διάφορα mails από ομοιδεάτες μου οι οποίοι θα μου λένε οτι “δεν έγιναν έτσι όπως τα λες τα πράγματα. Οι άλλοι φταίνε”.. Αν έχετε σκοπό να στείλετε τέτοιο mail ή να ποστάρετε τέτοιο σχόλιο, μην μπείτε καν στον κόπο. I don’t care τι θα λέτε. Θα τα διαγράψω αυτόματα…

Διάβασα εχθές στο in.gr οτι ο υπουργός δικαιοσύνης Κος Δένδιας πρότεινε την ποινικοποίηση της κουκούλας. Με απλά λόγια δηλαδή, προανείγγειλε αυστηρότερες ποινές για τους κουκουλοφόρους που θα συλλαμβάνονται σε τυχόν επισοδεια ή/και πορείες διαμαρτυρίας. Δεν θα σταθώ στη σκέψη αυτή καθ’ αυτή του υπουργού και το αν μπορεί να έχει αποτέλεσμα. Ούτε στο γεγονός οτι θα τρέμουμε να φοράμε φόρμα στο κέντρο της Αθήνας κάνοντας τζόγκινγκ επειδή μπορεί να μας μπουζουριάσει κάποοιος βαρεμένος μουστακαλής γαλονάς.  Απλά ορμώμενος από τις δηλώσεις για τα νέα αυτά μέτρα και τις νέες νομοθετικές ρυθμίσεις (τα οποία έγιναν πάνω σε κατάσταση πανικού λόγω των όσων έγιναν στο Κολωνάκι την προηγούμενη εβδομάδα), αναρωτιέμαι πότε η κυβέρνηση θα αποφασίσει να κάνει σοβαρά κάτι για τη βία στους χώρους του αθλητισμού.

Πότε επιτέλους θα βρεθεί μία σοβαρή και αρχιδάτη κυβέρνηση να κάνει κάτι για να σταματήσει αυτός ο εμετός που λέγεται βία στα γήπεδα. Που σε κάνει να τρέμεις για να πας να δεις μπαλίτσα επειδή ενδεχομένως αυτό που θα πεις την ώρα του αγώνα ή το χρώμα της μπλούζας που θα φοράς. Που και αν πας, δεν ξέρεις αν θα σου έρθει στο κεφάλι κάποιο αντικείμενο από κάποιον βαρεμένο ο οποίος σημάδευε το βοηθό διαιτητή. Που δεν μπορείς να κυκλοφορείς κοντά σε γήπεδα μέρες και ώρες αγώνων επειδή κάποιοι κομπλεξικοί παίζουν ξύλο και μαχαιρώνονται στο όνομα μίας ομάδας. Που δεν ξέρεις αν το αμάξι σου στο παρακείμενο στενό θα το βρεις in one piece ή βανδαλισμένο…

Πότε επιτέλους θα πάψουμε να βλέπουμε τελικούς παρουσία 1200 μόνο θεατών;  Πότε θα δούμε γεμάτα γήπεδα σε ντέρμπι, παρουσία όμως θεατών και των δύο αντιπάλων; Πότε θα βλέπουμε τα ματς να εξελίσονται φυσιολογικά και όχι όπως αυτό στην τούμπα μεταξύ παοκ και οσφπ; Πότε οι παίκτες θα εκτελούν κόρνερ χωρίς να φοβούνται για τη σωματική τους ακεραιότητα. Όσοι είδαν το ματς της τούμπας καταλαβαίνουν απόλυτα τι λέω…Πότε θα καταλάβουμε οτι η ομάδας στο άλλο μισό του γηπέδου δεν είναι εχθρός. Είναι αντίπαλος. Το ίδιο και ο υποστηρικτής της…

Θα αποφασίσει ποτέ η κυβέρνηση σοβαρά να χρησιμοποιήσει τις κάμερες στα γήπεδα; Σε όσα τουλάχιστον υπάρχουν. Και σε όσα δεν υπάρχουν,μ να φροντίσει να υπάρξουν και να λειτουργούν.  Κάποτε ο Ντέμης είχε “δώσει” στην αστυνομία, πρόσωπα που κατέγραψαν οι κάμερες του ΟΑΚΑ να συμμετέχουν σε πράξεις βίας, προσπαθώντας να προστατέψει την ομάδα του από ανεγκέφαλους που μόνο κακό της έκαναν. Δεν ξέρω τι απέγιναν τα βλαστάρια αυτά αλλά ξέρω οτι ο κόσμος είχε ξεσηκωθεί κατά του Ντέμη επειδή τους “έδωσε” και δεν τους προστάτεψε (και καλά).  Ας πάρει κάποιος τη γεναία απόφαση να χρησιμοποιηθούν επιτέλους αυτές οι κάμερες.  Να χρησιμοποιηθούν σοβαρά όμως. Να γίνουν συλήψεις και να τιμωρηθούν οι ταραξίες. Και να μην μείνουμε απλά σε λόγια και πομπώδεις ανακοινώσεις πάνω στρη φούρια και τον πανικό. Γιατί μετά τα γεγονότα στη Λαυρίου και το θάνατο ενός οπαδού, πολλά ακούστηκαν για αλλαγές, για μαχαίρι στο κόκαλο, για τιμωρίες, για για για… Έχετε δει κάτι να αλλάζει; Εγώ προσωπικά όχι…

UPDATE: Μπορεί κανείς να φανταστεί τι θα γίνει αν πάνε και οι δύο Ελληνικές ομάδες στο final 4 της Ευρολίγκας στο Βερολίνο. Οι πιθανότητες είναι τεράστιες. Το τι θα γίνει δεν θέλω ούτε να το σκέφτομαι…

slumdog millionaire

What does it take to find a lost love?

A.  Money

B. Luck

C. Smarts

D. Destiny

Εχθές το βράδυ μαγευτήκαμε από το Slumdog Millionaire. Μία ταινία η οποία περιγράφει τη σκληρή ζωή ενός παιδιού στη Βομβάη της Ινδίας από την ηλικία των 5-6 ετών μέχρι και τα 20 του και πως τα βιώματα και οι κακουχίες τον δίνουν τις απαντήσεις στις ερωτήσεις του τηλεπαιχνιδιού “Ποιός θέλει να γίνει εκατομυριούχος” στο οποίο συμμετέχει. Και πως ο νεαρός Τζαμάλ (ο ήρωας της ταινίας) χάνει τον παιδικό του έρωτα αλλά ποτέ δεν τον ξεχνάει και εν’ τέλει κάνει τα πάντα για να τον βρει. Και εν’ τέλει τον βρίσκει αφού είναι η μοίρα του να τον βρει. Είναι το πεπρωμένο του να της μιλήσει από τηλεφώνου για τους τρεις σωματοφύλακες, το παιδικό παραμύθι το οποίο ως παιδιά τους διάβαζε ο δάσκαλος στο σχολείο…

Η ταινία έχει κατορθώσει να είναι πολύ δυνατή χωρίς να είναι σκληρή. Ο σκηνοθέτης γεμίζει τον θεατή με ένταση χωρίς να υπάρχουν σκηνές ιδιαίτερης βίας. Ακόμα και η σκηνή της δολοφονίας του νταβατζή από τον πιτσιρικά είναι δωσμένη με τέτοιο μαεστρικό τρόπο που ξεχνάς οτι πρόκειται για μία σκηνή βίας. Σε αρκετά της σημεία θα κάνει το θεατή να στεναχωρηθεί, να σφιχτεί ιδιαίτερα από τις εικόνες που αντικρίζει. Η φτώχεια στις γειτονιές της Βομβάης του τότε (κυρίως) αλλά και του σήμερα. Η βρώμα και οι άθλιες συνθήκες διαβίωσης. Η εκμετάλευση των μικρών παιδιών και η εξώθησή τους στην πορνεία και την επαιτεία. Παρ’ όλα αυτά όμως και μέσα από όλες αυτές τις τεράστιες δυσκολίες, η φλόγα της αγάπης παραμένει ασβηστη. Συνεχίζει να καίει στο πέρασμα των χρόνων… Και στο τέλος φουντώνει, κάνοντας τον θεατή να δακρύσει (τουλάχιστον έκανε εμένα)…

Τελικά -όπως λέει και η αφίσα-, το να βρει κανείς μία χαμένη του αγάπη είναι θέμα του πεπρωμένου…

briza

Μπρίζα… Όπως λέμε…μπριζόλα. Ή όπως λέμε μπρίκι, μπρόκολο ή μπράτσο. Όπως μιλάμε έτσι γράφουμε λοιπόν… Τουλάχιστον αν ο συγγραφέας ήθελε να είναι 100% σωστός στο λάθος του και να γράψει όπως μιλάει (μπρίζα), θα έπρεπε να κόψει το Ν από το “στην”. Και να κάνει τη φράση “στη μπρίζα”. Αλλά που να το σκεφτεί ο δυστυχής…

the fat duck

Χαζολογώντας πριν από λίγο στο site του Έθνους έπεσα πάνω σε μία είδηση η οποία οφείλω να ομολογήσω με σόκαρε. Το διάσημο εστιατόριο Fat Duck στο Μπέρκσαϊρ του δυτικού Λονδίνου έκλεισε. Αιτία –σύμφωνα με το δημοσίευμα– ήταν τα απανωτά κρούσματα μυστηριώδους ασθένιας που χτύπησαν πελάτες του τριάστερου εστιατορίου. Το Fat Duck έκλεισε οριστικά στις 24 Φεβρουαρίου όταν αναφέρθηκαν συμπτώματα γρίπης, διάρροιας και εμετού από σαράντα πελάτες. Μετά το κλείσιμο ανεφέρθησαν συνολικά τετρακόσια κρούσματα, όλα μέσα σε διάστημα σχεδόν ενός μήνα. Και φυσικά οι τοπικοί φορείς υγείας ψάχνουν ακόμα να δουν και να ανακαλύψουν τι προκάλεσε τις μαζικές αυτές δηλητηριάσεις.

Οφείλω να ομολογήσω οτι τη μία φορά που είχα πάει στο συγκεκριμένο εστιατόριο δεν είχα περάσει ιδιαίτερα καλά. Σε σχέση με το τι είχα φάει και το πόσο είχαμε πληρώσει. Ωστόσο είναι κρίμα και άδικο ένα εστιατόριο (και για μία επιχείρηση γενικότερα) που έχει κατορθώσει και έχει φτάσει στην κορυφή, να καταβαραθρώνεται τόσο γρήγορα και με τόσο άσχημο τρόπο. Πραγματικά πολύ κρίμα. Δεν λέω οτι κακώς έκλεισε. Το αντίθετο. Απλά στεναχωριέμαι για την κατάληξή του. Από την απόλυτη δόξα και φήμη του Μπλούμενταλ να καταλήξουμε στο λουκέτο. Γιατί ενδεχομένως η μαζική δηλητηρίαση των πελατών μπορεί να προέκυψε από κάποιο μικρόβιο που άθελά του μετέφερε στο χώρο κάποιος πελάτης ή εργαζόμενος και να μην οφείλεται σε μη τήρηση κανόνων υγιεινής. Και αυτό το λέω επειδή το αναφέρει το δημοσίευμα του Έθνους, βασιζόμενο σε δηλώσεις των παραγόντων που διερευνούν τα αίτια…