Archive for November, 2009

Λάθος τρόπο έχει βρει και πανηγυρίζει ο Μήτρογλου τα γκολ που πετυχαίνει. Οι κινήσεις τύπου πυροβολισμοί με πιστόλια ή καραμπίνες είναι κινήσεις που πολύ εύκολα αντιγράφονται από παιδάκια που βλέπουν τηλεόραση και απλά θαυμάζουν το είδωλό τους (αν υποθέσουμε οτι ο αδελφός του Λάκη Γαβαλά μπορεί να αποτελέσει είδωλο για κάποιο παιδί). Ιδίως σε ματς σαν το χθεσινό που και τεράστια τηλεθέαση είχαν αλλά και απέναντι στον Παναθηναϊκό ήταν.

Καλά κάνει και σκοράρει. Άλλωστε γι’ αυτό πληρώνεται. Καλά κάνει και τα πανηγυρίζει όπως νοιώθει. Ας βγάλει τη φανέλα, ας πάει να χορέψει στο κόρνερ, ας δείξει τον αριθμό της φανέλας στους οπαδούς του αντιπάλου. Ας, ας, ας… Ωστόσο κινήσεις που μπορούν πολύ εύκολα να παρεξηγηθούν και να παρερμηνευθούν, καλό θα ήταν να μην υπάρχουν. Αν λέμε οτι θέλουμε κάποια στιγμή να περιοριστεί η βία, πρέπει και οι ποδοσφαιριστές να συμβάλουν σε αυτό.

Advertisements

Εχθές αποφασίσαμε να πάμε σινεμά όλη η οικογένεια μαζί και να δούμε το 2012. Την πολυαναμενόμενη ταινία καταστροφής του Ρόλαντ Έμεριχ με θέμα την καταστροφή της γης, η οποία βγήκε στις Ελληνικές και διεθνείς αίθουσες στις 13 Νοεμβρίου.

Έτυχε να διαβάσω κριτικές από διάφορους κριτικούς κινηματογράφου σχετικά με την ταινία και όλοι τους (μαζί και ο Π. Τιμογιαννάκης με τον οποίο συνήθως οι γνώμες και τα γούστα μας ταυτίζονται) μιλούσαν για μία μετριότητα, ένα -έως και- κακό έργο που κάπου-κάπως το έχουμε ξαναδεί. Μιλούσαν για ένα έργο κλασσική Αμερικανιά, με αφελές έως και ανύπαρκτο σενάριο που δεν είχε να προσφέρει τίποτα απολύτως στο θεατή.

Μα αυτές οι ταινίες όχι μόνο έχουν να προσφέρουν στον θεατή, αλλά έχουν να το προσφέρουν και με τρόπο που άλλες ταινίες δεν μπορούν. Ταινίες όπως το 2012 προσφέρουν αγωνία, προσφέρουν δράση και σασπένς. Προσφέρουν την αδρεναλίνη στα ύψη και την καρδιά να χτυπάει δυνατά. Προσφέρουν εκπληκτικά εφέ (οπτικά και ηχιτικά) και καταστάσεις που ενώ ξέρεις οτι δεν μπορούν να γίνουν ποτέ, ωστόσο τις απολαμβάνεις και τις ζεις λες και είσαι μέρος του παραμυθιού.

Ο Έμεριχ έχει μακρά παράδοση στις ταινίες καταστροφής και στις “αμερικανιές” (όπως αρέσκονται να αποκαλούν τέτοιες ταινίες οι κριτικοί κινηματογράφου). The Day After Tomorrow, Independence Day, Godzilla είναι ταινίες που φέρουν την υπογραφή του και με τις οποίες εγώ πέρασα εξαιρετικά. Ομοίως και εχθές με το 2012. Πέρασα θαυμάσια για 2 και πλέον ώρες και το καταδιασκέδασα. Ήξερα το στόρι και υποψιαζόμουν οτι η ταινία θα είναι γεμάτη από υπερβολές, δεν θα έχει σενάριο, δεν θα έχει ερμηνείες κλπ κλπ. Διόλου δεν με ενόχλησε όμως. Είδα εκπληκτικά εφέ τόσο στην εικόνα όσο και στον ήχο. Είδα τις περισσότερες καταστροφές αυτοκινήτων, αεροπλάνων και κτιρίων που έχουν περιληφθεί ποτέ σε ταινία. Είδα τη μεγαλύτερη έκρηξη ηφαιστείου και αεροπλάνα να απογειώνονται κινηγημένα από τόνους λάβας… Είδα μία ταινία με συνεχή δράση από σχεδόν το πρώτο και ως το τελευταίο λεπτό. Και ουδόλου με ενόχλησε οτι ο πρωταγωνιστής κολύμπησε για περίπου 5′ κάτω από το νερό χωρίς αέρα. Ή οτι ο συνπρωταγωνιστής ως δια μαγείας ήξερε να πετάει αεροπλάνο. Ή οτι ο πρόεδρος των ΗΠΑ (Ντάνι Γκλόβερ) πέθανε τελικά αφού του ήρθε ένα αεροπλανοφόρο στο κεφάλι!!!

Άλλωστε και οι προηγούμενες ταινίες καταστροφής του Έμεριχ γεμάτες υπερβολές ήταν, και όμως πολύ καλά περάσαμε. Ποιός θα ξεχάσει τους εξωγήινους που ξεφύτρωσαν στο LA και το γεγονός οτι ο πρόεδρος των ΗΠΑ ήξερε να πετάει μαχητικό αεροσκάφος; Ή οτι οι πυρηνικές δοκιμές των Γάλλων στον Ειρηνικό, μετέτρεψαν ένα Ιγκουάνα σε σαύρα μεγέθους δεινόσαυρου η οποία κατέστρεψε τη Νέα Υόρκη; Ποιός ασχολείται με σενάρια, και υπερβολές; Αντιθέτως, όσο πιο πολλές οι υπερβολές, τόσο πιο καλά και δυνατά και τα εφέ. Μήπως άλλωστε και το σενάριο του 2012 δεν πατάει εξ’΄αρχής σε μία…υπερβολή;

Να πάτε οπωσδήποτε να τη δείτε. Αν γουστάρετε ταινίες καταστροφής, μην την αφήσετε για dvd. Προτιμήστε μία καλή αίθουσα κινηματογράφου με DTS, πάρτε ποπ κορν και…καλή διασκέδαση!!