“Μα…με σπρώχνει, τι θες να κάνω;”

Posted: June 14, 2009 in Καλλιτεχνικά, Κoινωνία
Tags: , , , , , , ,

Έγραφα πριν από καιρό για τις δυσάρεστες εντυπώσεις που είχα αποκομισει σε δύο ρεσιτάλ πιάνου (Άλφρεντ Μπρέντελ, Ίβο Πογκορέλιτς) από το γεγονός οτι ο κόσμος έβηχε σαν τρελός χωρίς προσπάθεια να το καλύψει ή από το εξωφρενικό γεγονός οτι χτύπησε κινητό την ώρα της παράστασης. Και το δια ταύτα ήταν οτι ο μέσος Έλληνας απλά δεν ξέρει να φέρεται και να συμπεριφέρεται σε τέτοιου είδους εκδηλώσεις. Πριν από μερικές μέρες αυτό το επιβεβαίωσα για άλλη μία φορά. Όχι σε τόσο έντονο βαθμό αφού δεν σφύριξε κινητό, ωστόσο πέριξ της σειράς L γίναμε μάρτυρες κωμικοτραγικών διαλόγων.

Κάποια στιγμή λοιπόν λίγο πριν το διάλειμα, αντιλήφθηκα μία σχετική βαβούρα και κάποιους διαλόγους του στύλ “σε παρακαλώ πάρα πολύ” και “πρόσεχε λιγάκι” να έρχονται από την πίσω σειρά καθισμάτων. Αποροφημένοι από το θέαμα δεν δώσαμε μεγάλη σημασία και πράγματι γρήγορα η συζήτηση έσβησε. Στο δεύτερο μέρος όμως ο διάλογος επαναλήφθηκε πιο έντονος και πιο ενοχλητικός για τους θεατές του συγκεκριμένου μπλοκ καθισμάτων. Κύριος στη σειρά Μ παραπονιώταν σε “εντονότατο”  ύφος επειδή κυρία από την από πίσω σειρά τον “κλώτσαγε” με τα πόδια της, προφανώς καθώς άλλαζε θέση στο σταυροπόδι.

-Μα…σε παρακαλώ πάρα πολύ, ΠΡΟΣΕΧΕ τι κάνεις. ΜΗ με σπρώχνεις

-Και…τι θέλεις να κάνω? Δεν το κάνω επίτηδες…

Αυτά ήταν μόνο μερικά από όσα μπόρεσα να συγκρατήσω από τον διάλογο των δύο θεατών σε διάστημα περίπου είκοσι δευτερολέπτων. Είκοσι δευτερόλεπτα που μπορεί να μην φαντάζουν πολλά αλλά μπόρεσαν να μας αποσπάσουν την προσοχή από το θέαμα. Παρά τις δικές μου (αλλά και ενός ή δύο άλλων θεατών) προσπάθειες για ησυχία (το κλασσικό “Σσσσσσς” ακούστηκε τουλάχιστον 3-4 φορές), δεν άντεξα και γύρισα και την “είπα” ευγενικά αλλά εμφανώς ενοχλημένα στον κύριο που ενοχλείτω από την κυρία. “Σε παρκαλώ πάρα πολύ, κάνε ησυχία επιτέλους“, ήταν το σχόλιό μου, για να ακολουθήσει η αποστομωτική απάντηση: “Μα…με σπρώχνει, τι θές να κάνω;“…

Απ’ ότι φαίνεται ο κύριος και η κυρία δεν φρόντισαν να λύσουν το πρόβλημά τους στο εικοσάλεπτο διάλειμμα. Ή αν φρόντισαν, απλά απέτυχαν λες και πρόκειται για κάτι τρομερά δύσκολο. Σε κάθε περίπτωση όμως κατάφεραν να ενοχλήσουν μία ομάδα είκοσι-τριάντα θεατών, αποδεικνόντας οτι ο Έλληνας στα θεάματα ουδόλως νοιάζεται για τους γύρω του. Κοιτάει την πάρτη του χωρίς να ενδιαφερθεί για το αν θα ενοχλήσει τους γύρω του.

υ.γ.1 To θέαμα ήταν μάλλον μέτριο. Τάνγκo μεν, χωρίς passion δε

υ.γ.2 η γυφτιά σε όλο της το μεγαλείο. Ελληνάρας επίδοξος Σπίλμπεργκ κινηματογραφούσε μεγάλο μέρος της παράστασης με κάμερα κινητού, παρά τις σχετικές απαγορευτικές ανακοινώσεις. Μέχρι που τον εντόπισε το προσωπικό του Badminton.

Comments
  1. Αυριανιστής says:

    Έχεις δει τι αποτελεί πλέον (τα τελευταία χρόνια δηλαδή) ΚΑΝΟΝΑ σε αρκετές υπαίθριες συναυλίες έντεχνης μουσικής;

    Το ημικύκλιο μπροστά από τη σκηνή γεμίζει (αφού είτε με υπεράριθμα εισιτήρια, είτε με ντου μπαίνουν περισσότεροι θεατές από όσους θα έπρεπε), και όσοι γεμίζουν αυτό το ημικύκλιο αποδεικνύονται τόσο ΓΑΪΔΟΥΡΙΑ, ώστε δεν έχουν την ευαισθησία να καθίσουν οκλαδόν για να μην κρύβουν τη θέα των υπολοίπων. Σηκώνονται κανονικά όρθιοι, αναγκάζοντας και τις πρώτες σειρές να κάνουν το ίδιο για να μπορούν να βλέπουν, και τελικά φτάνουμε αλυσιδωτά στο σημείο ολόκληρο το θέατρο να παρακολουθεί τη συναυλία όρθιο θέλοντας και μη.

    Εσχάτως δε, αυτή η “μόδα” έχει αρχίσει να περνάει και σε κλειστές μουσικές σκηνές, καθώς οι υπεράριθμοι όρθιοι δεν στέκονται πίσω από τα τραπέζια (στο μπαρ), αλλά διεισδύουν και καλύπτουν ΚΑΘΕ ελεύθερο χώρο στος διαδρόμους ανάμεσα από τα τραπέζια, εξαναγκάζοντας έτσι τους θεατές που ΠΛΗΡΩΣΑΝ τραπέζι στην ίδια τύχη με δαύτους, δηλαδή να παρακολουθήσουν όρθιοι το πρόγραμμα. Και, φυσικά, “το μαγαζί” κάνει τον κινέζο, τσουβαλιάζοντας βάναυσα τον όρθιο με το κρυμμένο φλασκί μαζί με εκείνον που έκλεισε εγκαίρως τραπέζι (και το πλήρωσε πολύ παραπάνω) νομίζοντας ότι θα διασφαλίσει αξιοπρεπείς συνθήκες παρακολούθησης…

    Ας το πάρουμε χαμπάρι: αυτή κοινωνία είναι πια τόσο απογαϊδουροποιημένη, ώστε με αυτά τα μυαλά να μην έχουμε κανένα μέλλον ως χώρα και ως λαός. Επειδή κανένας δεν είναι διατεθειμένος να ξεβολευτεί. Και μόνο κάποιας μορφής απολυταρχικό καθεστώς μπορεί να “επανεκπαιδεύσει” τον πληθυσμό σε νέα βάση. Δυστυχώς…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s