Archive for the ‘Διακoπές’ Category

Τέλος για φέτος και επίσημα οι διακοπές. Εχθές γυρίσαμε όλοι μαζί και πλέον μπαίνουμε σε ρυθμούς δουλειάς, σχολείων και συνηθισμένης καθημερινότητας και ρουτίνας.

Τι μου αφήνουν όμως αυτές οι διακοπές;; Πολλά και διάφορα συναισθήματα Αρνητικά αλλά και θετικά..

  • Μία σκωλικοειδήτιδα στον Γιάννη μαζί με όλη την ταλαιπωρία τόσο για αυτόν όσο και για τη Σοφία
  • Ένα διάστρεμα στη Σοφία
  • Ένα κόψιμο χεριού στον Θεοφάνη το οποίο επέφερε ράματα (και δράματα…)
  • διάφορες ψιλο (ή χοντρο) λοιμώξεις του αναπνευστικού, τόσο για εμένα όσο και για τους υπόλοιπους

Όπως βλέπετε είμασταν one -healthy- happy family!! Ωστόσο, εκτός από τα δυσάρεστα/αρνητικά και την ταλαιπωρία των ασθενειών, είχα και αρκετά θετικά να μένουν:

  • Αύγουστος χωρίς καθόλου αέρα και κρύο. Πραγματική απόλαυση!!
  • Ios by night για πρώτη φορά στα έξι χρόνια που είμαστε στο νησί. Είναι πολύ όμορφο να βλέπεις το ξημέρωμα μετά από ξενύχτι στο Click!!
  • Τα παιδιά ήταν σε πολύ μεγάλο βαθμό ανεξάρτηα στις κινήσεις τους και μας έδωσαν και εμάς την άνεση να είμαστε χαλαροί τα απογεύματα και να διαβάσουμε, και όχι να λυώνουμε στα παγκάκια και τα πεζούλια της πλατείας
  • H παρέα της Αλεξάνδρας, της Ιουλίας, της Μαίρης και της Εύης με τις οποίες περάσαμε πραγματικά υπέροχα όσες φορές βρεθήκαμε
  • Η μαγική παραλία του Καλάμου. Ότι καλύτερο έχει να επιδείξει το νησί. Σχεδόν ενάμισι χλμ παραλία και αν βρεθούν πάνω από 3 παρέες, τότε η παραλία θεωρείται πηγμένη…
  • Τα watersports στο Μυλοπότα

Τέλος για φέτος και until next year λοιπόν…

Advertisements

Ο κωδικός πτήσης ΟΑ270 αντιστοιχεί στη μεσημεριανή πτήση της ΟΑ από Heathrow προς Αθήνα. Είναι η πτήση που πήραμε για να επιστρέψουμε Αθήνα από τις Πασχαλινές μας διακοπές. Αν και ουκ ολίγες φορές έχω μιλήσει με κολακευτικά λόγια για τη νέα Ολυμπιακή, δεν μπορώ να πω οτι ισχύει το ίδιο και για την εν’ λόγω πτήση.

Δεν ξέρω αν αποτελεί πάγια τακτική της εταιρείας ή αν απλά “έτυχε”, ωστόσο σήμερα όλες οι οικογένειες με παιδάκια (όπου παιδί βάλτε οτιδήποτε <18 χρονών) κάθονταν στις πέντε τελευταίες σειρές καθισμάτων. Φυσικά μαζί με αυτές και εμείς. Και φυσικά μπορείτε να φανταστείτε για τι μαρτύριο μιλάμε όταν γύρω σου βρίσκονται γύρω στα δέκα παιδάκια, ηλικιών από έξι μηνών έως 8-10 ετών. Διαρκής φασαρία, σπρωξίματα, χαμός και σαματάς. Μοναδική εξαίρεση το σημείο όπου μοιράστηκε (ευτυχώς με προτεραιότητα στα παιδιά) το φαγητό και έτσι τα βλαστάρια σκάσανε και φάγανε τον πούστη με κινέζο που είχε ετοιμάσει η Cattering. Εξαίρεση το διπλανό βρέφος το οποίο λόγω ηλικίας περιορίστηκε στη σαλάτα, την οποία όμως η μαμά του την είχε απλώσει στο τραπεζάκι όπως απλώνουμε τον τραχανά στη σίτα…

Ενδιάμεσα –αλλά και μετά το φαγητό- να έχουμε παιδάκια με συμπτώματα συχνοουρίας να πηγαίνουν τρεις φορές στην τουαλέτα χωρίς να έχουν πιεί ούτε σταγόνα υγρού, ποδοπατώντας πάνω στα καθίσματα για να περάσουν, αδελφάκια να τσακώνονται για μία σελίδα λευκό χαρτί, γονείς να γίνονται δέντρα προκειμένου τα παιδάκια τους να σκαρφαλώσουν ή να σκύβουν στο πάτωμα για να μαζέψουν λαστιχάκια για τα μαλιά που έπεσαν, μωρά να ξεβρακώνονται καθ’ οδόν για την τουαλέτα, Ελληνάρες να στέκνοται όρθιοι πιάνοντας κουβέντα με τον μπατζανάκη/κολλητό συνταξιδιώτη από το Γκίνης Τουρς και μπλοκάροντας το διάδρομο, και διάφορα άλλα ευτράπελα και κωμικοτραγικά. Και μέσα σ’όλα αυτά, και όλο το υπόλοιπο αεροσκάφος που επισκέπτονταν τις τουαλέτες για την ανάγκη του, δημιουργώντας μποτιλιάρισμα και κομφούζιο. Αποκορύφωμα, όταν ήρθε για να στραγγίξει Βρεττανός “παλαιστής σούμο” ο οποίος φόραγε βερμούδα και πέδιλο και βρώμαγε λες και μόλις είχε μόλις ταϊσει ζώα στο ζωολογικό κήπο. Εκεί πραγματικά τα είδα όλα!!

Έχοντας ταξιδέψει τρεις φορές με τη νέα Ολυμπιακή (συμπτωματικά και οι 3 για Λονδίνο), έχω παρατηρήσει οτι η διανομή φαγητού και ποτού γίνεται ανάποδα. Δηλαδή, ενώ πχ η διανομή φαγητού ξεκινάει από πίσω προς τα μπρος, η διανομή ποτού ξεκινάει από μπρος προς τα πίσω. Το αποτέλεσμα φυσικά φαντάζεστε ποιό είναι. Οτι αυτοί που ξεκινάνε να τρώνε, τελειώνουν και δεν έχουν μία σταγόνα νερό να πιούν. Να μη μιλήσω για πολυτέλειες όπως coca cola ή αλκοόλ. Και όταν η πτήση έχει και αρκετό κόσμο (και μάλιστα με ιδιαιτερότητες) όπως σήμερα, τότε η αναμονή μπορεί να φτάσει τα 40 λεπτά…

Εφιάλτης η επιστροφή με την Ολυμπιακή σήμερα. Και βέβαια για να πω και του στραβού το δίκαιο, το προσωπικό ήταν φιλότιμο και χαμογελαστό και πάντα προσπαθούσε να βρίσκει λύσεις όποτε του ζητήτω. Ωστόσο δεν μπορώ να καταλάβω ποιός και με ποιά λογική μάζεψε όλες τις οικογένειες πίσω αλλά κυρίως γιατί έπρεπε να περιμένουμε 40’ για ένα ποτήρι νερό…

Η ουσία είναι οτι περάσαμε ένα υπέροχο Πάσχα και απλά η επιστροφή μας ταλαιπώρησε και μας χάλασε τη διάθεση. Αλλά πάντα έτσι δεν είναι με τις επιστροφές; Πάντα δεν μας χαλάνε; Αν γυρνάγαμε από Βυτίνα δεν θα υπήρχαν λόγοι στο δρόμο για να μας χαλάσουν;;; 

stavrolexo

ΚΟΤΟΠ_ _ _ _ ΜΠΑΜΙΕ_

ΜΟΣΧ_ _ _ ΣΤΙΦΑΔ_

ΛΑΧΑΝΟΝΤΟΛΜ_ _ _ _

Και όλα τα υπόλοιπα που ακολουθούν στη λίστα. Όλα αυτά δε, ΜΑΓΙΡΕΦΤΑ όπως προαναγγέλει η χειρόγραφη πινακίδα σε παραλιακό ταβερνάκι στην Ίο.

Είναι δυνατόν; Ένα νησί το οποίο περιμένει τον τουρισμό για να ζήσει, να μην φροντίζει για κάποιες καλαίσθητες και σωστές πινακίδες στα μαγαζιά προκειμένου να προσελκύσουν τους τουρίστες-πελάτες; Τι να πω…OK, στο νησί έρχονται κυρίως φθηνοτουρίστες της χωριάτικης και της μπύρας, αλλά νομίζω οτι οι σωστές και καλαίσθητες επιγραγραφές θα έπρεπε να υπάρχουν σε κάθε περίπτωση.

milos1

Ο φίλος μου ο Στράτος αποφάσισε να πάει διακοπές στη Μήλο. Μέσω ταξιδιωτικού πρακτορείου έκλεισε δωμάτιο στην Απολλώνια, ωστόσο μόλις έφτασε στο νησί τον περίμενε το πρώτο κρύο ντους. Δεν υπήρχε δωμάτιο!!! Οι ιδιοκτήτες του ξενοδοχείου παρέβλεψαν την κράτηση του πρακτορείου και έδωσαν το δωμάτιο σε άλλον πελάτη ο οποίος έφτανε μία μέρα νωρίτερα, φροντίζοντας να μη χάσουν το κελεπούρι και μείνουν ένα βράδυ χωρίς πελάτη.

Έτσι ο Στράτος μεσ’ τον πανικό του Αυγούστου αναγκάστηκε να μείνει όπου βρήκε και όχι εκεί που ήθελε. Το κατάλυμα λοιπόν που βρήκε ονομαζόταν Πορτιανή, ήταν στον Αδάμαντα και -ο ψαράς ρουμ-του-λετάς δεν τον ενημέρωσε προκαταβολικά- πάνω από μία καφετέρια (με οτι αυτό συνεπάγεται από πλευράς φασαρίας, βαβούρας κλπ). Και εκεί άρχισε το μαρτύριο της διαμονής για το φίλο.

Σκουριασμένα υδραυλικά στο μπάνιο και εσάνς μούχλας και πρασινίλας στη λαβή του ντους. Ψυγείο άδειο. Κλιματισμός προηγούμενων δεκαετιών. Φυσικά ούτε λόγος για internet ή τηλέφωνο στο δωμάτιο, παρ’ όλη την ένδειξη για κόστος τηλεφωνικών μονάδων στη σχετική ταμπέλα πίσω απ’ την πόρτα. Όσο για τη reception; Για να τη βρει κανείς, έπρεπε να καλέσει την ιδιοκτήτρια στο κινητό της!! Και βέβαια, δεν προβλέπεται και χώρος στάθμευσης για αμάξια ή δίτροχα. Και όλα αυτά προς 150 ευρώ το βράδυ, και έξτρα 10 ευρώ το υπέροχο πρωϊνό!! Αν αυτό δεν είναι εκμετάλευση, τότε τι είναι;;

Εικόνα ντροπής και συνθήκες αθλιότητας, αν αναλογιστεί κανείς οτι κόστισαν 150 ευρώ το βράδυ. Και ύστερα λέμε οτι η Ελλάδα ζει από τον τουρισμό. Μπορεί να ζει για το σήμερα, το εφήμερο και την αρπαχτή του Αυγούστου αλλά δεν κοιτάει το αύριο. Και δυστυχώς περιπτώσεις σαν την Πορτιανή υπάρχουν πάρα πολλές σε πολλά σημεία της χώρας. Απλά να βάλουμε μέσα τον τουρίστα και να του πάρουμε τα φράγκα και μετά πλήρης αδιαφορία. Ξεχνώντας φυσικά οτι ένας ευχαριστημένος τουρίστας αποτελεί την καλύτερη διαφήμιση προς τους φίλους του αλλά και προς άλλους πιθανούς πελάτες για φέτους ή του χρόνου.

Για όσους έχουν ανάλογες τραυματικές εμπειρίες από διακοπές και θέλουν να τις μοιραστούν, υπάρχει και το σχετικό γκρουπ “βραβεία Σκουριασμένη Βρυσούλα” στο facebook. Για να καταγγείλετε, να κράξετε, να προειδοποιήσετε…

υ.γ. το ΙΝστιτούτο ΚΑταναλωτών τι έχει να πει για το συγκεκριμένο “κατάλυμα” αλλά και άλλα αντίστοιχα; Πως κρίνει τις τιμές σε σχέση με τις παρεχόμενες υπηρεσίες; Γιατί το θέμα δεν είναι να κράζουμε μόνο τις ναυτιλιακές όταν αυξάνουν τις τιμές. Πρέπει να τα λέμε όλα…

Όχι οτι δεν το ήξερα, αλλά σήμερα διαπίστωσα τι κοροϊδία και τι αισχροκέρδια επικρατεί στα καράβια με τις τιμές των προϊόντων τα οποία πωλούνται προς κατανάλωση. Πιο συγκεκριμένα στο Highspeed 3 (Σαντορίνη/Ίος το δρομολόγιο), ως δια μαγείας τα διατιμημένα σάντουιτς ζαμπόν-τυρί (1.5 ευρώ) είχαν τελειώσει απ’ τις 9.45. Αντ’ αυτών ο υπάλληλος μου είπε οτι είχε αντίστοιχα σάντουιτς με γαλοπούλα!! ΟΚ λέω, φέρτο…

Ωστόσο εκεί ήρθε το σοκ αφού από το 1.5 ευρώ του διατιμημένου τοστ, το κόστος απογειώθηκε στα 4!! 2.5 ευρώ παραπάνω για μία φετούλα γαλοπούλα αντί για ζαμπόν. Και άλλα 4 για ένα φρέντο καπουτσίνο ο οποίος σε ποσότητα ήταν μισός από αυτόν που με 3.30 αγοράζει κανείς από τα Starbucks της γειτονιάς του!! Η απόλυτη ληστεία…

Όταν κάποιος πάει διακοπές, το πρώτο που θέλει και επιδιώκει είναι ηρεμία και ξεκούραση. Μπορεί να μην μπορούμε να έχουμε πάντα ησυχία από διερχόμενα οχήματα ή περαστικούς έξω από το ξενοδοχείο. Ωστόσο θεωρώ υποχρέωση του ξενοδοχείου να ρυθμίζει τις διάφορες εσωτερικές του υπηρεσίες και τη λειτουργία του με τέτοιο τρόπο ώστε οι ένοικοι να απολαμβάνουν πραγματικά το προϊόν το οποίο πληρώνουν και να μην ταλαιπωρούνται.

Σε αυτά τα πλαίσια θα πρέπει λόγου χάρην η καθαριότητα δωματίων να μην ξεκινάει στις 8.30 το πρωί αλλά αργότερα, αφού έτσι ή αλλοιώς το δωμάτιο θα δωθεί στον ερχόμενο πελάτη τουλάχιστον στις 12, ίσως και στη 1. Ούτε φυσικά θα πρέπει οι καθαρίστριες να φωνάζουν η μία στην άλλη λες και μιλάνε υπεραστικό, ούτε να πετάνε τα όποια άδεια μπουκάλια μέσα στις σακούλες λες και παίζουν μπάσκετ και κάνοντας φασαρία. Στο δίπλα δωμάτιο κάποιος δύσμοιρος πελάτης θέλει να κοιμηθεί. Και δεν χρωστάει τίποτα να ξυπνάει απ’ τα άγρια χαράματα επειδή δίπλα “καθαρίζουν” το δωμάτιο.

Και βέβαια, απαντήσεις του στυλ “πρέπει να προλάβουν να καθαρίσουν πολλά δωμάτια” ουδόλως με ενδιαφέρουν. Αν πρέπει να καθαρίσουν πολλά και δεν προλαβαίνουν, να προσλάβετε κι άλλες κύριε ξενοδόχε. Σεβαστείτε τον πελάτη σας που σας δίνει τα ωραία του λεφτάκια και τον οποίο -υποθέτω πως- θέλετε ευχαριστημένο ώστε και να ξανάρθει αλλά να σας συστίσει σε φίλους και γνωστούς…

υ.γ.1 Μπορεί βέβαια να τύχει να έχουμε δίπλα μας πελάτη που γουστάρει να περπατάει με τα τσόκαρα στο πλακάκι στις 3.30 το μεσημέρι ή να αφήνει τα παιδάκια του να παίζουν πινγκ πονγκ στον τοίχο του δωματίου. Εδώ απλά πρόκειται περί ενός αγενούς γύφτου, στον οποίο καμία σύσταση δεν πρόκειται να φέρει αποτέλεσμα.

υ.γ.2 Όλα τα παραπάνω μου έχουν συμβεί ως εμπειρίες σε διάφορα ξενοδοχεία ανά την Ελλάδα, ωστόσο αφορμή για το κείμενο πήρα από την επειρία που αποκόμισα από ξενοδοχείο στη Μύκονο, μέλος μεγάλης Ελληνικής αλυσίδας. Και ενοείται οτι το παράπονο στη ρεσεψιόν είχε μεν αποτέλεσμα (σταμάτησαν το πρωϊνό μπάσκετ) αλλά την επόμενη μέρα, ξανά τα ίδια…

υ.γ.3 Στα πλαίσια του “σέρβις” που παρέχεται από το παραπάνω ξενοδοχείο, καλό είναι να ανανεώνουμε το μίνι μπαρ του δωματίου. Τουλάχιστον το νερό…

Το περιστατικό στο οποίο θα αναφερθώ δεν το έχω δει με τα ίδια μου τα μάτια, μου το μετέφερε ωστόσο φίλη συνάδελφος της οποίας εμπιστεύομαιαπόλυτα τα λεγόμενα, αφού παραθερίζει χρόνια στην Ίο και ΕΧΕΙ άποψη.

Μου είπε λοιπόν οτι σε συγκεκριμένα σημεία της παραλίας του Μυλοπότα στην Ίο, δεν μποούσες να κάτσεις στις δύο πρώτες σειρές από τις ξαπλώστρες ΑΝ ΔΕΝ είχες κάνει από πριν κράτηση στο παρακείμενο beach bar. Οι ξαπλώστρες -λέει- ήταν κλειστές ενώ είχαν επάνω και πλαστικοποιημένο καρτελάκι “reserved”. Ένα θέαμα που αν μη τι άλλο ξενίζει όσους ξέρουν την Ίο, το Μυλοπότα και τον κόσμο που -μέχρι πέρυσι τουλάχιστον- σύχναζε εκεί. Ωστόσο, τώρα που το σκέφτομαι λίγο πιο ψύχραιμα, βλέπω οτι ήταν αναπόφευκτο αυτό που έγινε στην παραλία. Στο νησί τις τρεις εβδομάδες του Αυγούστου μέτρησα τουλάχιστον τρία διαφορετικά Cayenne, δύο Hummer και τόσα πολλά Grand Cherokee που έχασα το λογαριασμό.

Όλοι αυτοί οι “Έλληνες” προφανώς μαθημένοι από το Μόντε Κάρλο, το Κάπρι και τη Μύκονο, δεν μπορούν να ακουμπήσουν το βελούδινο κωλαράκι τους στην τρίτη σειρά αφού αυτή είναι πιο κοντά στην λεωφόρο Μυλοπότα-Μαγγαναρίου και ενοχλεί το καυσαέριο. Επιπλέον δε, πρέπει να χαζεύουν το ακοτέ Φιλιπίνο που τρέχει να νταντεύει τα μούλικά τους, την ώρα που αυτοί διαβάζουν τα έντυπα του Κωστόπουλου και αθλητικές εφημερίδες. Και προφανώς οι ίδιοι θα έχουν κάνει reserve και φαγητό στο Δράκο (αστακουδιές, ψαρούκλες κλπ) γιατί δεν μπορούν να πάνε χωρίς να ξέρουν από πριν τι θα φάνε.

Μύκονος καταντά σιγά σιγά η Ιος; Δεν ξέρω, θα δείξει στο μέλλον. Αν δω τον Δράκο να σερβίρει σούσι Χταπόδι ως άλλος Nobu ή τον Lord Byron να μετατρέπεται σε Katrine’s, τότε θα τ αέχω δει όλα. Ωστόσο ο Μυλοπότας αρχίζει να λειτουργεί σε λογική Ψαρούς. Φέτος το reserve στις ξαπλώστρες, του χρόνου delivery σε freddo και ροφήματα και του παραχρόνου και φρέσκες πετσετούλες…