Archive for October, 2009

IMG_0659

Λεωφόρος Μεσογείων στο ύψος του Πενταγώνου, γύρω στις 6.15μμ. Στην πρωπορευόμενη μοτοσυκλέτα κάθονται όχι ένας, ούτε δύο αλλά τρεις επιβάτες. Πιο συγεκριμένα ο εγκληματίας οδηγός με δύο ανήλικα (προφανώς τα παιδιά του). Το ένα παιδί μπροστά από τον οδηγό και το άλλο από πίσω. Όλοι τους φυσικά μη φορώντας κράνη. Ούτε ο οδηγός, ούτε τα παιδιά…

Έλεος δηλαδή με τον ασυνήδειτο εγκληματία. Πως θα μπορέσει να φρενάρει απότομα αν χρειαστεί να το κάνει; Πως θα κρατήσει τη μηχανή αν τύχει και πέσει σε νερά ή λάδια; Γιατί να παίρνει στο λαιμό του δύο μικρά παιδιά επειδή δεν θέλει τα κράνη, δεν έχει λεφτά να πάρει κράνη ή ενδεχομένως απλά δεν μπορεί να κατανοήσει τη σπουδαιότητα τους;

Και βέβαια δεν μπορώ παρά να σχολιάσω και τα περί ανυπαρξίας της αστυνομίας και του όποιου ελέγχου. Τον τύπο τον ακολουθώ από τα φανάρια της Κατεχάκη και μέχρι το Πεντάγωνο δεν βρέθηκε ούτε ένας αστυνομικός (τροχαίος ή απλός) να τον σταματήσει. Και η συγκεκριμένη παράβαση δεν είναι απλώς πρόστιμο αλλά κατ’ ευθείαν αυτόφορο, αφού εκτός από τη μη χρήση κράνους από μέρους του, έχουμε και έκθεση ανηλίκων σε κίνδυνο

Εδώ και μερικές μέρες κυκλοφορεί στο διαδίκτυο το περίφημο βίντεο στο οποίο ο δημοσιογράφος(;;;) Γιώργος Αυτιάς παίρνει συνέντευξη και κάνει διάλογο με το βίντεο του Παναγιώτη Ψωμιάδη!!! Είναι πραγματικά ότι καλύτερο έχει μεταδωθεί εδώ και πάρα πολλά χρόνια στον ατελείωτο σκουπιδότοπο που ονομάζεται Ελληνική Ιδιωτική Τηλεόραση, και μπράβο στο Ράδιο Αρβύλα και το τιμ του που το ανακάλυψε και το έκανε ευρέως γνωστό στο Πανελλήνιο.

Πέραν όμως της πλάκας και του γέλιου, κρύβεται και μία άλλη όψη. Αυτή της κατάντιας και της ξεφτύλας για το πόσο χαμηλά έχουν πέσει τα ΜΜΕ κυνηγώντας την τηλεθέαση, την ακροαματικότητα και την αναγνωσιμότητα και -κατά συνέπεια- τον διαφημιστικό τζίρο. Πριν πέντε μήνες, οι εφημερίδες Βήμα και Έθνος δημοσίευσαν φανταστικά ρεπορτάζ για μία επίσκεψη του Ταγίπ Ερντογάν στην Αθήνα η οποία ουδέποτε είχε γίνει!!! Τώρα έχουμε τον Αυτιά να πρωτοπορεί στο Πανελλήνιο παίρνοντας συνέντευξη και κάνοντας διάλογο από το βίντεο του Παναγιώτη Ψωμιάδη.

Χωρίς να γνωρίζω που μπορεί να φτάσει η φαντασία των ΜΜΕ προκειμένου να εξασφαλιζονται πρωτιές και τζίροι, αυτό που με εξοργίζει είναι η προσπάθεια παντελούς υποβάθμισης των γεγονότων αυτών. Γαργάρα έγινε τον Ιούνιο το γεγονός οτι δύο πρωτοκλασάτες εφημερίδες δημοσίευσαν ψευδείς ειδήσεις. Αντ’ αυτού είχαμε απάντηση από το ΒΗΜΑ οτι “ε τι να κάνουμε, συνηθίζεται καμιά φορά κάτι τέτοιο”. Στο δε Έθνος, η είδηση να παραμένει ακόμα δημοσιευμένη στο site τους!!!

Γαργάρα και το γεγονός οτι ο Αυτιάς παραπλάνησε και εξαπάτησε το τηλεοπτικό κοινό. Απούσα και από τα δύο σκηνικά η ΕΣΗΕΑ που αντί να καταδικάσει τις παραπλανητικές αυτές ενέργειες, προτίμησε να …προστατέψει τα μέλη της και τους εργοδότες τους… Που είναι η ΕΣΗΕΑ να τιμωρήσει το μέλος της Γ. Αυτιά για διασπορά ψευδών ειδήσεων και παραπληροφόρηση; Που είναι το ΕΣΡ να επιβάλει πρόστιμο στο Alter ως συνένοχο; Για πόσο καιρό θα εκτειθέμεθα σε αμφιβόλου γνησιότητας ειδήσεις;

Είμαι ο πρώτος που έχω “κράξει” οδηγούς αυτοκινήτων και δικύκλων οι οποίοι δεν σέβονται τους πεζούς όταν μπλοκάρουν διαβάσεις και πεζοδρόμια ή όταν δεν τους αφήνουν να περάσουν. Ωστόσο οι πεζοί εκτός από δικαιώματα έχουν και υποχρεώσεις. Όπως πχ να διασχίζουν το δρόμο από ελεγχόμενες διαβάσεις πεζών και -το κυριότερο- την ώρα που το πεζοφάναρο είναι πράσινο (σταθερό ή αναβοσβήνον).

Όμως φαίνεται πως μεγάλη μερίδα πεζών στους δρόμους αδιαφορεί παντελώς και για τα δύο αυτά ζητήματα. Για τις διαβάσεις μεν, δείχνω τεράστια κατανόηση αφού οι περισσότεροι οδικοί κόμβοι και άξονες είναι τόσο κακά σχεδιασμένοι σε οτι αφορά τους πεζούς, που στις περισσότερες των περιπτώσεων, ο πεζός αναγκάζεται να διασχίσει το δρόμο όπου βρει αφού η πλησιέστερη διάβαση μπορεί να είναι και 500μ μακρυά!! Λόγου χάρην στην Κηφισίας από τα φανάρια του Φάρου στο Ψυχικό μέχρι τα επόμενα στο Π. Ψυχικό δεν υπάρχει καμία ενδιάμεση διάβαση, και η απόσταση είναι περίπου 800-1000μ!!! Αντίστοιχα και από το Π. Ψυχικό ως τη Φιλοθέη. Το κατανοώ το πρόβλημα αυτό και οφείλω να ομολογήσω οτι και εγώ διασχίζω -αν χρειαστεί- όπου μπορώ ή όπου χρειάζεται και όχι όπου πρέπει.

Σε οτι αφορά όμως τη χρήση των πεζοφάναρων, ο μέσος Έλληνας πεζός είναι επιεικώς απαράδεκτος. Ξαναθυμίζω τη ερμηνία των χρωμάτων των πεζοφάναρων.

Στο πρασινο περναμε, στο κοκκινο σταματαμε

Και τα ξαναθυμίζω αυτά γιατί δυστυχώς είναι πολύ σύνηθες το φαινόμενο, πεζοί να αρχίζουν να περπατάνε ακριβώς τη στιγμή που το πράσινο γίνεται κόκκινο, με αποτέλεσμα την ώρα που τα αμάξια πάνε να ξεκινήσουν αυτοί να στέκονται σαν το μαρμαρωμένο βασιλιά και χαζογελώντας σαν βλαμένα στη μέση του οδοστρώματος. Και να πει κανείς οτι αυτό συνήθως το κάνουν τρέχοντας, να πω “πάει στα κομμάτια, ο πεζός θα προλάβει να περάσει”. Συνήθως όμως η διαδρομή αυτή γίνεται σε ρυθμούς χελώνας, με αποτέλεσμα να αρχίζουν φρεναρίσματα, κολήματα, κορναρίσματα, διλήματα από πλευράς πεζού για το αν πρέπει να γυρίσει πίσω ή να ολοκληρώσει τη διαδρομή του και διάφορα άλλα κομικοτραγικά…

Αγαπητοί πεζοί. Έχετε κάθε δίκαιο με το μέρος σας σε οτι αφορά τη γενική συμπεριφορά των οδηγών απέναντί σας. Ωστόσο σεβαστείτε και τις λίγες υποχρεώσεις που έχετε. Για να γίνεται η καθημερινή μας κυλοφορία στους δρόμους λιγάκι πιο εύκολη….

Τις τελευταίες μέρες ασχολήθηκα με τη ρύθμιση λογαριασμών ηλεκτρικού, γκαζιού, νερού και τηλεφώνου για σπίτι στο Λονδίνο. Για το ηλεκτρικό και το γκάζι (κοινό πακέτο και όχι σε 2 εταιρείες όπως εδώ) καθώς και για το νερό έπρεπε να αλλάξω τα στοιχεία του παραλήπτη των λογαριασμών και να ρυθμίσω την αυτόμετη εξόφληση μέσω τραπεζικού λογαριασμού, ενώ για το τηλέφωνο έπρεπε να κάνω πλήρη αίτηση για νέα γραμμή. Για όλες αυτές τις υπηρεσίες επέλεξα τον εκάστοτε κρατικό φορέα. Και δυστυχώς η σύγρκιση με τους αντίστοιχους Ελληνικούς κρατικούς παρόχους είναι αναπόφευκτη…

Κατ’ αρχάς σε όλες τις περιπτώσεις οι διαδικασίες μπορούν να γίνουν είτε online είτε από τηλεφώνου. Ούτε επισκέψεις σε καταστήματα είναι απαραίτητες, ούτε συμπλήρωση και αποστολή φορμών με στοιχεία ούτε άλλα τριτοκοσμικά. Επιπλέον δε, οι εκάστοτε υπάλληλοι που με εξυπηρέτησαν ήταν ευγενέστατοι και εξυπηρετικότατοι και όχι δημόσιοι υπάλληλοι που κάποιος τους χάλασε τον πρωϊνό καφέ…

Σε κάθε περίπτωση επίσης, οι διαδικασίες είχαν ολοκληρωθεί το πολύ σε δέκα λεπτά. Ακόμα και στην περίπτωση της British Telecom που έπρεπε να γίνει πλήρης αίτηση για αριθμοδότηση, η διαδικασία δεν κράτησε πάνω από 15 λεπτά. Και με το νούμερο της γραμμής να είναι γνωστό εκ’ των προτέρων και χωρίς καθόλου παλαβομάρες σαν αυτές που εφαρμόζει ο οτέ του στυλ “θα σας καλέσουμε στο νούμερο τάδε να δούμε αν είστε εσείς που λέτε οτι είστε ο κάτοχος της γραμμής!!”… Ας μην μιλήσω για τους άλλους -πλην οτε- που για να κάνει κανείς οτι έκανα εγώ, πρέπει να πάει σε καταστήματα, να συμπληρώνει αιτήσεις και να συχτηρίζει…

Πολύ απλά…πολιτισμός. Και σε κάθε περίπτωση προς όφελος του τελικού καταναλωτή…