Pacific Monte Carlo

Posted: March 9, 2010 in Περί γαστρονομίας
Tags: , ,

Εχθές το βράδυ -και με αφορμή τα γεννέθλια της Σοφίας- αποφασίσαμε να βγούμε για φαγητό. Θέλοντας να ξεφύγουμε από τα συνηθισμένα, να δοκιμάσουμε κάτι καινούργιο αλλά παράλληλα να συνδυάσουμε φαγητό με ποτό/μουσική και ωραία ατμόσφαιρα, επιλέξαμε να πάμε στο Pacific Monte Carlo στην Κηφισιά. Το PMC έχει ανοίξει εδώ και σχεδόν ενάμισι χρόνο, στεγάζεται στο χώρο που πρότεινος φιλοξενούσε το Beau Brummel και σερβίρει πιάτα Ιαπωνικής -κυρίως- κουζίνας.  Αρκετά από αυτά παραπέμπουν ευθέως σε κάρτα Nobu, κάτι που είναι απόλυτα λογικό αφοιύ -απ’ ότι διαβάζω- οι σεφ που έστησαν το PMC στο Μονακό προέρχονταν από εστιατόρια Nobu! Ο χώρος μου ήταν οικείος, ωστόσο η διακόσμηση τον έκανε αρκετά ευχάριστο και ατμοσφαιρικό. Και αρκετά διαφορετικό σε σχέση με το τι είχα συνηθίσει τόσα χρόνια.

Στη λογική του “όχι άλλο black cod και όχι άλλο Nobu”, επιλέξαμε πιάτα που δεν παρέπεμπαν σε Nobu, και πραγματικά η γενική μας εντύπωση ήταν πολύ καλή. Ειδικά οι προτάσεις για σούσι ήταν πραγματικά εξαιρετικές. Βέβαια η Σοφία ατύχησε λίγο αφού το πρώτο της πιάτο ήταν ένα αδιάφορο ποτήρι μαρτίνι γεμισμένο με μπουκιές τηγανισμένου αστακού και χτενιών το οποίο μας δυσκόλεψε να ξεχωρίσουμε πότε τρώγαμε το ένα και πότε το άλλο. Το δείπνο μας το συνοδέψαμε με δύο εξαιρετικά κοκταίλ. Apple Martini για την εορτάζουσα και Pear & Cinnamon Vodka Martini για εμένα…

Ωστόσο αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν οτι το εστιατόριο ήταν άδειο. Ή -για να ακριβολογώ- σχεδόν άδειο. Περίμενα να δω λίγη ατμόσφαιρα, λίγη ένταση, ένα beat στο χώρο και δεν είδα τίποτε απολύτως. Με εξαίρεση ένα τραπέζι με μία παρέα τεσσάρων γυναικών και το δικό μας, ουδείς άλλος ήρθε στο εστιατόριο μέχρι τις 11.30 που φύγαμε. Που να μην ήταν η μέρα της γυναίκας εχθές, θα τρώγαμε αγκαλιά με τον μπάρμαν και τον μοναδικό σερβιτόρο της αίθουσας. Ο οποίος -προφανώς λόγω ημέρας και απραξίας στο εστιατόριο- ήταν multi tasking. Μας υποδέχθηκε (ελαφρώς στραβωμένος του στυλ “φτου, ήρθαν πελάτες”), πήρε τα παλτά μας, πήρε παραγγελία για κοκταίλς και φαγητό, σέρβιρε, ρύθμισε τη θερμοκρασία όταν του παραπονεθήκαμε για κρύο (πάει το Beau Brummel αλλά κάποια πράγματα δεν αλλάζουν), επιμελήθηκε της μουσικής στην κονσόλα του DJ, ετοίμασε το λογαριασμό και έκανε και λίγο δημόσιες σχέσεις με μία παρέα τριών νεαρών που ήρθαν στο μπαρ λίγο μετά τις 11!! Φυσικά ενοείται πως σε έναν σχεδόν άδειο χώρο, η μουσική η οποία κυριάρχησε ήταν lounge φιλοσοφίας. Από την αρχή μέχρι σχεδόν το τέλος…

Eν’ κατακλείδει, φάγαμε πολύ καλά και ήπιαμε εξαιρετικά κοκταίλ. Ωστόσο η όλη ατμόσφαιρα μας άφησε την όλη εντύπωση λειψή. Θέλω να δώσω δεύτερη ευκαιρία και να δω πως είναι η ατμόσφαιρα ένα Σάββατο βράδυ. Παράλληλα δε, να κρίνω και με άλλο μάτι την κουζίνα και το σέρβις, αφού με πιο άνεση μαγειρεύει κανείς για έξι άτομα και αλλοιώς για εκατό…

[υ.γ.1]Δεν νοείται να ρωτάει ο πελάτης πληροφορίες για κάτι του καταλόγου (κοκταίλ συγκεκριμένα) και η απάντηση του σερβιτόρου να ξεκινάει με τη λέξη “νομίζω”

[υ.γ.2]Παρκαδόρος δεν παίζει; Ή στα πλαίσια του “είναι Δευτέρα και δεν περιμένουμε κόσμο”, δίνουμε ρεπό και στον παρκαδόρο;

[υ.γ.3]Ενοείται πως σε όλα τα τραπέζια υπάρχουν τασάκια

[υ.γ.4]Όλα τα λεφτά είναι το τεράστιο ενυδρείο, μπαίνοντας στην είσοδο δεξιά.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s