Archive for April, 2010

Η Ελλάδα πρέπει να είναι η μοναδική χώρα στην Ευρώπη -αλλά και σε αυτό που περιγράφεται ως δυτικός κόσμος-, όπου υπάρχουν έξοδοι από την Εθνική Οδό προς οπουδήποτε, οι οποίες είναι στην ταχεία λωρίδα κυκλοφορίας. Kαι εκεί που πηγαίνεις στην αριστερή με 120-130 ή ακόμα και περισσότερο, να σου εμφανίζεται προπορευόμενο με 80-100 χλμ επειδή…θέλει (και καλώς θέλει, αφού προβλέπεται) να στρίψει προς άλλη κατεύθυνση. Και να πλακώνεσαι εσύ στα φρένα προκειμένου να μην γίνεις ένα με τον μπροστινό.

Στην Αθηνών-Κορίνθου-Τριπόλεως μπορώ να μετρήσω τουλάχιστον τρία τέτοια σημεία. Στον κόμβο της Κορίνθου η διακλάδωση προς Τρίπολη (με δύο λωρίδες) είναι αριστερά την ώρα που η Ε.Ο συνεχίζει ευθεία προς Πάτρα. Στο αντίστοιχο σημείο της επιστροφής από Τρίπολη, υπάρχει στα αριστερά η έξοδος προς Κόρινθο στα αριστερά, με μία λωρίδα αυτή τη φορά. Και φυσικά υπάρχει -μετά τα διόδια της Ελευσίνας- και η έξοδος προς Αττική Οδό, επίσης στα αριστερά. Και ποιός ξέρει και που αλλού στο οδικό μας δίκτυο υπάρχουν άλλες τέτοιες “ομορφιές”…

Δεν γνωρίζω και δεν με ενδιαφέρει αν υπήρχαν κατασκευαστικές ιδιαιτερότητες που ανάγκασαν την κατασκευάστρια εταιρεία να προβεί σε μία τέτοια λύση, προκειμένου να παραδώσει το έργο. Δεν με ενδιαφέρει να ακούσω τα “γιατί” και τις όποιες εξηγήσεις. Όσο αληθινά και να είναι, η δικιά μου η αίσθηση λέει οτι τα έργα αυτά έγιναν απλά…γρήγορα. Και ως τέτοια, δεν δώθηκε η δέουσα σημασία και προσοχή.  Χώρια οτι και εδώ ενδέχεται να…τέλειωσαν τα λεφτά ή να ξέμειναν στην τσέπη κάποιου όπως συνέβη στο Αρτεμίσο. Όπου επί 15 και πλέον χρόνια ο κόσμος διέσχυζε το τούνελ με μία λωρίδα κυκλοφορίας και με τα απέναντι οχήματα στην ίδια σήραγγα…

Ο κωδικός πτήσης ΟΑ270 αντιστοιχεί στη μεσημεριανή πτήση της ΟΑ από Heathrow προς Αθήνα. Είναι η πτήση που πήραμε για να επιστρέψουμε Αθήνα από τις Πασχαλινές μας διακοπές. Αν και ουκ ολίγες φορές έχω μιλήσει με κολακευτικά λόγια για τη νέα Ολυμπιακή, δεν μπορώ να πω οτι ισχύει το ίδιο και για την εν’ λόγω πτήση.

Δεν ξέρω αν αποτελεί πάγια τακτική της εταιρείας ή αν απλά “έτυχε”, ωστόσο σήμερα όλες οι οικογένειες με παιδάκια (όπου παιδί βάλτε οτιδήποτε <18 χρονών) κάθονταν στις πέντε τελευταίες σειρές καθισμάτων. Φυσικά μαζί με αυτές και εμείς. Και φυσικά μπορείτε να φανταστείτε για τι μαρτύριο μιλάμε όταν γύρω σου βρίσκονται γύρω στα δέκα παιδάκια, ηλικιών από έξι μηνών έως 8-10 ετών. Διαρκής φασαρία, σπρωξίματα, χαμός και σαματάς. Μοναδική εξαίρεση το σημείο όπου μοιράστηκε (ευτυχώς με προτεραιότητα στα παιδιά) το φαγητό και έτσι τα βλαστάρια σκάσανε και φάγανε τον πούστη με κινέζο που είχε ετοιμάσει η Cattering. Εξαίρεση το διπλανό βρέφος το οποίο λόγω ηλικίας περιορίστηκε στη σαλάτα, την οποία όμως η μαμά του την είχε απλώσει στο τραπεζάκι όπως απλώνουμε τον τραχανά στη σίτα…

Ενδιάμεσα –αλλά και μετά το φαγητό- να έχουμε παιδάκια με συμπτώματα συχνοουρίας να πηγαίνουν τρεις φορές στην τουαλέτα χωρίς να έχουν πιεί ούτε σταγόνα υγρού, ποδοπατώντας πάνω στα καθίσματα για να περάσουν, αδελφάκια να τσακώνονται για μία σελίδα λευκό χαρτί, γονείς να γίνονται δέντρα προκειμένου τα παιδάκια τους να σκαρφαλώσουν ή να σκύβουν στο πάτωμα για να μαζέψουν λαστιχάκια για τα μαλιά που έπεσαν, μωρά να ξεβρακώνονται καθ’ οδόν για την τουαλέτα, Ελληνάρες να στέκνοται όρθιοι πιάνοντας κουβέντα με τον μπατζανάκη/κολλητό συνταξιδιώτη από το Γκίνης Τουρς και μπλοκάροντας το διάδρομο, και διάφορα άλλα ευτράπελα και κωμικοτραγικά. Και μέσα σ’όλα αυτά, και όλο το υπόλοιπο αεροσκάφος που επισκέπτονταν τις τουαλέτες για την ανάγκη του, δημιουργώντας μποτιλιάρισμα και κομφούζιο. Αποκορύφωμα, όταν ήρθε για να στραγγίξει Βρεττανός “παλαιστής σούμο” ο οποίος φόραγε βερμούδα και πέδιλο και βρώμαγε λες και μόλις είχε μόλις ταϊσει ζώα στο ζωολογικό κήπο. Εκεί πραγματικά τα είδα όλα!!

Έχοντας ταξιδέψει τρεις φορές με τη νέα Ολυμπιακή (συμπτωματικά και οι 3 για Λονδίνο), έχω παρατηρήσει οτι η διανομή φαγητού και ποτού γίνεται ανάποδα. Δηλαδή, ενώ πχ η διανομή φαγητού ξεκινάει από πίσω προς τα μπρος, η διανομή ποτού ξεκινάει από μπρος προς τα πίσω. Το αποτέλεσμα φυσικά φαντάζεστε ποιό είναι. Οτι αυτοί που ξεκινάνε να τρώνε, τελειώνουν και δεν έχουν μία σταγόνα νερό να πιούν. Να μη μιλήσω για πολυτέλειες όπως coca cola ή αλκοόλ. Και όταν η πτήση έχει και αρκετό κόσμο (και μάλιστα με ιδιαιτερότητες) όπως σήμερα, τότε η αναμονή μπορεί να φτάσει τα 40 λεπτά…

Εφιάλτης η επιστροφή με την Ολυμπιακή σήμερα. Και βέβαια για να πω και του στραβού το δίκαιο, το προσωπικό ήταν φιλότιμο και χαμογελαστό και πάντα προσπαθούσε να βρίσκει λύσεις όποτε του ζητήτω. Ωστόσο δεν μπορώ να καταλάβω ποιός και με ποιά λογική μάζεψε όλες τις οικογένειες πίσω αλλά κυρίως γιατί έπρεπε να περιμένουμε 40’ για ένα ποτήρι νερό…

Η ουσία είναι οτι περάσαμε ένα υπέροχο Πάσχα και απλά η επιστροφή μας ταλαιπώρησε και μας χάλασε τη διάθεση. Αλλά πάντα έτσι δεν είναι με τις επιστροφές; Πάντα δεν μας χαλάνε; Αν γυρνάγαμε από Βυτίνα δεν θα υπήρχαν λόγοι στο δρόμο για να μας χαλάσουν;;; 

Στην Αγγλία το ποδόσφαιρο είναι γιορτή. Σε αντίθεση με όσα τραγικά συμβαίνουν στην Ελλάδα, η μέρα που η ομάδα (η όποια ομάδα) έχει αγώνα, είναι μέρα γιορτής. Για όλο τον κόσμο που θα πάει στο γήπεδο. Ιδίως μάλιστα αν σε αυτό υπάρχουν και οπαδοί της φιλοξενούμενης. Κάτι που στα βρετανικά γήπεδα είναι κανόνας, σε αντίθεση με το γελοίο πλην όμως απαραίτητο της απαγόρευσης μετακίνησης οπαδών που ισχύει στην Ελλάδα.

Nα πάρω τα πράγματα με τη σειρά. Εχθές 1/4 είχα την τύχη να έχω αγοράσει εισιτήρια για να πάω με τα παιδιά να δω τον αγώνα της Φούλαμε ενάντια στη Γερμανική Βόλφσμπουργκ για τον προημιτελικό γύρο του Europa League. Και οι συγκρίσεις με τα όσα έζησα ως εμπειρία στο Craven Cottage (το γήπεδο της Φούλαμ) σε σχέση με τις καφρίλες της Ελλάδας, ήταν αναπόφευκτες.

  • Κατ’ αρχάς τα εισιτήρια τα αγόρασα από το site της ομάδας, φυσικά με χρήση πιστωτικής κάρτας. Η παραλαβή τους έγινε από ειδικό booth, λίγο πριν την έναρξη της αναμέτρησης.
  • Οι πέριξ του γηπέδου χώροι περιποιημένοι και καθαροί και όχι γεμάτοι πλανόδιους μικροπωλητές, σουβλατζήδες και λοιπούς άλλους. Το μόνο που έβρισκε κανείς εκτός γηπέδου ήταν να αγοράσει το επίσημο πρόγραμμα της αναμέτρησης.
  • Η είσοδος στο γήπεδο γίνεται με ανάγνωση ειδικού barcode επάνω στο εισιτήριο, κάτι που απαγορεύει την όποια διπλοείσοδο.
  • Όλα τα εισιτήρια είναι ονομαστικά και αριθμημένα, και όλοι κάθονται εκεί που γράφει το εισιτήριο.
  • Σωματικός έλεγχος ουδείς, αφού κανείς δεν διανοείται να περάσει στο γήπεδο απαγορευμένα πράγματα. Φυσικά κανείς δεν παίρνει κέρματα από τους θεατές, ωστόσο απαγορεύεται η είσοδος στις κερκίδες με μπουκάλια που έχουν αγοραστεί εκτός γηπέδου. Και φυσικά απαγορεύεται κατανάλωση αλκοόλ και κάπνισμα στις κερκίδες
  • Φυσικά επιτρέπεται οι θεατές να φέρνουν το δικό τους φαγητό στο γήπεδο, ωστόσο έξω από τις κερκίδες είναι τα μαγαζιά της ομάδας που πουλάνε χοτ ντογκ, μπύρες και διάφορα άλλα για το ημίχρονο ή για όσους πεινάνε από τη…σέντρα
  • Για το τέλος άφησα το καλύτερο. Ενοείται οτι στο γήπεδο ήταν και οπαδοί της Βόλφσμπουργκ και ενοείται οτι δεν υπήρχε αστυνομική δύναμη. Ενοείται οτι ανάμεσα σε άγγλους και γερμανούς δεν υπήρχαν κενές ζώνες ή διαχωριστικά και ενοείται οτι δεν έγινε απολύτως τίποτα. Ούτε ένα μπουκαλάκι, ούτε ένα αντικείμενο, ούτε ένα υβριστικό σύνθημα, ούτε το παραμικρό που να οξύνει τα πνεύματα. Πριν την αναμέτρηση, Γερμανοί και Άγγλοι φωτογραφίζονταν μαζί έξω από  το γήπεδο με τη μασκότ της Φούλαμ, ψώνιζαν μαζί στη μπουτίκ και γενικά υπήρχε μία ατμόσφαιρα τεράστιας ασφάλειας και ηρεμίας…

Την ίδια ώρα, στην Ελλάδα έχουμε θρηνήσει νεκρούς και ουδείς συγκινείται. Τρία χρόνια συμπληρώθηκαν από τη δολοφονία Φιλόπουλου και ουδείς έχει ασχοληθεί με το να βάλει τάξη στους στρατούς των ομάδων και στην καφρίλα που επικρατεί κάθε Κυριακή μέσα και έξω από αυτό που λέγεται γήπεδο στην Ελλάδα. ΚΑΝΕΙΣ. Και τώρα που ο αρμόδιος υπουργός ανακοίνωσε πάγωμα των επιχορηγήσεων του ΟΠΑΠ, οι ομάδες τόλμησαν και χαρακτήρισαν την κίνηση αυτή ως…εκβιασμό. Ποιοί;;;; Αυτοί που συντηρούν τους στρατούς των οπαδών, που τους πληρώνουν, που τους χαρίζουν εισιτήρια και εκδρομές, που τους αθωώνουν από αστυνομίες και εισαγγελείς, που που που…

Πηγαίνοντας στο Craven Cottage με τα παιδιά, αισθάνθηκα τόση μα τόση ασφάλεια που άφησα το μεγάλο μου γιό να κάτσει μόνος του, και εγώ έκατσα με τον μικρό τρεις σειρές πιο κάτω. Το ίδιο και εκείνος… Αλλά στην Ελλάδα είπαμε ισχύει ο νόμος των οργανωμένων και όσων τους συντηρούν ως στρατό πέριξ της ομάδας. Υπερισχύει ο νόμος της “Θύρας ΤΑΔΕ που γαμεί και δέρνει”, ο σουγιάς, η φωτοβολίδα, οι κότες, οι λαγοί και το πως οι μεν θα βρίσουν τους δε αντί να υποστηρίξουν την ομάδα τους.

Στην Αγγλία το ποδόσφαιρο είναι γιορτή, την ίδια ώρα που στην Ελλάδα είναι πόλεμος. Και δυστυχώς φοβάμαι οτι έτσι θα συνεχίσει να είναι.

[υ.γ.] Μην τολμήσει μόνο κανείς και μου αναφέρει ως δικαιολογία για τα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα, τα όσα συνέβαιναν στην Αγγλία στα 70s/80s και πως η Θάτσερ έβαλε τέλος στον χουλιγκανισμό. Ναι τα γνωρίζω τα περιστατικά. Και ΝΑΙ εκεί είχαν τα ίδια και χειρότερα προβλήματα. Τα έλυσαν όμως και δεν μετέθεσαν το πρόβλημα στους κακούς…άλλους