Posts Tagged ‘London’

Το διάστημα 19-22 Μαϊου βρέθηκα στο Λονδίνο. Κύριος λόγος του ταξιδιού ήταν η παρακολούθηση της όπερας Werther του Jules Massenet στο Royal Opera House στο Covent Garden. Την παράσταση την είχα εντοπίσει από τα Χριστούγεννα και φρόντισα να κλείσω εγκαίρως όταν άνοιξε το priority booking για τους “Φίλους του ROH”. Το ρόλο του Werther ερμήνευε ο σπουδαίος Μεξικάνος τενόρος Rolando Villazon, γεγονός που έκανε μία μάλλον λιγότερο γνωστή όπερα (σε σχέση με αυτές του Ιταλικού μελωδράματος), να είναι αντικείμενο συζήτησης και ιδιαίτερα θετικών κριτικών στις σχετικές στήλες των ΜΜΕ της χώρας…

Η παράσταση ήταν πραγματικά εντυπωσιακή από κάθε άποψη. Η παρουσία και η ερμηνεία της ορχήστρας (υπό τη διεύθυνση του σπουδαίου αρχιμουσικού Antonio Papanno) ήταν πραγματικά μοναδική. Αλλωστε από μία τέτοια ορχήστρα δεν περιμένεις τίποτε λιγότερο από το τέλειο! Αυτό που πραγματικά με εντυπωσίασε ήταν το σκηνικό της παράστασης. Αν και σχετικά λιτό, είχε δουλευτεί εξαιρετικά στον τομέα της προοπτικής και του “βάθους” με αποτέλεσμα μία εξαιρετική σχεδόν τρισδιάστατη παρουσία σε όλες τις πράξεις. Ακόμα και στην 4η πράξη που εξελίσεται σε ένα λιτό δωμάτιο (όπου ο Werther  μόλις έχει τραβήξει τη σκανδάλη και αργοσβήνει κλαίγοντας στην αγκαλιά του ανεκπλήρωτού του έρωτα), παρουσιάζεται με έναν τόσο εντυπωσιακό τρόπο (το δωμάτιο εμφανίζεται ως μικρογραφία στο το βάθος της σκηνής και έρχεται προς τα εμπρός με αργή κίνηση) που κάνει την όλη σκηνική εμπειρία πραγματικά μοναδική για το χώρο της όπερας. Μοναδική σκηνική παραφωνία το κίτρινο (και όχι άσπρο) χιόνι που έπεφτε στην 4η πράξη, αλλά…χαλάλι τους…

Για το τέλος άφησα τις ερμηνείες των τραγουδιστών. Οι δύο σοπράνο (Sophie Koch & Eri Nakamura) που ερμήνευσαν τους ρόλους της Charlotte και της Sophie ήταν πραγματικά πολύ καλές. Χωρίς να εντυπωσιάσουν μεν με τη σκηνική τους παρουσία, ωστόσο ως φωνές και οι δύο έδωσαν πολύ πολύ καλά δείγματα γραφής. Ειδικά η Sophie Koch που λόγω ρόλου ήταν πιο πολύ ώρα στη σκηνή και με πιο έντονη παρουσία, θα τολμούσα να πω οτι ήταν εξαιρετική. Αρκεί κατά στιγμές να έβγαζε λίγο περισσότερο πάθος με τη σκηνική της παρουσία. Όσο για τον Rolando Villazon, οτι και να πω είναι πραγματικά πολύ λίγο. Η εμπειρία που είχα από τον συγκεκριμένο τενόρο ήταν κυρίως η παράσταση της Traviata με την Anna Netrebko του 2005, από την οποία είχα μείνει με ανοιχτό το στόμα. Και προχθές ο Villazon ως Werther απέδειξε πως δικαίως συγκαταλέγεται στους κορυφαίους εν ζωή τενόρους. Όχι μόνο για τις απόλυτες φωνητικές του ικανότητες αλλά και για την εξαιρετική του σκηνική παρουσία. Έβγαινε στη σκηνή και έβλεπες το πάθος να ξεχυλίζει από μέσα του. Ζούσε για το ρόλο και δεν διεκπεραίωνε απλά. Όταν μάλιστα ερμήνευσε το Pourquoi me reveiller στην 3η πράξη, εκεί πραγματικά δάκρυσα. Μία ερμηνεία συγκλονιστική και συγκρινόμενη μόνο με αντίστοιχες του μεγάλου Παβαρότι…

Δικαίως λοιπόν η αποθέωση και το ιδιαίτερα ζεστό χειροκρότημα μετά και την τελευταία πτώση της κουρτίνας γύρω στις 10.10μμ, όπως αυτή αποτυπώνεται στο βίντεο που επισυνάπτω. Προσέξτε δε πόσο “έντονα” και όχι συμβατικά ζει όλη την αποθέωση επί σκηνής ο Μεξικάνος…

Advertisements

Έχοντας μόλις γυρίσει από το ταξίδι του Πάσχα στο Λονδίνο, καταγράφω μερικές σκόρπιες σκέψεις/απορίες και διαπιστώσεις ταξιδιωτικού -κυρίως- περιεχομένου. Η παράθεση είναι με τυχαία σειρά, έτσι όπως μου έρχονται:

  • Τα αγγλικά των πιλότων της Aegean Airlines είναι επιεικώς απαράδεκτα. Ποτέ μα ποτέ δεν καταλαβαίνεις τι λένε!!!
  • Γιατί στις πτήσεις της Aegean δεν χειροκροτούν οι επιβάτες σε αντίθεση με αυτές της Ολυμπιακής που υπάρχει πάντα η σχετική αποθέωση του πιλότου, ακόμα και αν πρόκειται για την 30λεπτη πτήση της Μυκόνου;
  • Γιατί πρέπει το φαγητό του αεροπλάνου να συμβαδίζει με τα εκάστοτε θρησκευτικά ή άλλα έθιμα; Γιατί δηλαδή πρέπει να σερβίρονται υποχρεωτικά νηστίσιμα και να μην δίνεται η επιλογή στον επιβάτη να επιλέξει;
  • Με 27β θερμοκρασία (όπως τις περισσότερες των ημερών της Μ. Εβδομάδας), το Λονδίνο δεν ενδείκνυται για ζεστά ρούχα. Πόσο μάλλον για μπότες UGG (η εικονιζόμενη σταρ της 2ης φωτογραφίας είναι Ελληνίδα που νομίζει οτι  βρίσκεται κάπου ανάμεσα σε Αράχωβα, Περτούλι και Δημητσάνα!!)
  • Όταν η πτήση αναχωρεί & φτάνει από/στο Terminal 1 του Heathrow, τότε φροντίζουμε να γράφουμε αυτό πάνω στο ηλεκτρονικό εισιτήριο/κράτηση που αποστέλουμε στους επιβάτες, και όχι Terminal 4. Ακούει η Aegean;;;
  • Γιατί στο Ελ. Βενιζέλος -σε αντίθεση με το Heathrow αλλά και τα περισσότερα αεροδρόμια της Ευρώπης- πρέπει να πληρώσω για το καροτσάκι των αποσκευών; Και μάλιστα χωρίς να μου επιστρέφονται τα χρήματα αν επιστρέψω το καρότσι…
  • Πότε θα καταλάβουν οι ελεγκτές διαβατηρίων του Ελ. Βενιζέλος (τόσο σε αναχωρήσεις όσο και στις αφίξεις) οτι ένα χαμόγελο δεν έβλαψε ποτέ κανέναν;
  • ΟΚ αγαπάνε τη βασιλική τους οικογένεια οι Βρεττανοί αλλά μας τα έχουν πρήξει με τον “Royal Wedding of Prince William & Kate Middleton”. Έλεος πια!!!
  • Γιατί οι Έλληνες όταν ταξιδεύουν “εκτός έδρας”, φωνάζουν τόσο πολύ μέσα σε μαγαζιά, εστιατόρια ή λοιπούς δημόσιους χώρους;
Και πολλά άλλα….!!
Χρόνια Πολλά και Καλό Πάσχα σε όλους!!!

Στο πλαίσιο των Χριστουγεννιάτικων μας διακοπών στο Λονδίνο, αποφασίσαμε να δούμε και δύο μιούζικαλ με τα παιδιά. Το μεν πρώτο ήταν η μεταφορά της ταινίας Billy Elliot (ένα πραγματικό αριστούργημα με εξαιρετικές ερμηνείες και μουσική), το δε δεύτερο το Thriller Live. Και όσο το πρώτο μας εντυπωσίασε και εύκολα κατατάσεται στα καλύτερα που έχω δει ποτέ στο West End, άλλο τόσο το δεύτερο μας απογοήτευσε και εξ’ ίσου εύκολα παίρνει το Χρυσό Βατόμουρο για το χειρότερο θέαμα που έχω δει ποτέ μου στη Βρετανική πρωτεύουσα.

Το Thriller Live επιλέγη με βάση το concept του (Michael Jackson) και με δεδομένο οτι όλοι μας είμασταν τουλάχιστον αρκετά εξοικειωμένοι με τη μουσική και τα τραγούδια του. Οφείλω να ομολογήσω οτι δεν το έψαξα περισσότερο και απλά περίμενα να δω κάποιο μιούζικαλ με θέμα τη ζωή του, πλαισιωμένο φυσικά από τραγούδια του. Προς μεγάλη μας -δική μου και της Σοφίας- απογοήτευση όμως, το θέαμα δεν είχε καμία σχέση με αυτό που φανταζόμουν. Ήταν ένα δίωρο συννεχόμενων ερμηνειών επιτυχιών του MJ και των J5 από ένα καστ τραγουδιστών το οποίο απαρτιζόταν από:

  • Έναν κοιλαρά
  • Έναν Ινδό με μαλί ως τους ώμους
  • Μία τσουπωτή τραγουδίστρια με σχετικά πλούσια σωματικά και φωνητικά προσόντα

Το μόνο κοινό στοιχείο που συνέδεε τους τρεις αυτούς (και μερικούς ακόμα) με τον μακαρίτη ήταν κάποια κοστούμια, κάποιες κινήσεις επί σκηνής (moonwalk κλπ) και μία συνολικά αποτυχημένη προσπάθεια να μιμηθούν τη φωνή και τις κραυγές του. Κελ καταστρόφ για τα περισσότερα (αν όχι για όλα) τα τραγούδια του και πως αυτά παρουσιάστηκαν. Από τις παράφωνες ερμηνείες των παιδικών τραγουδιών του MJ, μέχρι το άτονο και άνευρο Dirty Diana, το απαράδεκτο Beat it (ακόμα και ο Weird Al Yankovic με την παρωδία του Eat it καλύτερα το είχε τραγουδήσει) και το απλά κακό I just can’t stop loving you.

Αν και ποτέ δεν ήμουν φανατικός του MJ, ειλικρινά δεν περίμενα να δω ένα τόσο κακά στημένο και παρουσιασμένο θέαμα. Όχι μόνο γιατί οι περισσότερες ερμηνείες ήταν στην καλύτερη μέτριες αλλά γιατί δεν θα περίμενα πχ ένα τέτοιο είδωλο να εναλλάσεται στη σκηνή από το πρόσωπο του Ινδού σε αυτό του κοιλαρά και μετά στης κοπέλας, αναλόγως με τα πρίμα του εκάστοτε τραγουδιού και το πως έχουν μοιραστεί ρόλοι και παρτιτούρες. Λες και έβλεπα κάποιους παντελώς άγνωστούς “καλλιτέχνες” από αυτούς που κατακλύζουν τα σκυλάδικα της Αθήνας και ερμηνεύουν γνωστές επιτυχίες μεγάλων ονομάτων ως warm up στο πρόγραμμα. Με ξένισε και με χάλασε αφάνταστα που ξαφνικά αντί να δω κάποιον ηθοποιό που εμφανισιακά ή/και στυλιστικά να μοιάζει στον MJ, αποδείχθηκε οτι ήταν Ινδός με μακρύ μαλί ή λίγο αργότερα φόραγε περούκα 70s τύπου Shaft & Studio 54 η οποία δεν είχε δέσει καλά στο κεφάλι και παραλίγο να πέσει!!!

Βέβαια -για να πω και 1-2 θετικές κουβέντες- διέκρινα και κάποια καλά στοιχεία

  • Την πολύ καλή φωνητικά τραγουδίστρια η οποία πλαισίωνε τον κοιλαρά και τον Ινδό, και ειδικά την ερμηνεία της στο Blame it on the boogie
  • Τις αρκετά καλές χορογραφίες με πολλά στοιχεία χιπ χοπ, breakdance και φυσικά κινήσεις εμπνευσμένες από τον ίδιο τον MJ (αν και έχω την αμυδρά εντύπωση οτι κατά τη διάρκεια της χορογραφίας του Smooth Criminal, κάποιοι χορευτές φόραγαν παπούτσια με ροδάκια και όχι κανονικά)

Είναι νομίζω προφανές ποιά είναι η συνολική μου άποψη και γνώμη για το συγκεκριμένο θέαμα. Ακόμα και αν δηλώνετε φανατικοί του μακαρίτη, θα σας έλεγα να ΜΗΝ πάτε να το δείτε. Ειδικά αν δηλώνετε φανατικοί θα απογοητευθείτε. Προτιμήστε να κρατήσετε τα χρήματα των εισιτηρίων για κάποιο άλλο θέαμα (δόξα το Θεό στο Λονδίνο έχει πολλά και για όλα τα γούστα) παρά να πληρώσετε για να δείτε το Thriller Live.

Ο κωδικός πτήσης ΟΑ270 αντιστοιχεί στη μεσημεριανή πτήση της ΟΑ από Heathrow προς Αθήνα. Είναι η πτήση που πήραμε για να επιστρέψουμε Αθήνα από τις Πασχαλινές μας διακοπές. Αν και ουκ ολίγες φορές έχω μιλήσει με κολακευτικά λόγια για τη νέα Ολυμπιακή, δεν μπορώ να πω οτι ισχύει το ίδιο και για την εν’ λόγω πτήση.

Δεν ξέρω αν αποτελεί πάγια τακτική της εταιρείας ή αν απλά “έτυχε”, ωστόσο σήμερα όλες οι οικογένειες με παιδάκια (όπου παιδί βάλτε οτιδήποτε <18 χρονών) κάθονταν στις πέντε τελευταίες σειρές καθισμάτων. Φυσικά μαζί με αυτές και εμείς. Και φυσικά μπορείτε να φανταστείτε για τι μαρτύριο μιλάμε όταν γύρω σου βρίσκονται γύρω στα δέκα παιδάκια, ηλικιών από έξι μηνών έως 8-10 ετών. Διαρκής φασαρία, σπρωξίματα, χαμός και σαματάς. Μοναδική εξαίρεση το σημείο όπου μοιράστηκε (ευτυχώς με προτεραιότητα στα παιδιά) το φαγητό και έτσι τα βλαστάρια σκάσανε και φάγανε τον πούστη με κινέζο που είχε ετοιμάσει η Cattering. Εξαίρεση το διπλανό βρέφος το οποίο λόγω ηλικίας περιορίστηκε στη σαλάτα, την οποία όμως η μαμά του την είχε απλώσει στο τραπεζάκι όπως απλώνουμε τον τραχανά στη σίτα…

Ενδιάμεσα –αλλά και μετά το φαγητό- να έχουμε παιδάκια με συμπτώματα συχνοουρίας να πηγαίνουν τρεις φορές στην τουαλέτα χωρίς να έχουν πιεί ούτε σταγόνα υγρού, ποδοπατώντας πάνω στα καθίσματα για να περάσουν, αδελφάκια να τσακώνονται για μία σελίδα λευκό χαρτί, γονείς να γίνονται δέντρα προκειμένου τα παιδάκια τους να σκαρφαλώσουν ή να σκύβουν στο πάτωμα για να μαζέψουν λαστιχάκια για τα μαλιά που έπεσαν, μωρά να ξεβρακώνονται καθ’ οδόν για την τουαλέτα, Ελληνάρες να στέκνοται όρθιοι πιάνοντας κουβέντα με τον μπατζανάκη/κολλητό συνταξιδιώτη από το Γκίνης Τουρς και μπλοκάροντας το διάδρομο, και διάφορα άλλα ευτράπελα και κωμικοτραγικά. Και μέσα σ’όλα αυτά, και όλο το υπόλοιπο αεροσκάφος που επισκέπτονταν τις τουαλέτες για την ανάγκη του, δημιουργώντας μποτιλιάρισμα και κομφούζιο. Αποκορύφωμα, όταν ήρθε για να στραγγίξει Βρεττανός “παλαιστής σούμο” ο οποίος φόραγε βερμούδα και πέδιλο και βρώμαγε λες και μόλις είχε μόλις ταϊσει ζώα στο ζωολογικό κήπο. Εκεί πραγματικά τα είδα όλα!!

Έχοντας ταξιδέψει τρεις φορές με τη νέα Ολυμπιακή (συμπτωματικά και οι 3 για Λονδίνο), έχω παρατηρήσει οτι η διανομή φαγητού και ποτού γίνεται ανάποδα. Δηλαδή, ενώ πχ η διανομή φαγητού ξεκινάει από πίσω προς τα μπρος, η διανομή ποτού ξεκινάει από μπρος προς τα πίσω. Το αποτέλεσμα φυσικά φαντάζεστε ποιό είναι. Οτι αυτοί που ξεκινάνε να τρώνε, τελειώνουν και δεν έχουν μία σταγόνα νερό να πιούν. Να μη μιλήσω για πολυτέλειες όπως coca cola ή αλκοόλ. Και όταν η πτήση έχει και αρκετό κόσμο (και μάλιστα με ιδιαιτερότητες) όπως σήμερα, τότε η αναμονή μπορεί να φτάσει τα 40 λεπτά…

Εφιάλτης η επιστροφή με την Ολυμπιακή σήμερα. Και βέβαια για να πω και του στραβού το δίκαιο, το προσωπικό ήταν φιλότιμο και χαμογελαστό και πάντα προσπαθούσε να βρίσκει λύσεις όποτε του ζητήτω. Ωστόσο δεν μπορώ να καταλάβω ποιός και με ποιά λογική μάζεψε όλες τις οικογένειες πίσω αλλά κυρίως γιατί έπρεπε να περιμένουμε 40’ για ένα ποτήρι νερό…

Η ουσία είναι οτι περάσαμε ένα υπέροχο Πάσχα και απλά η επιστροφή μας ταλαιπώρησε και μας χάλασε τη διάθεση. Αλλά πάντα έτσι δεν είναι με τις επιστροφές; Πάντα δεν μας χαλάνε; Αν γυρνάγαμε από Βυτίνα δεν θα υπήρχαν λόγοι στο δρόμο για να μας χαλάσουν;;; 

hakkasan1

Επιστρέφοντας από το Stansted με τη βραδυνή πτήση της Aegean, προσπαθώ να ηρεμήσω από μία τεράστια ταραχή που περάσαμε και η η οποία παραλίγο να μας στοιχίσει είτε την πτήση είτε 10 κιλά πράγματα. Στο iPod συντροφιά ο Ivo Pogorelich να ερμηνεύει την Αγγλική Σουίτα Νο 2 του Μπαχ και εγώ να προσπαθώ να γράψω για το χθεσινό –τελευταίο- μας βράδυ στη Βρετανική πρωτεύουσα.

Τελευταίο βράδυ λοιπόν στο Λονδίνο, είχα κανονίσει δείπνο στο Hakkasan. Το συγκεκριμένο εστιατόριο δεν ξέρω αν συγκαταλέγεται στις πρώτες θέσεις των εστιατορίων του Λονδίνου (απο πλευράς γαστρονομικής αξιολόγησης), ωστόσο είναι μακράν το πιο stylish, lifestyle, φαντεζί, ΙΝ μπαρ-εστιατόριο της Βρεττανικής πρωτεύουσας.

Το εστιατόριο αναπτύσεται περιμετρικά του μπαρ και εξυπηρετεί ταυτόχρονα σχεδόν διακόσια κουβέρ. Σερβίρει κινέζικη κουζίνα με γκουρμέ και φιούζιον  επιρροές που την κάνουν να ξεφεύγει από το Κινέζικο φαγητό που έχουμε στο μυαλό μας. Η κάρτα είναι –θα έλεγα- θηριώδης και περιλαμβάνει και μία σειρά από κυρίως πιάτα που πρέπει ο πελάτης να έχει μεριμνήσει να τα παραγγείλει από πριν, όπως τη φημισμένη πάπια με χαβιάρι. Εμείς μη έχοντας σκεφτεί κάτι τέτοιο, περιοριστήκαμε στον κανονικό κατάλογο.

Πάνω-κάτω μπορεί κανείς να φανταστεί κανείς τι είδους πιάτα παρελάσανε από το τραπέζι μας. Πάπια ψητή, στικς μελιντζάνας, σαλάτα με πάπια και κινέζικα λαχανικά και διάφορες άλλες πραγματικά πεντανόστιμες δημιουργίες. Μαζί με ένα εξαιρετικό Νεοζηλανδέζικο Gewurtztraminer του οίκου Cloudy Bay να μας συντροφεύει(είπαμε-κάνουν και οι Νεοζηλανδοί εξαιρετικά Gewurtz), είχαμε ένα πραγματικά εξαιρετικό δείπνο. Με τη μουσική από το μπαρ να καλύπτει μεν την ομιλία αλλά δίχως να ενοχλεί όπως πολλές φορές γίνεται στην Ελλάδα.

hakkasan2

Αυτό στο οποίο θα σταθώ όμως λίγο περισσότερο (αρκετά, θα έλεγα) είναι το ασύληπτο σέρβις. Στο χώρο που καθόμασταν κυκλοφορούσαν 5-6 Κινεζούλες σερβιτόρες οι οποίες φρόντιζαν να μην λείπει τίποτα από το τραπέζι μας. Δεν προλάβαινα να ακουμπήσω το άδειο ποτήρι του κρασιού και τσουπ ξεπρόβαλε η σερβοτόρα με το Cloudy Bay στο χέρι. Άδειαζε κάποιο πιάτο; Να σου κάποια άλλη σε λιγότερο από μισό λεπτό να το πάρει και με το χαμόγελο στα χείλη να ρωτήσει αν μας άρεσε και αν όλα ήταν εντάξει. Όταν δε ζητήσαμε το λογαριασμό, αυτός έφτασε σε λιγότερο από ένα λεπτό. Και επιπλέον, ο συγχρονισμός κουζίνας-σάλας άψογος και χωρίς καθυστέρηση. Φάγαμε στην ώρα μας, και χωρίς αναμονές ή κενά μεταξύ πιάτων. Όλα αυτά μάλιστα με την κουζίνα –όπως είπα και πριν- να μαγειρεύει ταυτόχρονα για περίπου διακόσια άτομα.

Και να μην ξεχάσω: Tο Hakkasan έχει “πόρτα”. Ο σκοπός της όμως είναι να υποδεχθεί και να εξυπηρετήσει τον πελάτη και όχι απλά να βάλει  τους “κολητούς” και τους “δήθεν” που τ’ ακουμπάνε. Και που στο φινάλε της βραδυάς προσφέρθηκε να εξυπηρετήσει ακόμα και για ταξί.

Τι να πω… Φύγαμε με τη Σοφία έχοντας περάσει εξαιρετικά. Πραγματικά εξαιρετικά. Και ιδιαίτερα εντυπωσιασμένοι από το άκρως αποτελεσματικό και χαμογελαστό προσωπικό και το σέρβις που προσέφερε.

Και λίγες ώρες αργότερα η αγενής υπάλληλος του Stansted να προσπαθεί να εφαρμόσει επάνω μας με εντελώς άκομψο τρόπο όλα μα όλα όσα προβλέπονται για αποσκευές και χειραποσκευές, χωρίς την παραμικρή διάθεση για να βοηθήσει. Δεν λέω, αργήσαμε, Και αργήσαμε πολύ. Αυτό δεν σημαίνει οτι ο άλλος πρέπει να σε κοιτάει με στραβωμένη μούρη και κρυόκολο ύφος λες και κάτι του έχεις κάνει. Ας είναι. Λες και πρόκειται να την ξαναδώ. Αφήνω τον κόντρα τενόρο Philippe Jaroussky να με νανουρίσει με άριες από το cd “Carestini: A castrato’s story”. Over and out…