Στην Αγγλία το ποδόσφαιρο είναι γιορτή, όταν στην Ελλάδα είναι πόλεμος

Posted: April 3, 2010 in Αθλητισμoς, Κoινωνία
Tags: , , , , , , , ,

Στην Αγγλία το ποδόσφαιρο είναι γιορτή. Σε αντίθεση με όσα τραγικά συμβαίνουν στην Ελλάδα, η μέρα που η ομάδα (η όποια ομάδα) έχει αγώνα, είναι μέρα γιορτής. Για όλο τον κόσμο που θα πάει στο γήπεδο. Ιδίως μάλιστα αν σε αυτό υπάρχουν και οπαδοί της φιλοξενούμενης. Κάτι που στα βρετανικά γήπεδα είναι κανόνας, σε αντίθεση με το γελοίο πλην όμως απαραίτητο της απαγόρευσης μετακίνησης οπαδών που ισχύει στην Ελλάδα.

Nα πάρω τα πράγματα με τη σειρά. Εχθές 1/4 είχα την τύχη να έχω αγοράσει εισιτήρια για να πάω με τα παιδιά να δω τον αγώνα της Φούλαμε ενάντια στη Γερμανική Βόλφσμπουργκ για τον προημιτελικό γύρο του Europa League. Και οι συγκρίσεις με τα όσα έζησα ως εμπειρία στο Craven Cottage (το γήπεδο της Φούλαμ) σε σχέση με τις καφρίλες της Ελλάδας, ήταν αναπόφευκτες.

  • Κατ’ αρχάς τα εισιτήρια τα αγόρασα από το site της ομάδας, φυσικά με χρήση πιστωτικής κάρτας. Η παραλαβή τους έγινε από ειδικό booth, λίγο πριν την έναρξη της αναμέτρησης.
  • Οι πέριξ του γηπέδου χώροι περιποιημένοι και καθαροί και όχι γεμάτοι πλανόδιους μικροπωλητές, σουβλατζήδες και λοιπούς άλλους. Το μόνο που έβρισκε κανείς εκτός γηπέδου ήταν να αγοράσει το επίσημο πρόγραμμα της αναμέτρησης.
  • Η είσοδος στο γήπεδο γίνεται με ανάγνωση ειδικού barcode επάνω στο εισιτήριο, κάτι που απαγορεύει την όποια διπλοείσοδο.
  • Όλα τα εισιτήρια είναι ονομαστικά και αριθμημένα, και όλοι κάθονται εκεί που γράφει το εισιτήριο.
  • Σωματικός έλεγχος ουδείς, αφού κανείς δεν διανοείται να περάσει στο γήπεδο απαγορευμένα πράγματα. Φυσικά κανείς δεν παίρνει κέρματα από τους θεατές, ωστόσο απαγορεύεται η είσοδος στις κερκίδες με μπουκάλια που έχουν αγοραστεί εκτός γηπέδου. Και φυσικά απαγορεύεται κατανάλωση αλκοόλ και κάπνισμα στις κερκίδες
  • Φυσικά επιτρέπεται οι θεατές να φέρνουν το δικό τους φαγητό στο γήπεδο, ωστόσο έξω από τις κερκίδες είναι τα μαγαζιά της ομάδας που πουλάνε χοτ ντογκ, μπύρες και διάφορα άλλα για το ημίχρονο ή για όσους πεινάνε από τη…σέντρα
  • Για το τέλος άφησα το καλύτερο. Ενοείται οτι στο γήπεδο ήταν και οπαδοί της Βόλφσμπουργκ και ενοείται οτι δεν υπήρχε αστυνομική δύναμη. Ενοείται οτι ανάμεσα σε άγγλους και γερμανούς δεν υπήρχαν κενές ζώνες ή διαχωριστικά και ενοείται οτι δεν έγινε απολύτως τίποτα. Ούτε ένα μπουκαλάκι, ούτε ένα αντικείμενο, ούτε ένα υβριστικό σύνθημα, ούτε το παραμικρό που να οξύνει τα πνεύματα. Πριν την αναμέτρηση, Γερμανοί και Άγγλοι φωτογραφίζονταν μαζί έξω από  το γήπεδο με τη μασκότ της Φούλαμ, ψώνιζαν μαζί στη μπουτίκ και γενικά υπήρχε μία ατμόσφαιρα τεράστιας ασφάλειας και ηρεμίας…

Την ίδια ώρα, στην Ελλάδα έχουμε θρηνήσει νεκρούς και ουδείς συγκινείται. Τρία χρόνια συμπληρώθηκαν από τη δολοφονία Φιλόπουλου και ουδείς έχει ασχοληθεί με το να βάλει τάξη στους στρατούς των ομάδων και στην καφρίλα που επικρατεί κάθε Κυριακή μέσα και έξω από αυτό που λέγεται γήπεδο στην Ελλάδα. ΚΑΝΕΙΣ. Και τώρα που ο αρμόδιος υπουργός ανακοίνωσε πάγωμα των επιχορηγήσεων του ΟΠΑΠ, οι ομάδες τόλμησαν και χαρακτήρισαν την κίνηση αυτή ως…εκβιασμό. Ποιοί;;;; Αυτοί που συντηρούν τους στρατούς των οπαδών, που τους πληρώνουν, που τους χαρίζουν εισιτήρια και εκδρομές, που τους αθωώνουν από αστυνομίες και εισαγγελείς, που που που…

Πηγαίνοντας στο Craven Cottage με τα παιδιά, αισθάνθηκα τόση μα τόση ασφάλεια που άφησα το μεγάλο μου γιό να κάτσει μόνος του, και εγώ έκατσα με τον μικρό τρεις σειρές πιο κάτω. Το ίδιο και εκείνος… Αλλά στην Ελλάδα είπαμε ισχύει ο νόμος των οργανωμένων και όσων τους συντηρούν ως στρατό πέριξ της ομάδας. Υπερισχύει ο νόμος της “Θύρας ΤΑΔΕ που γαμεί και δέρνει”, ο σουγιάς, η φωτοβολίδα, οι κότες, οι λαγοί και το πως οι μεν θα βρίσουν τους δε αντί να υποστηρίξουν την ομάδα τους.

Στην Αγγλία το ποδόσφαιρο είναι γιορτή, την ίδια ώρα που στην Ελλάδα είναι πόλεμος. Και δυστυχώς φοβάμαι οτι έτσι θα συνεχίσει να είναι.

[υ.γ.] Μην τολμήσει μόνο κανείς και μου αναφέρει ως δικαιολογία για τα όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα, τα όσα συνέβαιναν στην Αγγλία στα 70s/80s και πως η Θάτσερ έβαλε τέλος στον χουλιγκανισμό. Ναι τα γνωρίζω τα περιστατικά. Και ΝΑΙ εκεί είχαν τα ίδια και χειρότερα προβλήματα. Τα έλυσαν όμως και δεν μετέθεσαν το πρόβλημα στους κακούς…άλλους

Comments
  1. Συμφωνώ. Ναι, η κατάσταση στην Αγγλία ήταν η ίδια και ίσως χειρότερη από αυτή που επικρατεί σήμερα στην Ελλάδα. Ναι, είναι απαράδεκτο ο αθλητισμός αντί να είναι ένα υγιές θέαμα για όλη την οικογένεια να είναι αποκλειστικό φέουδο των χειρότερων στοιχείων της κοινωνίας μας. Ναι, είναι απαράδεκτο να υποθάλπτονται αντί να κολάζονται οι χειρότερες πτυχές του φαινομένου. Και ναι, όπως πάντα, εμείς οι ίδιοι ασχημαίνουμε το χώρο που ζούμε – οι μισοί βρωμίζοντας και καταστρέφοντας και οι υπόλοιποι αδιαφορώντας.

  2. nefstathiadis says:

    Σε τέτοιες περιπτώσεις δεν μπορώ να μιλήσω για αδιαφορία. Η κοινωνική κατακραυγή είναι κάτι, έστω και μικρό. Η σωστή εκπαίδευση των παιδιών είναι και αυτό κάτι πολύ σημαντικό. Ωστόσο τα βασικά πρέπει να τα κάνουν η πιλιτεία και οι ομάδες. Ωστόσο η μεν πολιτεία αδιαφορεί (ως τώρα τουλάχιστον), οι δε ομάδες…βολεύονται

  3. Ας δούμε τι θα γινόταν έτσι και εφαρμόζονταν και στο Yunanistan οι αγγλικές πρακτικές στα σημεία που αναφέρεις:
    1) Παραλαβή εισιτηρίων από “ειδικό booth”. Πιστεύει κανείς ότι θα μπορούσε να μείνει όρθιο κανένα booth διανομής εισιτηρίων, ειδικά αν ήταν αυτοματοποιημένο και μη επιτηρούμενο;
    2) Ξέρεις πόσες ΜΙΖΕΣ πληρώνουν (πέρα από τα νόμιμα) οι σουβλατζήδες και οι κασκολάδες που πιάνουν τα πόστα πέριξ των γηπέδων; Ξέρεις κανέναν που θα ήταν διατεθιμένος να τις χάσει απομακρύνοντας όλο αυτό το ανατολίτικο παζάρι;
    3) Αν έμπαινε barcode στα εισιτήρια, θα ξεσηκώνονταν οι διάφοροι σαλονάτοι ψευτοαριστεροί της Κύρκαινας, ζητώντας επέμβαση της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα, γιατί, δήθεν, barcode στα εισιτήρια ίσον… παρακολούθηση και “Μεγάλος Αδελφός”. Είδες τι πήγε να κάνει ο Ντέμης, και πώς έπεσαν επάνω του να τον φάνε. “Χαφιέ” τον ανέβαζαν, “ρουφιάνο” τον κατέβαζαν.
    4) Τόλμα να ζητήσεις σε ελληνικό γήπεδο να καθίσεις στη θέση που αναγράφει το εισιτήριό σου. Στην καλύτερη περίπτωση θα καταλήξεις να εισπράξεις κανένα “άει πάγαινε από ‘δω ρε μαλάκα”.
    5) Απαγόρευση του καπνίσματος στις κερκίδες δεν θα εφαρμοζότανακόμα κι αν επαναλαμβανόταν στην Ελλάδα συμβάν τύπου Bradford 1984. Εδώ βγάζουν φόρα-παρτίδα μπάφους και καπνίζουν μπροστά στα ΜΑΤ, υπάρχει ποτέ πιθανότητα να σταματούσαν το τσιγάρο;
    6) Φαντάζομαι ότι οι τιμές στα κυλικεία του γηπέδου της Φούλαμ ήταν λογικές. Ενώ εδώ, κυλικείο γηπέδου ίσον ο ορισμός της αισχροκέρδειας.
    7) Κανένα σχόλιο, ΦΥΣΙΚΑ.

    Το πώς έλυσε η Θάτσερ τα προβλήματα του χουλιγκανισμού στα βρετανικά γήπεδα και το αν υπέκυψε ή όχι στα κατά παράδοση ΤΕΡΑΣΤΙΑ συμφέροντα των βρετανικών ομάδων, είναι γνωστό. Εξίσου γνωστό είναι και το πιο… ανώδυνο ελληνικό παράδειγμα, δηλαδή το πώς πήρε “πρωτάθλημα” το 1988 η Λάρισα μετά τη σύλληψη ποδοσφαιριστή της (λίγες αγωνιστικές πριν από το τέλος) να είναι ντοπαρισμένος. Πιστεύει κανείς ότι, μετά από αυτό, θα μπορούσε ποτέ στη συνέχεια να επιβληθεί έστω και η στοιχειώδης πειθαρχία σε νόμους και κανόνες στο ελληνικό ποδόσφαιρο;

    Μόνη λύση, εδώ που φτάσαμε, είναι η ΠΛΗΡΗΣ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ των επίσημων αγώνων ποδοσφαίρου στην Ελλάδα, για 25 ΧΡΟΝΙΑ τουλάχιστον. Δηλαδή μέχρι να ξεπεταχτεί μια νέα γενιά φιλάθλων, απαλλαγμένων από προσλαμβάνουσες παραστάσεις χουλιγκανισμών. Ποιος πολιτικάντης της “δημοκρατίας” όμως θα είχε τα cojones να το κάνει;

  4. (Μια διόρθωση στο σημείο 5. Ήθελα να γράψω “Bradford 1985” και έκανα λάθος γράφοντας “1984”.)

  5. nefstathiadis says:

    Ξαναπερνώντας προχθές το βράδυ έξω από το Craven Cottage, το μάτι μου έπεσε σε μία μικρή πινακίδα δίπλα στην είσοδο μίας από τις κερκίδες…
    http://twitpic.com/1dsyse

    Σε αντίθεση με αυτό που ισχύει στην Αγγλία, στην Ελλάδα ισχύει ο νόμος της σφαλιάρας και του μπουκέτου. Ή μήπως υπερβάλω;

  6. Πολύ σωστά, κανένας πολιτικός δε θα έχει το θάρρος να κάνει κάτι τέτοιο, γιατί αυτό θα είχε άμεσο πολιτικό κόστος. Για να επωμιστεί το κόστος, κάθε άνθρωπος (και ιδιαίτερα ο πολιτικός) πρέπει να περιμένει κάποιο όφελος, ή έστω ένα χειρότερο κόστος.
    Από τη στιγμή όμως που το εκλογικό σώμα συνεχίζει να ψηφίζει τους ίδιους ανθρώπους και δεν ασκεί πιέσεις για αλλαγή, τότε ο πολιτικός δεν έχει κανένα λόγο να αλλάξει μια κατάσταση που βολεύει. Συνεπώς, δε θ’ αλλάξει τίποτα, εκτός κι αν εμείς οι ίδιοι πιέσουμε τα πράγματα (σύλλογοι, ομάδες πίεσης, περιφρούρησης, κτλ)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s