Posts Tagged ‘σινεμά’

Εχθές αποφασίσαμε να πάμε σινεμά όλη η οικογένεια μαζί και να δούμε το 2012. Την πολυαναμενόμενη ταινία καταστροφής του Ρόλαντ Έμεριχ με θέμα την καταστροφή της γης, η οποία βγήκε στις Ελληνικές και διεθνείς αίθουσες στις 13 Νοεμβρίου.

Έτυχε να διαβάσω κριτικές από διάφορους κριτικούς κινηματογράφου σχετικά με την ταινία και όλοι τους (μαζί και ο Π. Τιμογιαννάκης με τον οποίο συνήθως οι γνώμες και τα γούστα μας ταυτίζονται) μιλούσαν για μία μετριότητα, ένα -έως και- κακό έργο που κάπου-κάπως το έχουμε ξαναδεί. Μιλούσαν για ένα έργο κλασσική Αμερικανιά, με αφελές έως και ανύπαρκτο σενάριο που δεν είχε να προσφέρει τίποτα απολύτως στο θεατή.

Μα αυτές οι ταινίες όχι μόνο έχουν να προσφέρουν στον θεατή, αλλά έχουν να το προσφέρουν και με τρόπο που άλλες ταινίες δεν μπορούν. Ταινίες όπως το 2012 προσφέρουν αγωνία, προσφέρουν δράση και σασπένς. Προσφέρουν την αδρεναλίνη στα ύψη και την καρδιά να χτυπάει δυνατά. Προσφέρουν εκπληκτικά εφέ (οπτικά και ηχιτικά) και καταστάσεις που ενώ ξέρεις οτι δεν μπορούν να γίνουν ποτέ, ωστόσο τις απολαμβάνεις και τις ζεις λες και είσαι μέρος του παραμυθιού.

Ο Έμεριχ έχει μακρά παράδοση στις ταινίες καταστροφής και στις “αμερικανιές” (όπως αρέσκονται να αποκαλούν τέτοιες ταινίες οι κριτικοί κινηματογράφου). The Day After Tomorrow, Independence Day, Godzilla είναι ταινίες που φέρουν την υπογραφή του και με τις οποίες εγώ πέρασα εξαιρετικά. Ομοίως και εχθές με το 2012. Πέρασα θαυμάσια για 2 και πλέον ώρες και το καταδιασκέδασα. Ήξερα το στόρι και υποψιαζόμουν οτι η ταινία θα είναι γεμάτη από υπερβολές, δεν θα έχει σενάριο, δεν θα έχει ερμηνείες κλπ κλπ. Διόλου δεν με ενόχλησε όμως. Είδα εκπληκτικά εφέ τόσο στην εικόνα όσο και στον ήχο. Είδα τις περισσότερες καταστροφές αυτοκινήτων, αεροπλάνων και κτιρίων που έχουν περιληφθεί ποτέ σε ταινία. Είδα τη μεγαλύτερη έκρηξη ηφαιστείου και αεροπλάνα να απογειώνονται κινηγημένα από τόνους λάβας… Είδα μία ταινία με συνεχή δράση από σχεδόν το πρώτο και ως το τελευταίο λεπτό. Και ουδόλου με ενόχλησε οτι ο πρωταγωνιστής κολύμπησε για περίπου 5′ κάτω από το νερό χωρίς αέρα. Ή οτι ο συνπρωταγωνιστής ως δια μαγείας ήξερε να πετάει αεροπλάνο. Ή οτι ο πρόεδρος των ΗΠΑ (Ντάνι Γκλόβερ) πέθανε τελικά αφού του ήρθε ένα αεροπλανοφόρο στο κεφάλι!!!

Άλλωστε και οι προηγούμενες ταινίες καταστροφής του Έμεριχ γεμάτες υπερβολές ήταν, και όμως πολύ καλά περάσαμε. Ποιός θα ξεχάσει τους εξωγήινους που ξεφύτρωσαν στο LA και το γεγονός οτι ο πρόεδρος των ΗΠΑ ήξερε να πετάει μαχητικό αεροσκάφος; Ή οτι οι πυρηνικές δοκιμές των Γάλλων στον Ειρηνικό, μετέτρεψαν ένα Ιγκουάνα σε σαύρα μεγέθους δεινόσαυρου η οποία κατέστρεψε τη Νέα Υόρκη; Ποιός ασχολείται με σενάρια, και υπερβολές; Αντιθέτως, όσο πιο πολλές οι υπερβολές, τόσο πιο καλά και δυνατά και τα εφέ. Μήπως άλλωστε και το σενάριο του 2012 δεν πατάει εξ’΄αρχής σε μία…υπερβολή;

Να πάτε οπωσδήποτε να τη δείτε. Αν γουστάρετε ταινίες καταστροφής, μην την αφήσετε για dvd. Προτιμήστε μία καλή αίθουσα κινηματογράφου με DTS, πάρτε ποπ κορν και…καλή διασκέδαση!!

Advertisements

slumdog millionaire

What does it take to find a lost love?

A.  Money

B. Luck

C. Smarts

D. Destiny

Εχθές το βράδυ μαγευτήκαμε από το Slumdog Millionaire. Μία ταινία η οποία περιγράφει τη σκληρή ζωή ενός παιδιού στη Βομβάη της Ινδίας από την ηλικία των 5-6 ετών μέχρι και τα 20 του και πως τα βιώματα και οι κακουχίες τον δίνουν τις απαντήσεις στις ερωτήσεις του τηλεπαιχνιδιού “Ποιός θέλει να γίνει εκατομυριούχος” στο οποίο συμμετέχει. Και πως ο νεαρός Τζαμάλ (ο ήρωας της ταινίας) χάνει τον παιδικό του έρωτα αλλά ποτέ δεν τον ξεχνάει και εν’ τέλει κάνει τα πάντα για να τον βρει. Και εν’ τέλει τον βρίσκει αφού είναι η μοίρα του να τον βρει. Είναι το πεπρωμένο του να της μιλήσει από τηλεφώνου για τους τρεις σωματοφύλακες, το παιδικό παραμύθι το οποίο ως παιδιά τους διάβαζε ο δάσκαλος στο σχολείο…

Η ταινία έχει κατορθώσει να είναι πολύ δυνατή χωρίς να είναι σκληρή. Ο σκηνοθέτης γεμίζει τον θεατή με ένταση χωρίς να υπάρχουν σκηνές ιδιαίτερης βίας. Ακόμα και η σκηνή της δολοφονίας του νταβατζή από τον πιτσιρικά είναι δωσμένη με τέτοιο μαεστρικό τρόπο που ξεχνάς οτι πρόκειται για μία σκηνή βίας. Σε αρκετά της σημεία θα κάνει το θεατή να στεναχωρηθεί, να σφιχτεί ιδιαίτερα από τις εικόνες που αντικρίζει. Η φτώχεια στις γειτονιές της Βομβάης του τότε (κυρίως) αλλά και του σήμερα. Η βρώμα και οι άθλιες συνθήκες διαβίωσης. Η εκμετάλευση των μικρών παιδιών και η εξώθησή τους στην πορνεία και την επαιτεία. Παρ’ όλα αυτά όμως και μέσα από όλες αυτές τις τεράστιες δυσκολίες, η φλόγα της αγάπης παραμένει ασβηστη. Συνεχίζει να καίει στο πέρασμα των χρόνων… Και στο τέλος φουντώνει, κάνοντας τον θεατή να δακρύσει (τουλάχιστον έκανε εμένα)…

Τελικά -όπως λέει και η αφίσα-, το να βρει κανείς μία χαμένη του αγάπη είναι θέμα του πεπρωμένου…

Εχθές το βράδυ με έκπληξη διαπίστωσα οτι στα Village Cinemas άρχισαν να υπάρχουν διαλείμματα στις ταινίες. Διαλείμματα κανονικά δεκάλεπτα σαν αυτά που έχουμε συνηθίσει στους παραδοσιακούς κινηματογράφους. Με το έργο να σταματάει και τον κόσμο να σηκώνεται για τουαλέτα και ποπ κορν. Στα Village πηγαίνω από την πρώτη μέρα που άνοιξαν και οφείλω να ομολογήσω οτι αν κάτι μου είχε αρέσει και κάνει θετική εντύπωση ήταν το γεγονός οτι δεν υπήρχε διακοπή. Η ταινία έπαιζε σερί από το πρώτο ως το τελευταίο λεπτό. Ωστόσο το χθεσινό διάλειμμα στην αίθουσα του Mall με ξενέρωσε. Με άφησε στα κρύα του λουτρού θα έλεγα. Η αίθουσα αναστατώθηκε αφού μάλλον κανείς εκ’ των θεατών περίμενε τη διακοπή αυτή.

Να αναφέρω πως η αίθουσα στην οποία έγινε το διάλειμμα ήταν η Europa 5 η οποία έχει πριβέ σαλόνι και μπαρ. Ωστόσο επειδή στη συγκεκριμένη αίθουσα έχω ξαναδεί έργα, ουδέποτε υπήρχε διακοπή στα μισά της διαδρομής. Δεν ξέρω τι μπορεί να έχει αλλάξει. Υποψιάζομαι οτι το διάλειμμα μπήκε σφήνα προκειμένου να πουληθούν 10 ποπ κορν περισσότερα. Ωστόσο δεν το κρύβω οτι ξενέρωσα αφάνταστα. Τα έργα στα Village τα θέλω χωρίς διακοπές. Σερί ως το τέλος. Μην μας χαλάτε μία συνήθεια ετών…