Archive for the ‘Καλλιτεχνικά’ Category

Το διάστημα 19-22 Μαϊου βρέθηκα στο Λονδίνο. Κύριος λόγος του ταξιδιού ήταν η παρακολούθηση της όπερας Werther του Jules Massenet στο Royal Opera House στο Covent Garden. Την παράσταση την είχα εντοπίσει από τα Χριστούγεννα και φρόντισα να κλείσω εγκαίρως όταν άνοιξε το priority booking για τους “Φίλους του ROH”. Το ρόλο του Werther ερμήνευε ο σπουδαίος Μεξικάνος τενόρος Rolando Villazon, γεγονός που έκανε μία μάλλον λιγότερο γνωστή όπερα (σε σχέση με αυτές του Ιταλικού μελωδράματος), να είναι αντικείμενο συζήτησης και ιδιαίτερα θετικών κριτικών στις σχετικές στήλες των ΜΜΕ της χώρας…

Η παράσταση ήταν πραγματικά εντυπωσιακή από κάθε άποψη. Η παρουσία και η ερμηνεία της ορχήστρας (υπό τη διεύθυνση του σπουδαίου αρχιμουσικού Antonio Papanno) ήταν πραγματικά μοναδική. Αλλωστε από μία τέτοια ορχήστρα δεν περιμένεις τίποτε λιγότερο από το τέλειο! Αυτό που πραγματικά με εντυπωσίασε ήταν το σκηνικό της παράστασης. Αν και σχετικά λιτό, είχε δουλευτεί εξαιρετικά στον τομέα της προοπτικής και του “βάθους” με αποτέλεσμα μία εξαιρετική σχεδόν τρισδιάστατη παρουσία σε όλες τις πράξεις. Ακόμα και στην 4η πράξη που εξελίσεται σε ένα λιτό δωμάτιο (όπου ο Werther  μόλις έχει τραβήξει τη σκανδάλη και αργοσβήνει κλαίγοντας στην αγκαλιά του ανεκπλήρωτού του έρωτα), παρουσιάζεται με έναν τόσο εντυπωσιακό τρόπο (το δωμάτιο εμφανίζεται ως μικρογραφία στο το βάθος της σκηνής και έρχεται προς τα εμπρός με αργή κίνηση) που κάνει την όλη σκηνική εμπειρία πραγματικά μοναδική για το χώρο της όπερας. Μοναδική σκηνική παραφωνία το κίτρινο (και όχι άσπρο) χιόνι που έπεφτε στην 4η πράξη, αλλά…χαλάλι τους…

Για το τέλος άφησα τις ερμηνείες των τραγουδιστών. Οι δύο σοπράνο (Sophie Koch & Eri Nakamura) που ερμήνευσαν τους ρόλους της Charlotte και της Sophie ήταν πραγματικά πολύ καλές. Χωρίς να εντυπωσιάσουν μεν με τη σκηνική τους παρουσία, ωστόσο ως φωνές και οι δύο έδωσαν πολύ πολύ καλά δείγματα γραφής. Ειδικά η Sophie Koch που λόγω ρόλου ήταν πιο πολύ ώρα στη σκηνή και με πιο έντονη παρουσία, θα τολμούσα να πω οτι ήταν εξαιρετική. Αρκεί κατά στιγμές να έβγαζε λίγο περισσότερο πάθος με τη σκηνική της παρουσία. Όσο για τον Rolando Villazon, οτι και να πω είναι πραγματικά πολύ λίγο. Η εμπειρία που είχα από τον συγκεκριμένο τενόρο ήταν κυρίως η παράσταση της Traviata με την Anna Netrebko του 2005, από την οποία είχα μείνει με ανοιχτό το στόμα. Και προχθές ο Villazon ως Werther απέδειξε πως δικαίως συγκαταλέγεται στους κορυφαίους εν ζωή τενόρους. Όχι μόνο για τις απόλυτες φωνητικές του ικανότητες αλλά και για την εξαιρετική του σκηνική παρουσία. Έβγαινε στη σκηνή και έβλεπες το πάθος να ξεχυλίζει από μέσα του. Ζούσε για το ρόλο και δεν διεκπεραίωνε απλά. Όταν μάλιστα ερμήνευσε το Pourquoi me reveiller στην 3η πράξη, εκεί πραγματικά δάκρυσα. Μία ερμηνεία συγκλονιστική και συγκρινόμενη μόνο με αντίστοιχες του μεγάλου Παβαρότι…

Δικαίως λοιπόν η αποθέωση και το ιδιαίτερα ζεστό χειροκρότημα μετά και την τελευταία πτώση της κουρτίνας γύρω στις 10.10μμ, όπως αυτή αποτυπώνεται στο βίντεο που επισυνάπτω. Προσέξτε δε πόσο “έντονα” και όχι συμβατικά ζει όλη την αποθέωση επί σκηνής ο Μεξικάνος…

Advertisements

Η χθεσινή βραδυά περιελάμβανε την παράσταση της Συμφωνικής Ορχήστρας του Λονδίνου με σολίστ την Helene Grimaud στο Μέγαρο Μουσικής. Το πρόγραμμα της εκδήλωσης περιελάμβανε έργα Richard Strauss και Schumman, έργα που δεν τα ήξερα ιδιαιτέρως, ωστόσο ουδόλως αποτέλεσε πρόβλημα αυτό. Άλλωστε ο συνδυασμός της εξαιρετικής LSO (με μαέστρο τον ταλαντούχο Daniel Harding) και της πραγματικά εκπληκτικής Helene Grimaud (στο κονσέρτο για πιάνο του Σούμαν) ήταν εγγύηση, ασχέτως ρεπερτορίου που θα ερμήνευαν.

Και μπορεί μεν την LSO να την είχα ξαναδεί στο παρελθόν (στον ίδιο χώρο), την Helene Grimaud όμως πρώτη φορά είχα την τύχη να την ακούσω ζωντανά. Ναι μεν η νεαρή Γαλλίδα είχε περάσει από το Μέγαρο πριν περίπου δύο χρόνια αλλά τότε δεν είχα καν προσέξει το πρόγραμμα. Φέτος ωστόσο μόλις είδα το πρόγραμμα του Μεγάρου να ανακοινώνεται, σημείωσα την ημερομηνία και έσπευσα να κλείσω εισιτήρια. Και ευτυχώς που το έπραξα εγκαίρως αφού η βραδυά εχθές ήταν σχεδόν sold out, με ελάχιστα απούλητα εισιτήρια, τα περισσότερα σε πλαϊνά θεωρεία…

Στη δισκοθήκη μου έχω αρκετά CD με πιανιστικές ερμηνείες της Helene Grimaud και οφείλω να ομολογήσω πως πάντα την είχα πολύ ψηλά σε εκτίμηση. Ωστόσο η χθεσινή της ερμηνεία την τοποθέτησε ακόμα πιο ψηλά στην εκτίμησή μου ως καλλιτέχνη. Πραγματικά απολαυστική, ζούσε την κάθε στιγμή του έργου σαν να ήταν μοναδική. Όπως πολύ εύστοχα είπε η Σοφία, “Η Helene Grimaud δεν ερμηνεύει αλλά κάνει έρωτα με τις νότες…”. Κρίμα που στο διήμερο της LSO στην Αθήνα δεν υπάρχει και δεύτερη μέρα με σολίστ τη Γαλλίδα βιρτουόζα, πραγματικά κρίμα…

[υ.γ.1]Ενοείται πως το Μέγαρο είχε δεκάδες Ελληνάρες από αυτούς που βήχουν όταν η ορχήστρα είναι στα χαμηλά, ή όταν ήταν μόνο του το πιάνο. Καμία παιδεία, κανένας σεβασμός προς τους γύρω…
[υ.γ.2] το κλου της υπέροχης βραδυάς ήταν όταν στο εστιατόριο Fuga του Μεγάρου, έφτασα να κάθομαι πλάτη με πλάτη με την Helene Grimaud η οποία βρίσκονταν στο ακριβώς δίπλα τραπέζι…
[υ.γ.3] το απόσπασμα που παραθέτω είναι από το κονσέρτο για πιάνο και ορχήστρα του Σούμαν. Με ορχήστρα τη Staatskapelle Dresden και την Helene Grimaud στο πιάνο…

Στο πλαίσιο των Χριστουγεννιάτικων μας διακοπών στο Λονδίνο, αποφασίσαμε να δούμε και δύο μιούζικαλ με τα παιδιά. Το μεν πρώτο ήταν η μεταφορά της ταινίας Billy Elliot (ένα πραγματικό αριστούργημα με εξαιρετικές ερμηνείες και μουσική), το δε δεύτερο το Thriller Live. Και όσο το πρώτο μας εντυπωσίασε και εύκολα κατατάσεται στα καλύτερα που έχω δει ποτέ στο West End, άλλο τόσο το δεύτερο μας απογοήτευσε και εξ’ ίσου εύκολα παίρνει το Χρυσό Βατόμουρο για το χειρότερο θέαμα που έχω δει ποτέ μου στη Βρετανική πρωτεύουσα.

Το Thriller Live επιλέγη με βάση το concept του (Michael Jackson) και με δεδομένο οτι όλοι μας είμασταν τουλάχιστον αρκετά εξοικειωμένοι με τη μουσική και τα τραγούδια του. Οφείλω να ομολογήσω οτι δεν το έψαξα περισσότερο και απλά περίμενα να δω κάποιο μιούζικαλ με θέμα τη ζωή του, πλαισιωμένο φυσικά από τραγούδια του. Προς μεγάλη μας -δική μου και της Σοφίας- απογοήτευση όμως, το θέαμα δεν είχε καμία σχέση με αυτό που φανταζόμουν. Ήταν ένα δίωρο συννεχόμενων ερμηνειών επιτυχιών του MJ και των J5 από ένα καστ τραγουδιστών το οποίο απαρτιζόταν από:

  • Έναν κοιλαρά
  • Έναν Ινδό με μαλί ως τους ώμους
  • Μία τσουπωτή τραγουδίστρια με σχετικά πλούσια σωματικά και φωνητικά προσόντα

Το μόνο κοινό στοιχείο που συνέδεε τους τρεις αυτούς (και μερικούς ακόμα) με τον μακαρίτη ήταν κάποια κοστούμια, κάποιες κινήσεις επί σκηνής (moonwalk κλπ) και μία συνολικά αποτυχημένη προσπάθεια να μιμηθούν τη φωνή και τις κραυγές του. Κελ καταστρόφ για τα περισσότερα (αν όχι για όλα) τα τραγούδια του και πως αυτά παρουσιάστηκαν. Από τις παράφωνες ερμηνείες των παιδικών τραγουδιών του MJ, μέχρι το άτονο και άνευρο Dirty Diana, το απαράδεκτο Beat it (ακόμα και ο Weird Al Yankovic με την παρωδία του Eat it καλύτερα το είχε τραγουδήσει) και το απλά κακό I just can’t stop loving you.

Αν και ποτέ δεν ήμουν φανατικός του MJ, ειλικρινά δεν περίμενα να δω ένα τόσο κακά στημένο και παρουσιασμένο θέαμα. Όχι μόνο γιατί οι περισσότερες ερμηνείες ήταν στην καλύτερη μέτριες αλλά γιατί δεν θα περίμενα πχ ένα τέτοιο είδωλο να εναλλάσεται στη σκηνή από το πρόσωπο του Ινδού σε αυτό του κοιλαρά και μετά στης κοπέλας, αναλόγως με τα πρίμα του εκάστοτε τραγουδιού και το πως έχουν μοιραστεί ρόλοι και παρτιτούρες. Λες και έβλεπα κάποιους παντελώς άγνωστούς “καλλιτέχνες” από αυτούς που κατακλύζουν τα σκυλάδικα της Αθήνας και ερμηνεύουν γνωστές επιτυχίες μεγάλων ονομάτων ως warm up στο πρόγραμμα. Με ξένισε και με χάλασε αφάνταστα που ξαφνικά αντί να δω κάποιον ηθοποιό που εμφανισιακά ή/και στυλιστικά να μοιάζει στον MJ, αποδείχθηκε οτι ήταν Ινδός με μακρύ μαλί ή λίγο αργότερα φόραγε περούκα 70s τύπου Shaft & Studio 54 η οποία δεν είχε δέσει καλά στο κεφάλι και παραλίγο να πέσει!!!

Βέβαια -για να πω και 1-2 θετικές κουβέντες- διέκρινα και κάποια καλά στοιχεία

  • Την πολύ καλή φωνητικά τραγουδίστρια η οποία πλαισίωνε τον κοιλαρά και τον Ινδό, και ειδικά την ερμηνεία της στο Blame it on the boogie
  • Τις αρκετά καλές χορογραφίες με πολλά στοιχεία χιπ χοπ, breakdance και φυσικά κινήσεις εμπνευσμένες από τον ίδιο τον MJ (αν και έχω την αμυδρά εντύπωση οτι κατά τη διάρκεια της χορογραφίας του Smooth Criminal, κάποιοι χορευτές φόραγαν παπούτσια με ροδάκια και όχι κανονικά)

Είναι νομίζω προφανές ποιά είναι η συνολική μου άποψη και γνώμη για το συγκεκριμένο θέαμα. Ακόμα και αν δηλώνετε φανατικοί του μακαρίτη, θα σας έλεγα να ΜΗΝ πάτε να το δείτε. Ειδικά αν δηλώνετε φανατικοί θα απογοητευθείτε. Προτιμήστε να κρατήσετε τα χρήματα των εισιτηρίων για κάποιο άλλο θέαμα (δόξα το Θεό στο Λονδίνο έχει πολλά και για όλα τα γούστα) παρά να πληρώσετε για να δείτε το Thriller Live.

Νάνα Μούσχουρη και Μάϊκλ Τζάκσον. Μοιάζουν σαν δύο σταγόνες νερό… Τόσο που θα μπορούσε κανείς να εικάσει οτι η Ελληνίδα τραγουδίστρια είχε συγγένεια με τον βασιλιά της ποπ!!!

Εχθές αποφασίσαμε να πάμε σινεμά όλη η οικογένεια μαζί και να δούμε το 2012. Την πολυαναμενόμενη ταινία καταστροφής του Ρόλαντ Έμεριχ με θέμα την καταστροφή της γης, η οποία βγήκε στις Ελληνικές και διεθνείς αίθουσες στις 13 Νοεμβρίου.

Έτυχε να διαβάσω κριτικές από διάφορους κριτικούς κινηματογράφου σχετικά με την ταινία και όλοι τους (μαζί και ο Π. Τιμογιαννάκης με τον οποίο συνήθως οι γνώμες και τα γούστα μας ταυτίζονται) μιλούσαν για μία μετριότητα, ένα -έως και- κακό έργο που κάπου-κάπως το έχουμε ξαναδεί. Μιλούσαν για ένα έργο κλασσική Αμερικανιά, με αφελές έως και ανύπαρκτο σενάριο που δεν είχε να προσφέρει τίποτα απολύτως στο θεατή.

Μα αυτές οι ταινίες όχι μόνο έχουν να προσφέρουν στον θεατή, αλλά έχουν να το προσφέρουν και με τρόπο που άλλες ταινίες δεν μπορούν. Ταινίες όπως το 2012 προσφέρουν αγωνία, προσφέρουν δράση και σασπένς. Προσφέρουν την αδρεναλίνη στα ύψη και την καρδιά να χτυπάει δυνατά. Προσφέρουν εκπληκτικά εφέ (οπτικά και ηχιτικά) και καταστάσεις που ενώ ξέρεις οτι δεν μπορούν να γίνουν ποτέ, ωστόσο τις απολαμβάνεις και τις ζεις λες και είσαι μέρος του παραμυθιού.

Ο Έμεριχ έχει μακρά παράδοση στις ταινίες καταστροφής και στις “αμερικανιές” (όπως αρέσκονται να αποκαλούν τέτοιες ταινίες οι κριτικοί κινηματογράφου). The Day After Tomorrow, Independence Day, Godzilla είναι ταινίες που φέρουν την υπογραφή του και με τις οποίες εγώ πέρασα εξαιρετικά. Ομοίως και εχθές με το 2012. Πέρασα θαυμάσια για 2 και πλέον ώρες και το καταδιασκέδασα. Ήξερα το στόρι και υποψιαζόμουν οτι η ταινία θα είναι γεμάτη από υπερβολές, δεν θα έχει σενάριο, δεν θα έχει ερμηνείες κλπ κλπ. Διόλου δεν με ενόχλησε όμως. Είδα εκπληκτικά εφέ τόσο στην εικόνα όσο και στον ήχο. Είδα τις περισσότερες καταστροφές αυτοκινήτων, αεροπλάνων και κτιρίων που έχουν περιληφθεί ποτέ σε ταινία. Είδα τη μεγαλύτερη έκρηξη ηφαιστείου και αεροπλάνα να απογειώνονται κινηγημένα από τόνους λάβας… Είδα μία ταινία με συνεχή δράση από σχεδόν το πρώτο και ως το τελευταίο λεπτό. Και ουδόλου με ενόχλησε οτι ο πρωταγωνιστής κολύμπησε για περίπου 5′ κάτω από το νερό χωρίς αέρα. Ή οτι ο συνπρωταγωνιστής ως δια μαγείας ήξερε να πετάει αεροπλάνο. Ή οτι ο πρόεδρος των ΗΠΑ (Ντάνι Γκλόβερ) πέθανε τελικά αφού του ήρθε ένα αεροπλανοφόρο στο κεφάλι!!!

Άλλωστε και οι προηγούμενες ταινίες καταστροφής του Έμεριχ γεμάτες υπερβολές ήταν, και όμως πολύ καλά περάσαμε. Ποιός θα ξεχάσει τους εξωγήινους που ξεφύτρωσαν στο LA και το γεγονός οτι ο πρόεδρος των ΗΠΑ ήξερε να πετάει μαχητικό αεροσκάφος; Ή οτι οι πυρηνικές δοκιμές των Γάλλων στον Ειρηνικό, μετέτρεψαν ένα Ιγκουάνα σε σαύρα μεγέθους δεινόσαυρου η οποία κατέστρεψε τη Νέα Υόρκη; Ποιός ασχολείται με σενάρια, και υπερβολές; Αντιθέτως, όσο πιο πολλές οι υπερβολές, τόσο πιο καλά και δυνατά και τα εφέ. Μήπως άλλωστε και το σενάριο του 2012 δεν πατάει εξ’΄αρχής σε μία…υπερβολή;

Να πάτε οπωσδήποτε να τη δείτε. Αν γουστάρετε ταινίες καταστροφής, μην την αφήσετε για dvd. Προτιμήστε μία καλή αίθουσα κινηματογράφου με DTS, πάρτε ποπ κορν και…καλή διασκέδαση!!

Jose Carreras

Εδώ και μέρες είχα διαβασει σε κάποια ιστοσελίδα για το επικείμενο ρεσιτάλ του Χοσέ Καρέρας στο Ηρώδειο στις 19 Σεπτεμβρίου. Ωστόσο σήμερα έπαθα ένα μικρό σοκ, αντικρύζοντας τον διάσημο Ισπανό τενόρο, αφίσα σε φανάρια στους δρόμους. Αφίσα η οποία διαφημίζει τη συγκεκριμένη συναυλία με τον καλλιτέχνη να κοιτάει -μάλλον μελαγχολικά- τα διερχόμενα αυτοκίνητα, τους οδηγούς τους και τους πεζούς.

Πραγματικά σφίχτηκε η καρδιά μου όταν αντίκρυσα το ιερό αυτό τέρας της όπερας, αφίσα όπως ο Σεφερλής με το θίασο του Δελφινάριου ή όπως το τσίρκο Μεντράνο. Καταλαβαίνω απόλυτα το λόγο για τον οποίο οι διοργανωτές αποφάσισαν να στολίσουν με “Καρέρας” τα φανάρια και τις κολώνες της ΔΕΗ. Το θέατρο πρέπει να είναι γεμάτο.

Ωστόσο -και παρ’ όλο το αντικείμενο της δουλειάς μου που είναι ο χώρος της επικοινωνίας και του μάρκετινγκ και το οποίο δικαιολογεί σε πολλές περιπτώσεις τέτοιες πρακτικές- δεν μπορώ να βλέπω τέτοιες κακόγουστες και αντιαισθητικές μορφές “διαφήμισης” για κάποιους καλλιτέχνες, όπως ο Καρέρας. Δεν τους ταιριάζει. Δεν μπορώ να διανοηθώ οτι ένας καλλιτέχνης που έχει μαγέψει τον πλανήτη με τη δύναμη της φωνής του και έχει ερμηνεύσει σε θέατρα όπως η Σκάλα στο Μιλάνο, η Μετροπόλιταν Όπερα της Νέας Υόρκης και το Κόβεν Γκάρντεν, θα κατέληγε κακόγουστη αφίσα σε φανάρια της Αθήνας λες και μιλάμε για το τυχαίο κωλάδικο στη Λιοσίων και τη Θηβών.

Κρίμα πραγματικά, για τον μεγάλο Καρέρας. Μπορεί να είναι στο τέλος της καριέρας του, μπορεί η φωνή του να έχει γεράσει -σύμφωνα με κάποιους- ή μπορεί να ήρθε απλά για τα “ένσημα” -σύμφωνα με κάποιους άλλους-. Σε κάθε περίπτωση όμως ο Ισπανός δεν είναι για τα φανάρια…

…Που λογοκρίθηκε για χάρη των ρασοφόρων της εκκλησίας. Γκρίνιαξε το παπαδαριό…σούζα ο πρωθυπουργός. Και με συνοπτικές διαδικασίες μάλιστα. Καλά έκανε ο Γαβράς και απέσυρε το όνομά του από το λογοκριμένο βίντεο του υπουργού Αντώνη και του πρωθυπουργού Κώστα. Και να πει κανείς οτι το βίντεο παρουσίαζε λάθη ή ανακρίβειες ή πράγματα που δεν έχουν αποδειχθεί… Την αλήθεια είπε ο Γαβράς. Την αποδεδειγμένη με ευρήματα/πειστήρια/τεκμήρια αλήθεια. Και αυτή η αλήθεια φιμώθηκε.

Και ύστερα λέμε ποιός κυβερνάει; Το κράτος ή ο κλήρος;