Το διάστημα 19-22 Μαϊου βρέθηκα στο Λονδίνο. Κύριος λόγος του ταξιδιού ήταν η παρακολούθηση της όπερας Werther του Jules Massenet στο Royal Opera House στο Covent Garden. Την παράσταση την είχα εντοπίσει από τα Χριστούγεννα και φρόντισα να κλείσω εγκαίρως όταν άνοιξε το priority booking για τους “Φίλους του ROH”. Το ρόλο του Werther ερμήνευε ο σπουδαίος Μεξικάνος τενόρος Rolando Villazon, γεγονός που έκανε μία μάλλον λιγότερο γνωστή όπερα (σε σχέση με αυτές του Ιταλικού μελωδράματος), να είναι αντικείμενο συζήτησης και ιδιαίτερα θετικών κριτικών στις σχετικές στήλες των ΜΜΕ της χώρας…

Η παράσταση ήταν πραγματικά εντυπωσιακή από κάθε άποψη. Η παρουσία και η ερμηνεία της ορχήστρας (υπό τη διεύθυνση του σπουδαίου αρχιμουσικού Antonio Papanno) ήταν πραγματικά μοναδική. Αλλωστε από μία τέτοια ορχήστρα δεν περιμένεις τίποτε λιγότερο από το τέλειο! Αυτό που πραγματικά με εντυπωσίασε ήταν το σκηνικό της παράστασης. Αν και σχετικά λιτό, είχε δουλευτεί εξαιρετικά στον τομέα της προοπτικής και του “βάθους” με αποτέλεσμα μία εξαιρετική σχεδόν τρισδιάστατη παρουσία σε όλες τις πράξεις. Ακόμα και στην 4η πράξη που εξελίσεται σε ένα λιτό δωμάτιο (όπου ο Werther  μόλις έχει τραβήξει τη σκανδάλη και αργοσβήνει κλαίγοντας στην αγκαλιά του ανεκπλήρωτού του έρωτα), παρουσιάζεται με έναν τόσο εντυπωσιακό τρόπο (το δωμάτιο εμφανίζεται ως μικρογραφία στο το βάθος της σκηνής και έρχεται προς τα εμπρός με αργή κίνηση) που κάνει την όλη σκηνική εμπειρία πραγματικά μοναδική για το χώρο της όπερας. Μοναδική σκηνική παραφωνία το κίτρινο (και όχι άσπρο) χιόνι που έπεφτε στην 4η πράξη, αλλά…χαλάλι τους…

Για το τέλος άφησα τις ερμηνείες των τραγουδιστών. Οι δύο σοπράνο (Sophie Koch & Eri Nakamura) που ερμήνευσαν τους ρόλους της Charlotte και της Sophie ήταν πραγματικά πολύ καλές. Χωρίς να εντυπωσιάσουν μεν με τη σκηνική τους παρουσία, ωστόσο ως φωνές και οι δύο έδωσαν πολύ πολύ καλά δείγματα γραφής. Ειδικά η Sophie Koch που λόγω ρόλου ήταν πιο πολύ ώρα στη σκηνή και με πιο έντονη παρουσία, θα τολμούσα να πω οτι ήταν εξαιρετική. Αρκεί κατά στιγμές να έβγαζε λίγο περισσότερο πάθος με τη σκηνική της παρουσία. Όσο για τον Rolando Villazon, οτι και να πω είναι πραγματικά πολύ λίγο. Η εμπειρία που είχα από τον συγκεκριμένο τενόρο ήταν κυρίως η παράσταση της Traviata με την Anna Netrebko του 2005, από την οποία είχα μείνει με ανοιχτό το στόμα. Και προχθές ο Villazon ως Werther απέδειξε πως δικαίως συγκαταλέγεται στους κορυφαίους εν ζωή τενόρους. Όχι μόνο για τις απόλυτες φωνητικές του ικανότητες αλλά και για την εξαιρετική του σκηνική παρουσία. Έβγαινε στη σκηνή και έβλεπες το πάθος να ξεχυλίζει από μέσα του. Ζούσε για το ρόλο και δεν διεκπεραίωνε απλά. Όταν μάλιστα ερμήνευσε το Pourquoi me reveiller στην 3η πράξη, εκεί πραγματικά δάκρυσα. Μία ερμηνεία συγκλονιστική και συγκρινόμενη μόνο με αντίστοιχες του μεγάλου Παβαρότι…

Δικαίως λοιπόν η αποθέωση και το ιδιαίτερα ζεστό χειροκρότημα μετά και την τελευταία πτώση της κουρτίνας γύρω στις 10.10μμ, όπως αυτή αποτυπώνεται στο βίντεο που επισυνάπτω. Προσέξτε δε πόσο “έντονα” και όχι συμβατικά ζει όλη την αποθέωση επί σκηνής ο Μεξικάνος…

Advertisements

Έχοντας μόλις γυρίσει από το ταξίδι του Πάσχα στο Λονδίνο, καταγράφω μερικές σκόρπιες σκέψεις/απορίες και διαπιστώσεις ταξιδιωτικού -κυρίως- περιεχομένου. Η παράθεση είναι με τυχαία σειρά, έτσι όπως μου έρχονται:

  • Τα αγγλικά των πιλότων της Aegean Airlines είναι επιεικώς απαράδεκτα. Ποτέ μα ποτέ δεν καταλαβαίνεις τι λένε!!!
  • Γιατί στις πτήσεις της Aegean δεν χειροκροτούν οι επιβάτες σε αντίθεση με αυτές της Ολυμπιακής που υπάρχει πάντα η σχετική αποθέωση του πιλότου, ακόμα και αν πρόκειται για την 30λεπτη πτήση της Μυκόνου;
  • Γιατί πρέπει το φαγητό του αεροπλάνου να συμβαδίζει με τα εκάστοτε θρησκευτικά ή άλλα έθιμα; Γιατί δηλαδή πρέπει να σερβίρονται υποχρεωτικά νηστίσιμα και να μην δίνεται η επιλογή στον επιβάτη να επιλέξει;
  • Με 27β θερμοκρασία (όπως τις περισσότερες των ημερών της Μ. Εβδομάδας), το Λονδίνο δεν ενδείκνυται για ζεστά ρούχα. Πόσο μάλλον για μπότες UGG (η εικονιζόμενη σταρ της 2ης φωτογραφίας είναι Ελληνίδα που νομίζει οτι  βρίσκεται κάπου ανάμεσα σε Αράχωβα, Περτούλι και Δημητσάνα!!)
  • Όταν η πτήση αναχωρεί & φτάνει από/στο Terminal 1 του Heathrow, τότε φροντίζουμε να γράφουμε αυτό πάνω στο ηλεκτρονικό εισιτήριο/κράτηση που αποστέλουμε στους επιβάτες, και όχι Terminal 4. Ακούει η Aegean;;;
  • Γιατί στο Ελ. Βενιζέλος -σε αντίθεση με το Heathrow αλλά και τα περισσότερα αεροδρόμια της Ευρώπης- πρέπει να πληρώσω για το καροτσάκι των αποσκευών; Και μάλιστα χωρίς να μου επιστρέφονται τα χρήματα αν επιστρέψω το καρότσι…
  • Πότε θα καταλάβουν οι ελεγκτές διαβατηρίων του Ελ. Βενιζέλος (τόσο σε αναχωρήσεις όσο και στις αφίξεις) οτι ένα χαμόγελο δεν έβλαψε ποτέ κανέναν;
  • ΟΚ αγαπάνε τη βασιλική τους οικογένεια οι Βρεττανοί αλλά μας τα έχουν πρήξει με τον “Royal Wedding of Prince William & Kate Middleton”. Έλεος πια!!!
  • Γιατί οι Έλληνες όταν ταξιδεύουν “εκτός έδρας”, φωνάζουν τόσο πολύ μέσα σε μαγαζιά, εστιατόρια ή λοιπούς δημόσιους χώρους;
Και πολλά άλλα….!!
Χρόνια Πολλά και Καλό Πάσχα σε όλους!!!

20110323-021059.jpg

Σε πρώτο πλανο η πινακίδα που απαγορεύει το κάπνισμα, και στο βάθος το γεμάτο σταχτοδοχείο. Ελλάς το μεγαλείο σου!!!

υ.γ δεν εχει σημασία να γραψω από ποιά καφετέρια είναι η φωτογραφία. Αλλωστε στις περισσότερες κάτι αντίστοιχο γίνεται…

Εκατό ευρώ βενζίνη σήμερα το πρωί. Το είδα και αυτό, φουλάροντας το τζιπ στο οποίο από εχθές είχα “λαμπάκι. Με τιμή λίτρου 1.737 ευρώ, λογικό είναι το θηρίο να θέλει 100 (και πλέον) ευρώ για να γεμίσει…

Η Ελλάδα έχει μακρά -κακή- παράδοση ως χώρα και λαός σε θέματα που αφορούν οδήγηση, οδική παιδεία, συμπεριφορά απέναντι σε πεζούς και πολλά άλλα σχετικά ζητήματα. Μέσα σε αυτή τη λογική δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση το Smart (το μικρότερο απ’ όσο ξέρω τετράτροχο που κυκλοφορεί στη χώρα μας) και το πως επιλέγουν ορισμένοι Ελληνάρες να το παρκάρουν.

Πολύ απλά ένα μεγάλο μέρος των Ελλήνων οδηγών Smart παρακάμπτει κάθε είδους νομοθεσίες που ισχύουν και κινδύνους που ενδεχομένως να παραμονεύουν και παρκάρει κάθετα, όπως τα εικονιζόμενα. Όταν δεν χοράει οριζόντια -και σύμφωνα με τη ροή του δρόμου-, ο Ελληνάρας πολύ απλά θα παρκάρει κάθετα!!! Και μη γυρίσει κανείς και μου πει “έλα μωρέ αφού δεν εμποδίζει κανέναν, και όλα τα οχήματα χωράνε” ή “τα μικρά αμάξια όπως το Smart εξυπηρετούν αφάνταστα στο να παρκάρουν κάθετα, γιατί να μην το κάνουμε;”. Δεν μπορώ και δεν θέλω και αρνούμαι να δεχτώ τέτοιου είδους αστείες δικαιολογίες και ερμηνείες. Ο νόμος σε οτι αφορά το παρκάρισμα είναι πολύ μα πάρα πολύ σαφής και ας πάψουμε να κάνουμε οτι μας βολεύει παρακάμπτοντάς τον.

Όπως επίσης δεν με ενδιαφέρει ως δικαιολογία το “δεν έβρισκα αλλού θέση και είπα να το στριμώξω εδώ”. Ψάξε ρε μεγάλε και βρες. Πήγαινε και 100-200 μέτρα πιο πάνω και θα βρεις. Μην τα θες όλα δικά σου και μην απαιτείς να βολεύεις το αμάξι σου δίπλα στο μετρό (όπως τα εικονιζόμενα).  Σεβάσου το γεγονός πχ οτι ο από πίσω παρκαρισμένος για να ξεπαρκάρει πρέπει να κάνει μία πιο δύσκολη μανούβρα η οποία ενδεχομένως στο συγκεκριμένο πλάτος δρόμου να μην είναι και οτι το απλούστερο. Σεβάσου το γεγονός πως όποιος έρθει να παρκάρει από πίσω από ένα κάθετα παρκαρισμένο Smart θα πρέπει και αυτός να κάνει περίεργη μανούβρα αφού το πλάτος είναι μεγαλύτερο απ’ ότι συνήθως…

Και τέλος, ας βγει το κράτος να εφαρμόσει το νόμο και να κόψει και καμια κλήση σε τέτοια παρκαρίσματα. Γιατί τα εικονιζόμενα Smart ήταν 2-3 μέρες εκεί και ούτε χαρτί από πιτσαρία δεν απέκτησαν στο παρμπρίζ τους, πόσο μάλλον κλήση…

[υ.γ. ενοείται πως στην πολιτισμένη Ευρώπη, το πολύ να αντέξει 10-15 λεπτά ένα κάθετα παρκαρισμένο smart πριν αποκτήσει παράσιμο ή πριν το μαζέψει ο γερανός της τροχαίας…]

Η χθεσινή βραδυά περιελάμβανε την παράσταση της Συμφωνικής Ορχήστρας του Λονδίνου με σολίστ την Helene Grimaud στο Μέγαρο Μουσικής. Το πρόγραμμα της εκδήλωσης περιελάμβανε έργα Richard Strauss και Schumman, έργα που δεν τα ήξερα ιδιαιτέρως, ωστόσο ουδόλως αποτέλεσε πρόβλημα αυτό. Άλλωστε ο συνδυασμός της εξαιρετικής LSO (με μαέστρο τον ταλαντούχο Daniel Harding) και της πραγματικά εκπληκτικής Helene Grimaud (στο κονσέρτο για πιάνο του Σούμαν) ήταν εγγύηση, ασχέτως ρεπερτορίου που θα ερμήνευαν.

Και μπορεί μεν την LSO να την είχα ξαναδεί στο παρελθόν (στον ίδιο χώρο), την Helene Grimaud όμως πρώτη φορά είχα την τύχη να την ακούσω ζωντανά. Ναι μεν η νεαρή Γαλλίδα είχε περάσει από το Μέγαρο πριν περίπου δύο χρόνια αλλά τότε δεν είχα καν προσέξει το πρόγραμμα. Φέτος ωστόσο μόλις είδα το πρόγραμμα του Μεγάρου να ανακοινώνεται, σημείωσα την ημερομηνία και έσπευσα να κλείσω εισιτήρια. Και ευτυχώς που το έπραξα εγκαίρως αφού η βραδυά εχθές ήταν σχεδόν sold out, με ελάχιστα απούλητα εισιτήρια, τα περισσότερα σε πλαϊνά θεωρεία…

Στη δισκοθήκη μου έχω αρκετά CD με πιανιστικές ερμηνείες της Helene Grimaud και οφείλω να ομολογήσω πως πάντα την είχα πολύ ψηλά σε εκτίμηση. Ωστόσο η χθεσινή της ερμηνεία την τοποθέτησε ακόμα πιο ψηλά στην εκτίμησή μου ως καλλιτέχνη. Πραγματικά απολαυστική, ζούσε την κάθε στιγμή του έργου σαν να ήταν μοναδική. Όπως πολύ εύστοχα είπε η Σοφία, “Η Helene Grimaud δεν ερμηνεύει αλλά κάνει έρωτα με τις νότες…”. Κρίμα που στο διήμερο της LSO στην Αθήνα δεν υπάρχει και δεύτερη μέρα με σολίστ τη Γαλλίδα βιρτουόζα, πραγματικά κρίμα…

[υ.γ.1]Ενοείται πως το Μέγαρο είχε δεκάδες Ελληνάρες από αυτούς που βήχουν όταν η ορχήστρα είναι στα χαμηλά, ή όταν ήταν μόνο του το πιάνο. Καμία παιδεία, κανένας σεβασμός προς τους γύρω…
[υ.γ.2] το κλου της υπέροχης βραδυάς ήταν όταν στο εστιατόριο Fuga του Μεγάρου, έφτασα να κάθομαι πλάτη με πλάτη με την Helene Grimaud η οποία βρίσκονταν στο ακριβώς δίπλα τραπέζι…
[υ.γ.3] το απόσπασμα που παραθέτω είναι από το κονσέρτο για πιάνο και ορχήστρα του Σούμαν. Με ορχήστρα τη Staatskapelle Dresden και την Helene Grimaud στο πιάνο…

Εντελώς απαράδεκτη, προκλητική και εκτός κόσμιας συμπεριφοράς η ιδέα του ποδοσφαιριστή Κώστα Μήτρογλου να πανηγυρίσει με κατεβασμένο το σορτσάκι. Το περιστατικό συνέβη κατά τη διάρκεια του αγώνα Πανιωνίου-Παναθηναϊκού στο γήπεδο της Νέας Σμύρνης. Ο διαιτητής της αναμέτρησης Κος Κάκος τον τιμώρησε με κίτρινη κάρτα αλλά ΟΧΙ για το κατεβασμένο σορτσάκι αλλά μόνο για το οτι έβγαλε τη φανέλα!!! Σχεδόν 24 ώρες μετά το σκηνικό, δεν έχω διαβάσει κάτι σχετικό με κλήση του αθλητή σε απολογία για διακομώδιση του αθλήματος, για προκλητική συμπεριφορά ή οτιδήποτε άλλο σχετικό.

Κάποια πράγματα σχετικά που πρέπει ακόμα να σημειώσω:

  • Ο αγώνας μεταδιδόταν τηλεοπτικά, με οτι αυτό συνεπάγεται στο να δουν τη συγκεκριμένη γελοία συμπεριφορά του ποδοσφαιριστή μικρά παιδιά.
  • Προ ημερών ο ποδοσφαιριστής Μήτρογλου είχε δηλώσει -σε σχετική ερώτηση για το χθεσινό ματς- πως κάτι θα σκεφτόταν για πανηγυρισμό εάν σκόραρε εναντίον του Παναθηναϊκού. Προφανώς αυτό που σκέφτηκε ήταν να μας δείξει το εσώρουχό του….

Σε καμία μα καμία περίπτωση δεν προσπαθώ να συσχετίσω τη συγκεκριμένη συμπεριφορά με το καθαρά αγωνιστικό σκέλος του αγώνα. Τα ίδια ισχύουν για οποιοδήποτε αθλητή προβαίνει σε τέτοιες συμπεριφορές και σε όποια ομάδα και αν αγωνίζεται. Το μόνο που πρέπει να επισημάνω είναι οτι απλά δεν θέλω να βλέπω προκλητικές συμπεριφορές ή συμπεριφορές που ξεφεύγουν απ’ τα όρια, από επαγγελματίες ποδοσφαιριστές. Γιατί αυτές οι συμπεριφορές αντιγράφονται και πολύ εύκολα οδηγούν σε καταστάσεις βίας, αντιπαλότητας κλπ. Κάτι αντίστοιχο έγραφα άλλωστε και πριν από περίπου 15 μήνες σε ανάλογες συμπεριφορές του ποδοσφαιριστή. Θέλω απλά την αθλητική δικαιοσύνη να λάβει θέση για το γεγονός αυτό. Γιατί αν δεν πάρει, ουσιαστικά δημιουργεί δεδικασμένο και δίνει το δικαίωμα σε κάθε λογής προκλητικούς πανηγυρισμούς και συμπεριφορές που -αργά ή γρήγορα- όλοι ξέρουμε που θα καταλήξουν.

υ.γ. Δεν φαντάζομαι να υπάρχει έστω και ένας που μπορεί να δεχθεί ως εξήγηση το οτι “‘έτυχε” και έπεσε το σορτσάκι στην προσπάθεια του Μήτρογλου να βγάλει τη φανέλα…