Archive for March, 2010

Νάνα Μούσχουρη και Μάϊκλ Τζάκσον. Μοιάζουν σαν δύο σταγόνες νερό… Τόσο που θα μπορούσε κανείς να εικάσει οτι η Ελληνίδα τραγουδίστρια είχε συγγένεια με τον βασιλιά της ποπ!!!

Εχθές το μεσημέρι οδηγώντας προς Κηφισιά, πέτυχα την εικονιζόμενη ετοιμόρροπη γιαγιά να οδηγεί το μπλε Golf. Πέραν του αστείου του θέματος (η γιαγιά να κρατάει το τιμόνι λες και επρόκειτο να πετάξει το Golf), η κατάσταση είναι πραγματικά πολύ μα πάρα πολύ σοβαρή. Μπορεί άραγε η συγκεκριμένη γιαγιά (ή άλλες σαν αυτή, ή παπούδες της αυτής ηλικίας) να φρενάρει αν πεταχτεί μπροστά της κάποιο τετράποδο; Θα προλάβει να φρενάρει ή να αλλάξει απότομα λωρίδα κυκλοφορίας αν στο δρόμο της πεταχτεί ένα παιδάκι; Έχει αντανακλαστικά η γιαγιά; Σε τι απόσταση βλέπει; Ακούει αν κάποιος της κορνάρει;

Μήπως οι άνθρωποι της τρίτης (της ΤΡΙΤΗΣ όμως, σαν την εικονιζόμενη γιαγιά) ηλικίας αποτελούν πρόβλημα για την ομαλή κυκλοφορία στους δρόμους; Προβλημα λαμβάνοντας υπ’ όψιν όλα τα παραπάνω ερωτήματα που αφορούν ασφάλεια στο δρόμο. Μήπως κάποια στιγμή πρέπει το κράτος να σκεφτεί σοβαρά να παίρνει διπλώματα από τέτοιους ανθρώπους; Ή μετά από κάποια ηλικία να τους επανεξετάζει στο αν είναι ικανοί να κρατούν τιμόνι; Αλλά το κράτος άλλα και άλλα δεν κάνει, να ασχοληθεί με τους υπερήλικες οδηγούς περιμένουμε;

Και επισήμως η Ελλάδα στη λίστα χωρών οι πολίτες των οποίων ταξιδεύουν στις ΗΠΑ χωρίς βίζα. Αν δεν κάνω λάθος είμασταν η τελευταία (ή μία από τις τελευταίες) της Ευρωπαϊκής Ένωσης η οποία δεν ετύγχανε αυτής της…διευκόλυνσης. Μέσα στο γενικό χαμό και αναταραχή λοιπόν από τα μέτρα που ανακοίνωσε ο ΓΑΠ, έρχεται και το κερασάκι της άρσης βίζας για ταξίδια στις ΗΠΑ. Δε λέω, καλό αυτό το μέτρο και σαφώς διευκολύνει όσους έχουν σκοπό κάποια στιγμή να πάνε προς τη Δύση. Ωστόσο με την κατάσταση που επικρατεί στα οικονομικά του μέσου Έλληνα καθώς και με τη γενικότερη αβεβαιότητα στο τι θα μας ξημερώσει αύριο, νομίζω οτι αυτό είναι μάλλον το τελευταίο που τον απασχολεί. Αφού για να ταξιδέψει κανείς εκεί θα φτάσει να χρειάζεται και…βίζιτες για να συμπληρώσει στα εισοδήματά του…

Εχθές το βράδυ -και με αφορμή τα γεννέθλια της Σοφίας- αποφασίσαμε να βγούμε για φαγητό. Θέλοντας να ξεφύγουμε από τα συνηθισμένα, να δοκιμάσουμε κάτι καινούργιο αλλά παράλληλα να συνδυάσουμε φαγητό με ποτό/μουσική και ωραία ατμόσφαιρα, επιλέξαμε να πάμε στο Pacific Monte Carlo στην Κηφισιά. Το PMC έχει ανοίξει εδώ και σχεδόν ενάμισι χρόνο, στεγάζεται στο χώρο που πρότεινος φιλοξενούσε το Beau Brummel και σερβίρει πιάτα Ιαπωνικής -κυρίως- κουζίνας.  Αρκετά από αυτά παραπέμπουν ευθέως σε κάρτα Nobu, κάτι που είναι απόλυτα λογικό αφοιύ -απ’ ότι διαβάζω- οι σεφ που έστησαν το PMC στο Μονακό προέρχονταν από εστιατόρια Nobu! Ο χώρος μου ήταν οικείος, ωστόσο η διακόσμηση τον έκανε αρκετά ευχάριστο και ατμοσφαιρικό. Και αρκετά διαφορετικό σε σχέση με το τι είχα συνηθίσει τόσα χρόνια.

Στη λογική του “όχι άλλο black cod και όχι άλλο Nobu”, επιλέξαμε πιάτα που δεν παρέπεμπαν σε Nobu, και πραγματικά η γενική μας εντύπωση ήταν πολύ καλή. Ειδικά οι προτάσεις για σούσι ήταν πραγματικά εξαιρετικές. Βέβαια η Σοφία ατύχησε λίγο αφού το πρώτο της πιάτο ήταν ένα αδιάφορο ποτήρι μαρτίνι γεμισμένο με μπουκιές τηγανισμένου αστακού και χτενιών το οποίο μας δυσκόλεψε να ξεχωρίσουμε πότε τρώγαμε το ένα και πότε το άλλο. Το δείπνο μας το συνοδέψαμε με δύο εξαιρετικά κοκταίλ. Apple Martini για την εορτάζουσα και Pear & Cinnamon Vodka Martini για εμένα…

Ωστόσο αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν οτι το εστιατόριο ήταν άδειο. Ή -για να ακριβολογώ- σχεδόν άδειο. Περίμενα να δω λίγη ατμόσφαιρα, λίγη ένταση, ένα beat στο χώρο και δεν είδα τίποτε απολύτως. Με εξαίρεση ένα τραπέζι με μία παρέα τεσσάρων γυναικών και το δικό μας, ουδείς άλλος ήρθε στο εστιατόριο μέχρι τις 11.30 που φύγαμε. Που να μην ήταν η μέρα της γυναίκας εχθές, θα τρώγαμε αγκαλιά με τον μπάρμαν και τον μοναδικό σερβιτόρο της αίθουσας. Ο οποίος -προφανώς λόγω ημέρας και απραξίας στο εστιατόριο- ήταν multi tasking. Μας υποδέχθηκε (ελαφρώς στραβωμένος του στυλ “φτου, ήρθαν πελάτες”), πήρε τα παλτά μας, πήρε παραγγελία για κοκταίλς και φαγητό, σέρβιρε, ρύθμισε τη θερμοκρασία όταν του παραπονεθήκαμε για κρύο (πάει το Beau Brummel αλλά κάποια πράγματα δεν αλλάζουν), επιμελήθηκε της μουσικής στην κονσόλα του DJ, ετοίμασε το λογαριασμό και έκανε και λίγο δημόσιες σχέσεις με μία παρέα τριών νεαρών που ήρθαν στο μπαρ λίγο μετά τις 11!! Φυσικά ενοείται πως σε έναν σχεδόν άδειο χώρο, η μουσική η οποία κυριάρχησε ήταν lounge φιλοσοφίας. Από την αρχή μέχρι σχεδόν το τέλος…

Eν’ κατακλείδει, φάγαμε πολύ καλά και ήπιαμε εξαιρετικά κοκταίλ. Ωστόσο η όλη ατμόσφαιρα μας άφησε την όλη εντύπωση λειψή. Θέλω να δώσω δεύτερη ευκαιρία και να δω πως είναι η ατμόσφαιρα ένα Σάββατο βράδυ. Παράλληλα δε, να κρίνω και με άλλο μάτι την κουζίνα και το σέρβις, αφού με πιο άνεση μαγειρεύει κανείς για έξι άτομα και αλλοιώς για εκατό…

[υ.γ.1]Δεν νοείται να ρωτάει ο πελάτης πληροφορίες για κάτι του καταλόγου (κοκταίλ συγκεκριμένα) και η απάντηση του σερβιτόρου να ξεκινάει με τη λέξη “νομίζω”

[υ.γ.2]Παρκαδόρος δεν παίζει; Ή στα πλαίσια του “είναι Δευτέρα και δεν περιμένουμε κόσμο”, δίνουμε ρεπό και στον παρκαδόρο;

[υ.γ.3]Ενοείται πως σε όλα τα τραπέζια υπάρχουν τασάκια

[υ.γ.4]Όλα τα λεφτά είναι το τεράστιο ενυδρείο, μπαίνοντας στην είσοδο δεξιά.