Archive for the ‘Μουσική’ Category

Το διάστημα 19-22 Μαϊου βρέθηκα στο Λονδίνο. Κύριος λόγος του ταξιδιού ήταν η παρακολούθηση της όπερας Werther του Jules Massenet στο Royal Opera House στο Covent Garden. Την παράσταση την είχα εντοπίσει από τα Χριστούγεννα και φρόντισα να κλείσω εγκαίρως όταν άνοιξε το priority booking για τους “Φίλους του ROH”. Το ρόλο του Werther ερμήνευε ο σπουδαίος Μεξικάνος τενόρος Rolando Villazon, γεγονός που έκανε μία μάλλον λιγότερο γνωστή όπερα (σε σχέση με αυτές του Ιταλικού μελωδράματος), να είναι αντικείμενο συζήτησης και ιδιαίτερα θετικών κριτικών στις σχετικές στήλες των ΜΜΕ της χώρας…

Η παράσταση ήταν πραγματικά εντυπωσιακή από κάθε άποψη. Η παρουσία και η ερμηνεία της ορχήστρας (υπό τη διεύθυνση του σπουδαίου αρχιμουσικού Antonio Papanno) ήταν πραγματικά μοναδική. Αλλωστε από μία τέτοια ορχήστρα δεν περιμένεις τίποτε λιγότερο από το τέλειο! Αυτό που πραγματικά με εντυπωσίασε ήταν το σκηνικό της παράστασης. Αν και σχετικά λιτό, είχε δουλευτεί εξαιρετικά στον τομέα της προοπτικής και του “βάθους” με αποτέλεσμα μία εξαιρετική σχεδόν τρισδιάστατη παρουσία σε όλες τις πράξεις. Ακόμα και στην 4η πράξη που εξελίσεται σε ένα λιτό δωμάτιο (όπου ο Werther  μόλις έχει τραβήξει τη σκανδάλη και αργοσβήνει κλαίγοντας στην αγκαλιά του ανεκπλήρωτού του έρωτα), παρουσιάζεται με έναν τόσο εντυπωσιακό τρόπο (το δωμάτιο εμφανίζεται ως μικρογραφία στο το βάθος της σκηνής και έρχεται προς τα εμπρός με αργή κίνηση) που κάνει την όλη σκηνική εμπειρία πραγματικά μοναδική για το χώρο της όπερας. Μοναδική σκηνική παραφωνία το κίτρινο (και όχι άσπρο) χιόνι που έπεφτε στην 4η πράξη, αλλά…χαλάλι τους…

Για το τέλος άφησα τις ερμηνείες των τραγουδιστών. Οι δύο σοπράνο (Sophie Koch & Eri Nakamura) που ερμήνευσαν τους ρόλους της Charlotte και της Sophie ήταν πραγματικά πολύ καλές. Χωρίς να εντυπωσιάσουν μεν με τη σκηνική τους παρουσία, ωστόσο ως φωνές και οι δύο έδωσαν πολύ πολύ καλά δείγματα γραφής. Ειδικά η Sophie Koch που λόγω ρόλου ήταν πιο πολύ ώρα στη σκηνή και με πιο έντονη παρουσία, θα τολμούσα να πω οτι ήταν εξαιρετική. Αρκεί κατά στιγμές να έβγαζε λίγο περισσότερο πάθος με τη σκηνική της παρουσία. Όσο για τον Rolando Villazon, οτι και να πω είναι πραγματικά πολύ λίγο. Η εμπειρία που είχα από τον συγκεκριμένο τενόρο ήταν κυρίως η παράσταση της Traviata με την Anna Netrebko του 2005, από την οποία είχα μείνει με ανοιχτό το στόμα. Και προχθές ο Villazon ως Werther απέδειξε πως δικαίως συγκαταλέγεται στους κορυφαίους εν ζωή τενόρους. Όχι μόνο για τις απόλυτες φωνητικές του ικανότητες αλλά και για την εξαιρετική του σκηνική παρουσία. Έβγαινε στη σκηνή και έβλεπες το πάθος να ξεχυλίζει από μέσα του. Ζούσε για το ρόλο και δεν διεκπεραίωνε απλά. Όταν μάλιστα ερμήνευσε το Pourquoi me reveiller στην 3η πράξη, εκεί πραγματικά δάκρυσα. Μία ερμηνεία συγκλονιστική και συγκρινόμενη μόνο με αντίστοιχες του μεγάλου Παβαρότι…

Δικαίως λοιπόν η αποθέωση και το ιδιαίτερα ζεστό χειροκρότημα μετά και την τελευταία πτώση της κουρτίνας γύρω στις 10.10μμ, όπως αυτή αποτυπώνεται στο βίντεο που επισυνάπτω. Προσέξτε δε πόσο “έντονα” και όχι συμβατικά ζει όλη την αποθέωση επί σκηνής ο Μεξικάνος…

Advertisements

Η χθεσινή βραδυά περιελάμβανε την παράσταση της Συμφωνικής Ορχήστρας του Λονδίνου με σολίστ την Helene Grimaud στο Μέγαρο Μουσικής. Το πρόγραμμα της εκδήλωσης περιελάμβανε έργα Richard Strauss και Schumman, έργα που δεν τα ήξερα ιδιαιτέρως, ωστόσο ουδόλως αποτέλεσε πρόβλημα αυτό. Άλλωστε ο συνδυασμός της εξαιρετικής LSO (με μαέστρο τον ταλαντούχο Daniel Harding) και της πραγματικά εκπληκτικής Helene Grimaud (στο κονσέρτο για πιάνο του Σούμαν) ήταν εγγύηση, ασχέτως ρεπερτορίου που θα ερμήνευαν.

Και μπορεί μεν την LSO να την είχα ξαναδεί στο παρελθόν (στον ίδιο χώρο), την Helene Grimaud όμως πρώτη φορά είχα την τύχη να την ακούσω ζωντανά. Ναι μεν η νεαρή Γαλλίδα είχε περάσει από το Μέγαρο πριν περίπου δύο χρόνια αλλά τότε δεν είχα καν προσέξει το πρόγραμμα. Φέτος ωστόσο μόλις είδα το πρόγραμμα του Μεγάρου να ανακοινώνεται, σημείωσα την ημερομηνία και έσπευσα να κλείσω εισιτήρια. Και ευτυχώς που το έπραξα εγκαίρως αφού η βραδυά εχθές ήταν σχεδόν sold out, με ελάχιστα απούλητα εισιτήρια, τα περισσότερα σε πλαϊνά θεωρεία…

Στη δισκοθήκη μου έχω αρκετά CD με πιανιστικές ερμηνείες της Helene Grimaud και οφείλω να ομολογήσω πως πάντα την είχα πολύ ψηλά σε εκτίμηση. Ωστόσο η χθεσινή της ερμηνεία την τοποθέτησε ακόμα πιο ψηλά στην εκτίμησή μου ως καλλιτέχνη. Πραγματικά απολαυστική, ζούσε την κάθε στιγμή του έργου σαν να ήταν μοναδική. Όπως πολύ εύστοχα είπε η Σοφία, “Η Helene Grimaud δεν ερμηνεύει αλλά κάνει έρωτα με τις νότες…”. Κρίμα που στο διήμερο της LSO στην Αθήνα δεν υπάρχει και δεύτερη μέρα με σολίστ τη Γαλλίδα βιρτουόζα, πραγματικά κρίμα…

[υ.γ.1]Ενοείται πως το Μέγαρο είχε δεκάδες Ελληνάρες από αυτούς που βήχουν όταν η ορχήστρα είναι στα χαμηλά, ή όταν ήταν μόνο του το πιάνο. Καμία παιδεία, κανένας σεβασμός προς τους γύρω…
[υ.γ.2] το κλου της υπέροχης βραδυάς ήταν όταν στο εστιατόριο Fuga του Μεγάρου, έφτασα να κάθομαι πλάτη με πλάτη με την Helene Grimaud η οποία βρίσκονταν στο ακριβώς δίπλα τραπέζι…
[υ.γ.3] το απόσπασμα που παραθέτω είναι από το κονσέρτο για πιάνο και ορχήστρα του Σούμαν. Με ορχήστρα τη Staatskapelle Dresden και την Helene Grimaud στο πιάνο…

Έχοντας δει δεκάδες μικρά και μεγάλα συγκροτήματα και καλλιτέχνες, οι U2 ήταν ίσως το μοναδικό μεγάλο συγκρότημα που δεν είχε τύχει ποτέ να δω live. Και καθώς τυχαίνει και είναι πολύ πολύ ψηλά στη λίστα των αγαπημένων μου, ε ήταν δεδομένο πως εχθές θα ήμουν στο ΟΑΚΑ…Εϊχα μάλιστα εξασφαλίσει εισιτήρια από την πρώτη μέρα κυκλοφορίας τους πέρυσι (και μάλιστα σε πολύ καλή θέση), οπότε δεν είχα να ανησυχίσω για το που θα κάτσουμε ή πόσο μακρυά θα είμαστε κλπ…

Η συναυλία των U2 ήταν στα πλαίσια της παγκόσμιας περιοδίας τους με τίτλο “the 360º tour” και ήταν πραγματικά η αποθέωση της ηχητικής, σκηνικής και οπτικής πανδαισίας και τελειότητας!! Μία στρογγυλή περιστρεφόμενη σκηνή (στημένη στο πέταλο προς την Κηφησίας) με ένα εντελός “διαστημικό σκηνικό που αποτελείτω από τέσσερα “πόδια” (ή τόξα θα μπορούσε κανείς να τα χαρακτηρίσει), τεράστιες οθόνες που προέβαλαν το σόου και φυσικά ηχεία και φωτιστικά εφέ…!!! Φυσικά ο Μπόνο (αλλά και οι υπόλοιποι) δεν ήταν στάσιμοι και σταθεροί σε ένα σημείο αλλά ανά πάσα στιγμή τους έβρισκές και κάπου αλλού να δίνουν το σόου τους. Η σκηνή όπως είπα ήταν περιστρεφόμενη, οπότε ενώ η συναυλία ξεκίνησε με πλάτη την Κηφησίας, μία ώρα μετά ο Λάρυ Μιούλεν κοίταγε προς τα εκεί!! Ενοείται επίσης πως ο ήχος ήταν απλά άψογος και σε καμία περίπτωση προβληματικός και “μπουκωμένος” όπως σε άλλες συναυλίες που έχει τύχει να παρακολουθήσω. Τέλος να πω οτι ο κόσμος ήταν απίστευτα πολύ αφού σε αντίθεση με άλλες συναυλίες μεγάλων καλλιτεχνών (πχ Madonna, George Michael, AC/DC), οι U2 αξιοποίησαν πρακτικώς όλο το ΟΑΚΑ, αφήνοντας χωρίς εισιτήρια μόνο το χώρο των κερκίδων που καλύπτονταν από το μεγάλο μπουθ της Blackberry στην άλλη άκρη του γηπέδου. Συνολικά εχθές πρέπει να υπήρχαν στο γήπεδο περίπου 80-85 χιλιάδες κόσμος!!

Επί της ουσίας τώρα, οι U2 βγήκαν στη σκηνή στις 21.45 (υπό τους ήχους του Space Oddity του David Bowie) και για δύο ώρες ερμήνευσαν τις περισσότερες απ’ τις κλασσικές επιτυχίες του παρελθόντος μαζί φυσικά με τα περισσότερα τραγούδια από το τρέχον άλμπουμ τους “No line on the horizon”. Με βάση τα δικά μου θέλω, δεν άκουσα το All I want is you και το Unforgettable fire, ωστόσο πραγματικά χάρηκα όταν ερμήνευσαν το Miss Sarajevo. Όταν μάλιστα ο Bono έριξε και μία “κορώνα” στα Ιταλικά (εκεί που στο παρελθόν έχει βοηθήσει ο αείμνηστος Luciano Pavarotti), εκεί πραγματικά ανατρίχιασα!! Άλλες πάντως σημαντικές ελείψεις από το ρεπερτόριο του παρελθόντος δεν σημείωσα…

Επαναφέροντας πάντως τη συναυλία σήμερα στο μυαλό μου, οφείλω να πω οτι ήταν μία απόλυτη εμπειρεία. Ένα πραγματικά απίστευτο θέαμα από το -δικαίως- το μεγαλύτερο ροκ γκρουπ του πλανήτη. Και παρόλο που οι U2 έχουν γεράσει ηλικιακά και ενδεχομένως η σωματική σπιρτάδα να έχει κάπως… πέσει (ο Μπόνο είναι ήδη πενηντάρης και σαφώς και δεν μπορεί να τρέχει στη σκηνή με την ίδια άνεση όπως έκανε πριν 10 χρόνια. Δείτε αυτή την εκτέλεση του Where the streets have no name δέκα χρόνια πριν και απλά συγκρίνετέ την με τη χθεσινή), και παρ’ όλο που ο Μπόνο προερχόταν από εγχείριση και ενδεχομένως να ήταν κάπως πιο…προσεκτικός στις κινήσεις του, εν’ τούτοις δηλώνω απλά…μαγεμένος από αυτό που είχα την τύχη να ζήσω εχθές το βράδυ. Ήταν απλά…Magnificent!!

βίντεο από τη συναυλία

Η είσοδος των U2 στη σκηνή

Pride (in the name of love)

Beautiful Day

Magnificent

I Still haven’t found what I’m looking for

Sunday bloody Sunday

Where the streets have no name

With or without you

mos1

Το τριήμερο 15-16-17 Μαϊου βρέθηκα στο Λονδίνο για δουλειές. Την Παρασκευή το βράδυ μετά το φαγητό αποφάσισα να βγώ έξω και να πάω σε ένα αγαπημένο κλαμπ, το Ministry Of Sound στο νότιο Λονδίνο (περιοχή Elephant & Castle). Το ΜοS θεωρείται ένα από τα σπουδαιότερα clubs τόσο του Λονδίνου όσο και του πλανήτη. Από τα ντεκ του έχουν παρελάσει μερικά από τα σπουδαιότερα ονόματα DJs και παραγωγών. Tony Humphries, Roger Sanchez, CJ Macintosh και Cliviles & Cole (λίγες εβδομάδες μάλιστα πριν ο Cole “φύγει” ξαφνικα από πνευμονικό οίδημα) είναι λίγα από τα ονόματα που έχουν παρελάσει από το 103 της οδού Gaunt. Ο χοντρούλης Tony Humphries μάλιστα έχει διατελέσει και resident DJ την περίοδο 1992-1993!! Αυτά για την ιστορία του κλαμπ.

Σε αντίθεση με τα καραγκιοζιλίκια στην Ελλάδα, στο Ministry everybody is welcome. Από τη στιγμή που έχεις εισιτήριο ή πληρώσεις στην πόρτα, η είσοδος επιτρέπεται στους πάντες. Η λογική του “δεν συνοδεύεσαι και άρα δεν μπαίνεις” δεν ισχύει επ’ ουδενί. Όπως φυσικά δεν ισχύει το οτι ο πορτιέρης σε κρίνει και αν του αρέσεις θα σε αφήσει να μπεις. Ή οτι αν τον ξέρεις ή αν του τα ακουμπήσεις πέρασες. Και πολύ απλά δεν ισχύει αφού δεν υπάρχουν πορτιέρηδες!! Υπάρχει μόνο προσωπικό ασφαλείας. Δίμετρες ντουλάπες που σε κοιτάνε και αμέσως παγώνεις αφού ξέρεις πως δεν σε παίρνει να πεις το παραμικρό. Από αυτούς που τους βλέπεις και λες οτι ο καλύτερος έχει σκοτώσει τη μάνα του. Επιφορτισμένοι με τη γενικότερη τήρηση της τάξης και το σωματικό έλεγχο όσων θέλουν να μπουν.

mos1

Ο χώρος μέσα είναι απλά εντυπωσιακός. Τέσσερα dance stages (Box, Bar, Loft, Baby Box) με διάφορους DJs να ξεσηκώνουν τον κόσμο. Η ένταση του ήχου στο ταβάνι, το μπάσο να βαράει στην καρδιά και τα φωτιστικά να κάνουν την ατμόσφαιρα άκρως εντυπωσιακή. Ενοείται φυσικά οτι οι τέσσερις χώροι είναι στημένοι με τέτοιο τρόπο ώστε και η πρόσβαση να είναι εύκολη αλλά και –το κυριότερο- η μουσικές να μην φεύγουν προς τα έξω ενοχλώντας όσους είναι στους δίπλα χώρους. Να πω επίσης πως σε αντίθεση με τα πρώτα χρόνια λειτουργίας του, το Ministry σερβίρει και αλκοόλ. Στο περίπου δίωρο που έμεινα εκεί, έμεινα κυρίως στο dance stage του bar ακούγοντας έναν εξαιρετικό DJ ονόματι Timo Garcia. Πραγματικά καταπληκτικός!! Αν και θα μπορούσα να μείνω αρκετά περισσότερο, γύρω στις 2.30 έφυγα, αφού το Σάββατο που ξημέρωνε είχε αρκετό τρέξιμο αλλά και θεάματα τα οποία δεν ήθελα να χάσω με τίποτα…

Η εμπειρία πάντως ήταν μοναδική…

Περισσότερες φωτογραφίες μπορείτε να δείτε εδώ.

Παραθέτω τέσσερα βίντεο από τη συναυλία των REΜ στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Οι λήψεις έγιναν με τη μικρούλα Canon Ixus, οπότε και η ποιότητα εικόνας και ήχου είναι ανάλογη. Ωστόσο αποτελούν μοναδική ευκαιρία για όσους δεν βρέθηκαν στο Καλλιμάρμαρο, να πάρουν μία πρέζα REM!

Drive

The one I love

Loosing my Religion

Man on the Moon

Ladies and gentlemen please welcome the R.E.M.

Κάπως έτσι, οι παρουσιαστές του MTV υποδέχτηκαν τους REM στη σκηνή και ενόπιον 65.000 παραληρούντων θεατών. Τους οποίους (ανάμεσά τους και εγώ) καθήλωσαν και μάγεψαν για σχεδόν 90 λεπτά με παλιά και νέα τους τραγούδια. O front man των REM, Michael Stipe (48 χρονών παρακαλώ) έδωσε ένα εκπληκτικό σόου μπροστά στο Αθηναϊκό κοινό. Ένα σόου που μπορεί να μην είχε φανταχτερά κοστούμια, έντονα φώτα και δεκάδες χορευτές (μόνος του ουσιαστικά κινήθηκε αφού τα υπόλοιπα μέλη είχαν καθαρά βοηθητική σκηνική παρουσία), είχε ωστόσο παλμό. Είχε ροκ ένταση και πάρα πολλές συγκινήσεις.

What’s the frequency Kenneth, Drive, The one I love, Imitation of life, Loosing my religion, It’s the end of the world as we know it και το εκπληκτικό, ασύληπτο, μοναδικό Man on the moon για κλείσιμο. Και ανάμεσα σε αυτά, και τραγούδια από τον τελευταίο τους δίσκο με τίτλο Accelerate όπως το Man-sized Wreath, το Hollow Man και αρκετά άλλα. Πραγματικά μία ΜΟ-ΝΑ-ΔΙ-ΚΗ εμπειρία για εμένα.

Έχω και έχω δει συναυλίες σε Ελλάδα και εξωτερικό. Ωστόσο οι REM ήταν κάτι υπεράνω περιγραφής. Μίλησαν στην καρδιά μου και πλέον συγκαταλέγονται στις τεράστιες συναυλιακές εμπειρίες που έχω ζήσει. Με διαφορά οτι καλύτερο έχει έρθει στην Ελλάδα στη ροκ μουσική σκηνή και σίγουρα μία από τις τρεις καλύτερες συναυλίες που έχω παρακολουθήσει EVER.

Το παρακάτω υλικό δεν διεκδικεί δάφνες ποιότητας αφού μαζί μου είχα τη μικρούλα Ixus.Ωστόσο μεταφέρει θαυμάσια το κλίμα που επικρατούσε κατά τη διάρκεια όλου του event. Εκτός των φωτογραφιών, υπάρχουν και βίντεο τα οποία θα παρουσιαστούν λίγο αργότερα.